Τρία κόμματα (Ν.Δ., ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ), με τη σειρά που αναφέρονται και εφόσον δεν συμβεί κάτι δραματικό, θα βρεθούν στις τρεις πρώτες θέσεις και κατά συνέπεια θα είναι αυτά που θα πάρουν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Η επίτευξη αυτοδυναμίας, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και το σύνολο των ερευνών, δεν είναι κατορθωτή, ενώ ο σχηματισμός συνεργατικής κυβέρνησης θα παραπεμφθεί μετά από νέες εκλογές και οι εταίροι -ποιοι και πόσοι- που θα μετέχουν θα είναι σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα που θα επιτύχουν στη δεύτερη κάλπη.
Η Πλεύση Ελευθερίας, αν και δημοσκοπικά υποχωρεί, το εκλογικό της ποσοστό, λογικά, θα είναι μεγαλύτερο από αυτό που έλαβε το 2023. Τα κόμματα της Λατινοπούλου και του Βαρουφάκη, παρότι βρίσκονται στην περιοχή του 3%, δύσκολα θα μπορέσουν να εισέλθουν στη Βουλή καθώς τη μεν Λατινοπούλου αναμένεται να την «κλαδέψει» ο Συναγερμός του Σαμαρά, ενώ τον δρόμο του Βαρουφάκη το πιθανότερο είναι να τον κλείσει ο «μικρός συνασπισμός», εάν βεβαίως τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς, κάποιο κομμάτι των Οικολόγων και ορισμένα στελέχη από το ΜέΡΑ 25 καταφέρουν να συμπήξουν εκλογικό συνασπισμό με επικεφαλής κάποια προσωπικότητα της Αριστεράς με ευρύτερη αποδοχή.
Προσώρας, με όσα γίνονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι συζητήσεις έχουν παγώσει. Και είναι λογικό. Αφού, όπως λένε στελέχη της ΝΕΑΡ και παραδέχονται και παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να υπάρξει ο λεγόμενος «μικρός συνασπισμός», ποιοι με ποιους θα συζητήσουν; Με τον Φάμελλο, τον Παππά, τον Πολάκη; Ασε που πλέον δεν υπάρχουν δύο πλευρές, αλλά τρεις, καθώς Παππάς και Δούρου διαφωνούν «με τη λαιμαργία του Πολάκη να καταπιεί τον Σωκράτη».
Αν ο Φάμελλος επιμείνει και δεν παραιτηθεί, δύο ενδεχόμενα υπάρχουν. Να τον καθαιρέσουν οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι -εάν βεβαίως έχουν την πλειοψηφία, που δεν είναι και σίγουρο- και να προχωρήσουν, σύμφωνα με τις καταστατικές προβλέψεις, σε νέα ηγεσία ή να συμφωνήσει ο Φάμελλος με την εσωκομματική αντιπολίτευση και να αρχίσουν να ετοιμάζονται αφενός για τη ΔΕΘ και αφετέρου για τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι θα ευδοκιμήσει ένας συμβιβασμός, αφού ο Παύλος Πολάκης θέλει να τελειώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα με τον Φάμελλο προκειμένου να θέσει ο ίδιος υποψηφιότητα για αρχηγός.
Το χειρότερο όλων θα ήταν η αναξιοπρεπής κατάσταση της Κουμουνδούρου να συνεχίσει ως έχει, με τον Φάμελλο να λέει στους αμφισβητίες του: «ΟΚ, ετοιμαζόμαστε για ΔΕΘ και ψηφοδέλτια, αλλά αν κάποια στιγμή ο Τσίπρας μάς καλέσει, θα συμπορευτούμε μαζί του». Πώς το είχε πει ο Κάρολος Μαρξ; «Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος».
Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ο Τσίπρας θα προτιμήσει να εκλεγούν βουλευτές στελέχη που είναι μέλη της ΕΛΑΣ παρά πρώην βουλευτές. «Οταν υπάρχει διαθεσιμότητα, και μάλιστα με απήχηση στην κοινωνία, γιατί να καταφύγει στις παλιές καραβάνες και να μπλέξει;», μας λέει συνομιλητής του Αλέξη. Επιπροσθέτως, είναι αρκετοί οι ελασίτες που τον πιέζουν να μη βάλει στα ψηφοδέλτια νυν βουλευτές, που θα στερήσουν από αυτούς την έδρα.
