Αναφορές στη σημασία της ιστορικής μνήμης και τη σύνδεσή της με τους σύγχρονους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, περιείχε η τοποθέτηση της εκπροσώπου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Ευγενίας ΦωτονιάταΚατά τη διάρκεια της τοποθέτησή της, η κυρία Φωτονιάτα υπογράμμισε ότι η ΠΕΕΑ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας, καθώς, μέσα στις συνθήκες της Κατοχής, ανέδειξε τη δυνατότητα του λαού να οργανωθεί, να αντισταθεί και να διαμορφώσει θεσμούς λαϊκής συμμετοχής και δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Ακόμη στάθηκε ιδιαίτερα στις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις εκείνης της περιόδου, επισημαίνοντας ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου και συμμετοχής στα πολιτικά όργανα, ενώ αναπτύχθηκαν μορφές λαϊκής αυτοδιοίκησης και κοινωνικής αλληλεγγύης ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες του πολέμου. Παράλληλα, συνέδεσε τα διδάγματα της Εθνικής Αντίστασης με τα σύγχρονα διεθνή ζητήματα, αναφερόμενη στις εξελίξεις στην Παλαιστίνη και εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τους λαούς που, όπως ανέφερε, βιώνουν συνθήκες κατοχής, πολέμου και εκτοπισμού.
Αναλυτικά:
Και απέδειξε με πράξεις τι σημαίνει λαϊκή εξουσία. Για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία ψήφισαν γυναίκες και εκλέχτηκαν βουλεύτριες. Αναγνωρίστηκε η λαϊκή κυριαρχία, τα δικαιώματα των εργατών. Σε σχολεία χωρίς τοίχους, σε βουνά υπό βομβαρδισμό, ο λαός έχτιζε τη ζωή του με βάση την αξιοπρέπεια και την ισότητα. Δεν ήταν ουτοπία — ήταν απόδειξη ότι οι λαοί μπορούν να αυτοκυβερνηθούν ακόμα και μέσα στη βαρβαρότητα.
Όσοι δεν ξεχνούν αναγνωρίζουν ότι σήμερα, έναν άλλο λαό τον βομβαρδίζουν, τον εκτοπίζουν και τον αφανίζουν. Η Παλαιστίνη αιμορραγεί μπροστά στα μάτια μας ενώ οι κυβερνήσεις της Δύσης κοιτούν αλλού. Η κατοχή δεν είναι αφηρημένη λέξη. Έχει πρόσωπο. Έχει σώμα. Σκοτώνει παιδιά. Η αντίσταση απέναντί στις δυνάμεις κατοχής και εκμετάλλευσης — εδώ, στην Παλαιστίνη, παντού — δεν είναι τρομοκρατία. Η αντίσταση δεν περιμένει άδεια από τον κατακτητή — είναι αυτή που ορίζει τι είναι δίκαιο.
Το χρέος απέναντι στο παρελθόν των λαϊκών αγώνων ζητά κάτι παραπάνω από μνήμη — ζητά συνέχεια, συνέχεια μέσα από κάθε αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη που δεν έχει κερδηθεί ακόμα, για δημοκρατία που φτάνει ως τον τελευταίο άνθρωπο και για μια κοινωνία που μας χωράει όλες και όλους με αξιοπρέπεια. Αυτός είναι ο δρόμος μας!».