Η φετινή γενική συνέλευση του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, εξέπεμψε πλήθος μηνυμάτων. Από πολλούς παράγοντες που απευθύνθηκαν από βήματός της. Το ιστορικό της διεκδίκησης της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ Να σημειωθεί πως οι ΗΠΑ είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τη Γροιλανδία πολύ πριν από τις προεδρίες Τραμπ. Διαβάστε επίσης:Μητσοτάκης: Επίκληση στο Διεθνές Δίκαιο, χωρίς αναφορά στη Γάζα - The Press Project - Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, ΤηλεόρασηΤο 1867, ο υπουργός Εξωτερικών Γουίλιαμ Σιούαρντ εξέτασε το ενδεχόμενο αγοράς του νησιού, μετά την απόκτηση της Αλάσκας. Το 1946, η κυβέρνηση Τρούμαν πρότεινε στη Δανία το ποσό των 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε χρυσό, αλλά η Κοπεγχάγη απέρριψε την πρόταση. Το 1951, τα δύο μέρη υπέγραψαν αμυντική συμφωνία που επέτρεπε στις ΗΠΑ να ιδρύσουν τη βάση Πιτούφικ (Pituffik) στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Βάσει της συνθήκης αυτής, οι Αμερικανοί εξασφάλισαν εκτεταμένα δικαιώματα όσον αφορά τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ενώ η συμφωνία δεν έχει ημερομηνία λήξης. Διαβάστε επίσης:Γκίλφοϊλ: Ανατρέπουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε και στην ΕλλάδαΟ Τραμπ επανέφερε το ζήτημα της αγοράς της Γροιλανδίας το 2019. Με την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο το 2025, έθεσε ξανά το θέμα. Αυτή τη φορά, ωστόσο, συνοδεύτηκε από εκβιασμούς εκ μέρους των ΗΠΑ με αυξήσεις δασμών σε προϊόντα από τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία και τη Φινλανδία, εν αναμονή συμφωνίας για τη Γροιλανδία. Δεν αποκλείστηκε ούτε το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης για την επίλυση του ζητήματος. Η πρωθυπουργός της Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν, είχε πει τότε ότι η Ευρώπη δεν θα υποκύψει σε εκβιασμούς και ότι μόνο η Δανία και η Γροιλανδία μπορούσαν να αποφασίσουν για ζητήματα που αφορούσαν το νησί. Σημείο καμπής ήταν στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, τον Ιανουάριο του 2026. Τότε, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, λειτούργησε ως διαμεσολαβητής μεταξύ του Τραμπ και της δανικής πλευράς. Μετά τη συνάντηση, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει την ιδέα των δασμών και αποκλείει τη χρήση βίας. Αντ’ αυτού, ανέθεσε στον αντιπρόεδρο Τζέϊ Ντι Βανς και στον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο τη διαπραγμάτευση μιας «συμφωνίας-πλαισίου». Η πλευρά της Δανίας επέμεινε σε τρεις «κόκκινες γραμμές»: καμία μεταβίβαση κυριαρχίας, κανένα δικαίωμα βέτο των ΗΠΑ επί των επενδύσεων και καμία δημιουργία νέων βάσεων χωρίς τη συγκατάθεση της Γροιλανδίας. Η αμερικανική πλευρά επιδίωκε μια νομικά δεσμευτική, επ’ αόριστον και αποκλειστική στρατιωτική παρουσία. Το πρωτότυπο άρθρο https://neostrategy.gr/zoferes-eikones-tis-pagkosmias-taxis-pragmaton/ ανήκει στο Neostrategy.gr . 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp 0 Facebook 0 Twitter 0 Telegram 0 Email
Να σημειωθεί πως οι ΗΠΑ είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τη Γροιλανδία πολύ πριν από τις προεδρίες Τραμπ.
Το 1867, ο υπουργός Εξωτερικών Γουίλιαμ Σιούαρντ εξέτασε το ενδεχόμενο αγοράς του νησιού, μετά την απόκτηση της Αλάσκας.
Το 1946, η κυβέρνηση Τρούμαν πρότεινε στη Δανία το ποσό των 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε χρυσό, αλλά η Κοπεγχάγη απέρριψε την πρόταση.
Το 1951, τα δύο μέρη υπέγραψαν αμυντική συμφωνία που επέτρεπε στις ΗΠΑ να ιδρύσουν τη βάση Πιτούφικ (Pituffik) στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Βάσει της συνθήκης αυτής, οι Αμερικανοί εξασφάλισαν εκτεταμένα δικαιώματα όσον αφορά τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ενώ η συμφωνία δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Ο Τραμπ επανέφερε το ζήτημα της αγοράς της Γροιλανδίας το 2019. Με την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο το 2025, έθεσε ξανά το θέμα. Αυτή τη φορά, ωστόσο, συνοδεύτηκε από εκβιασμούς εκ μέρους των ΗΠΑ με αυξήσεις δασμών σε προϊόντα από τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία και τη Φινλανδία, εν αναμονή συμφωνίας για τη Γροιλανδία. Δεν αποκλείστηκε ούτε το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης για την επίλυση του ζητήματος. Η πρωθυπουργός της Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν, είχε πει τότε ότι η Ευρώπη δεν θα υποκύψει σε εκβιασμούς και ότι μόνο η Δανία και η Γροιλανδία μπορούσαν να αποφασίσουν για ζητήματα που αφορούσαν το νησί.
Σημείο καμπής ήταν στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, τον Ιανουάριο του 2026. Τότε, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, λειτούργησε ως διαμεσολαβητής μεταξύ του Τραμπ και της δανικής πλευράς. Μετά τη συνάντηση, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει την ιδέα των δασμών και αποκλείει τη χρήση βίας. Αντ’ αυτού, ανέθεσε στον αντιπρόεδρο Τζέϊ Ντι Βανς και στον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο τη διαπραγμάτευση μιας «συμφωνίας-πλαισίου».
Η πλευρά της Δανίας επέμεινε σε τρεις «κόκκινες γραμμές»: καμία μεταβίβαση κυριαρχίας, κανένα δικαίωμα βέτο των ΗΠΑ επί των επενδύσεων και καμία δημιουργία νέων βάσεων χωρίς τη συγκατάθεση της Γροιλανδίας. Η αμερικανική πλευρά επιδίωκε μια νομικά δεσμευτική, επ’ αόριστον και αποκλειστική στρατιωτική παρουσία.
