Στον τόπο…
Σαν τον δολοφόνο που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, η ΕΕ κάνει επίδειξη θράσους για τα εργοδοτικά εγκλήματα που θερίζουν τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, θεσπίζοντας την 8η Αυγούστου ως «πανευρωπαϊκή μέρα μνήμης θυμάτων από εργατικά ατυχήματα». Εκείνη τη μέρα το 1956, 262 ανθρακωρύχοι έχασαν τη ζωή τους στο ορυχείο Bois Du Cazier (Μπουά ντι Καζιέ) στο Βέλγιο. Η ΕΕ διακηρύττει πως η «μέρα μνήμης» έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει εργοδότες και εργαζόμενους, λες και μοιράζονται την ευθύνη για τα εγκλήματα στους χώρους δουλειάς! Ο ένοχος για τους νεκρούς και σακατεμένους στο μεροκάματο είναι η ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη, που ξεζουμίζει τους εργαζόμενους και λογαριάζει ως περιττό κόστος τα μέτρα υγείας και ασφάλειας. Ακριβώς αυτό το κριτήριο υπηρετεί πιστά η ΕΕ δίνοντας γην και ύδωρ στους ομίλους, με νόμους που ξεχειλώνουν τον χρόνο εργασίας και διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις, μετατρέποντας σε παγίδες θανάτου τους χώρους δουλειάς.