Και η αλήθεια είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις, ιδίως εκεί όπου θα εκλεγεί ένας βουλευτής, ο Αλέξης θα πρέπει να αποφασίσει ποιον/α θα στηρίξει. Για παράδειγμα, στην Αιτωλοακαρνανία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μίλτος Ζαμπάρας ήταν από τους πρώτους που εκδηλώθηκαν υπέρ του Τσίπρα. Στην Αιτωλοακαρνανία όμως θα είναι υποψήφιος και ο Γρηγόρης Θεοδωράκης, στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού.
Πάντως, η έλευση του Σαμαρά, μετά το θέρος και επισήμως, στο κομματικό-εκλογικό παιχνίδι εκ των πραγμάτων θα αναγκάσει τις ηγεσίες των υπολοίπων κομμάτων να αναθεωρήσουν αρκετές από τις τακτικές τους. Το «κόμμα Σαμαρά», σύμφωνα με τον Θωμά Γεράκη της ΜARC, θα το ψηφίσουν «σίγουρα και αρκετά πιθανό» το 12,4% των ψηφοφόρων. Η Ν.Δ. θα χάσει μόνο 1,5%-2% και το υπόλοιπο θα προέρχεται από τα άλλα κόμματα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι, εκτός από Βελόπουλο, Λατινοπούλου, Καρυστιανού και Νίκη, ο Σαμαράς έχει διείσδυση, και μάλιστα σημαντική, αν και απροσδόκητη, σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με τη MARC, το «κόμμα Σαμαρά» μπορεί «σίγουρα και αρκετά πιθανό» να το ψηφίσουν το 16,5% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και το 12,4% των ψηφοφόρων της ΕΛΑΣ.
Αρα ο Σαμαράς δεν κόβει την αυτοδυναμία της Ν.Δ., αλλά, εφόσον επιβεβαιωθούν οι έρευνες, αφαιρεί ψήφους από την Κεντροαριστερά και την Ακρα Δεξιά, κάτι που μάλλον -θα πρέπει να- ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά των συντηρητικών ψηφοφόρων. Δυσάρεστα θα έπρεπε να ακούγεται στα αυτιά των ηγεσιών της Κεντροαριστεράς, οι οποίες δείχνουν ότι θέλουν να πάνε κάπου αλλά δεν ξέρουν πού.
Με εξαίρεση τον Τσίπρα, οι υπόλοιποι -και ειδικά οι ένοικοι της Κουμουνδούρου- δίνουν την εντύπωση πως μέρα με τη μέρα όλα γίνονται πιο φαιδρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα έγραφε και ο Νάνος Βαλαωρίτης, Είναι το μάταιο όνειρο / Του κληρονόμου που έρχεται / Να παραλάβει τα χαρτιά / Μιας μικρής ιδιοκτησίας / Που κανείς δεν ξέρει αν είναι / Και πού είναι αν είναι ακόμα.
Μετά την 11η Ιουλίου και εφόσον η κατάσταση αναξιοπρέπειας συνεχιστεί, δεν θα ήταν υπερβολή αν προσθέταμε πως μοιάζει με αυτόν που τον σκότωσαν πέρσι (ας πούμε ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ με την παραίτησή του και στη συνέχεια με την «Ιθάκη» και την ΕΛΑΣ) και ακόμα περιφέρεται το ζωντανό του λείψανο. Δυστυχώς, στην πολιτική νικούν και οι νικημένοι. Αν αυτό στην Αριστερά και στην Κεντροαριστερά δεν το καταλάβουν, θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Και για να μην αναγκαστούν να το καταλάβουν με οδυνηρό τρόπο, όταν ανοίξουν οι κάλπες, ίσως θα πρέπει να αρχίσουν να συζητούν για όσα τους ενώνουν και όχι να τσακώνονται, σαν κοκοράκια, γι’ αυτά που τους χωρίζουν. Και το κυριότερο, να εξετάσουν αν μπορούν και πώς να μετατρέψουν τη μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια, που φτάνει το 70%, σε κοινοβουλευτική και κυβερνητική πλειοψηφία. Αυτά αξιώνουν από αυτούς οι προοδευτικοί πολίτες και όχι ποιος (ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης) θα «καβαλήσει» τον άλλον στη δεύτερη θέση…
Φωτογραφία: EUROKINISSI