Ενδιαφέρον έχει η κούρσα για την ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ.
Ο ένας – Ανδρουλάκης – εδώ ταιριάζει η ατάκα του Πουλικάκου στον έρανο του Ερυθρού Σταυρού «δώσαμε δώσαμε» – ό,τι ήταν να κάνει, έκανε, ο,τι μπόρεσε μπόρεσε, έπιασε ταβάνι που λένε.
Εκτός κι αν οι πασόκοι θέλουν να φτιάξουν ένα κόμμα για λίγους, κατι σαν λάιτ ΚΚΕ.
Ο άλλος- Δούκας– έχει δρόμο μπροστά του να πείσει ότι μπορεί – όχι για τα δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη (Δήμος, κόμμα), αυτό μπορεί να είναι και θετικό – αλλά ότι έχει γνώση χώρας που λένε και θέσεις για που θέλει να το πάει, ποιους θα αφήσει, με ποιους θα πάει και με ποιους θα.. κυβερνήσει.
Η άλλη- Διαμαντοπούλου– στοχεύει λέει, στο να επιστρέψουν αυτοί που ψήφισαν Μητσοτάκη στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να συγκυβερνήσει στο τέλος μαζί του. Και γιατί να κουράζονται με τα πηγαινε- έλα; Δεν μένουν στον Μητσοτάκη καλύτερα και για πιο σίγουρα;
Ο έτερος – Γερουλάνος – δεν έχω καταλάβει από την επικοινωνιακή τακτική που ακολουθεί, ποιο είναι το στίγμα του, σε τι διαφέρει από τους άλλους; Η εντιμότητα και το ήθος που διαθέτει, δεν αρκούν για να κάνει τη διαφορά και κυρίως την πρωτιά.
Υπόλοιπες υποψηφιότητες, έχουν ενδιαφέρον για τις συμμαχίες.


