Σε σταθμό συντονισμένης – αγωνιστικής κλιμάκωσης εξελίσσεται η 24η Ιούνη, μέρα που οι εργαζόμενοι σε τρεις από τους πολυπληθέστερους και πιο κερδοφόρους κλάδους κατεβαίνουν σε απεργία: Οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, τεχνικοί στις Κατασκευές, εργαζόμενοι στις βιομηχανίες σε Γάλα – Τρόφιμα – Ποτά, ξενοδοχοϋπάλληλοι και εργαζόμενοι στον Επισιτισμό – Τουρισμό.
Ολοι μαζί δίνουν τη δική τους απάντηση σε κυβέρνηση και εργοδοσία, με διεκδικήσεις για αυξήσεις στα μεροκάματα και κατοχύρωση σύγχρονων δικαιωμάτων, για την Κοινωνική Ασφάλιση και τον εργάσιμο χρόνο, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για να επιστρέφουν όρθιοι από τη δουλειά.
Οι κινητοποιήσεις τους παίρνουν τη σκυτάλη από σημαντικές αγωνιστικές δράσεις του προηγούμενου διαστήματος, κόντρα στη λογική «τα κεφάλια μέσα» που καλλιεργείται για την υποταγή του λαού στους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς και τις θυσίες για τα κέρδη και την εμπλοκή, για τα «οράματα» δηλαδή της αστικής τάξης που σέρνουν τον λαό στον όλεθρο. Δίνεται ώθηση για αγωνιστική συνέχεια το επόμενο διάστημα, με ορίζοντα το πανελλαδικό – παλλαϊκό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ στις 5 Σεπτέμβρη.
Καθένας από τους κλάδους που βγαίνει στον απεργιακό αγώνα, δείχνει με τι έχει να αναμετρηθεί η εργατική τάξη και ο λαός. Αποδεικνύει ότι τα κέρδη για μια χούφτα επιχειρηματικούς ομίλους προϋποθέτουν το τσάκισμα δικαιωμάτων σε χώρους δουλειάς – καρμανιόλες.
Αυτό αποδεικνύουν οι πολυδιαφημισμένες επενδύσεις σε εργοτάξια όπως του Ελληνικού ή σε δημόσια έργα, ακόμα και σε ανακαινίσεις, αφού «η οικοδομή έχει πάρει μπρος για τα καλά», στοιχεία για τα οποία καμαρώνουν όλες οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα.
Για τους εργαζόμενους όμως χιλιάδες εργατοώρες παραμένουν στα αζήτητα, αφού η εργοδοσία με τις πλάτες του κράτους «εξαφανίζει» τα ένσημα, δεν αποδίδει τα «κλεμμένα», αναγκάζει εργάτες να ανεβαίνουν στο μαδέρι μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Αποτέλεσμα; Τουλάχιστον 12 οι νεκροί από την αρχή του χρόνου, την ίδια στιγμή που κράτος και κυβέρνηση αρνούνται να κηρύξουν τη ΣΣΕ του κλάδου γενικώς υποχρεωτική, προστατεύοντας το ξεσάλωμα της εργοδοσίας. Ετσι χτίζονται τα κέρδη και η ανταγωνιστικότητα ενός από τους κλάδους με τη μεγαλύτερη δυναμική.
Το ίδιο και στα Τρόφιμα – Ποτά, έναν κλάδο «πρότυπο» εξωστρέφειας και ανταγωνιστικότητας, όπου μια χούφτα βιομήχανοι αρνούνται την υπογραφή ΣΣΕ για πάνω από 15 χρόνια, ενώ τώρα αξιώνουν να πετάξουν εκτός χιλιάδες προσωπικού, «βαφτίζοντάς» το «ανειδίκευτο».
Είναι οι ίδιοι που στραγγαλίζουν τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους με τις εξευτελιστικές τιμές, αποτελώντας το «άλλο μισό» της τεράστιας κλοπής εισοδήματος από παρακρατημένα χρήματα που δεν αποδίδονται στους παραγωγούς. Ετσι αυγαταίνουν τα κέρδη στον κλάδο, που σημαδεύτηκε από το στυγνό εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα».
Το απεργιακό μέτωπο της 24ης Ιούνη συμπληρώνεται από τον κλάδο της «βαριάς βιομηχανίας» των κερδών και της εκμετάλλευσης: Τον Τουρισμό. Η μάχη δίνεται μέσα σε άλλη μια σεζόν εξόντωσης για χιλιάδες Ελληνες και μετανάστες εργάτες, που ξεχνούν τι σημαίνει «ρεπό» και άδεια και με τις πλάτες των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ δουλεύουν από 10 μέχρι και 16 ώρες τη μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα, πριν επιστρέψουν στην ανεργία του χειμώνα.
Κόντρα σε αυτόν τον εφιάλτη οργανώνεται η απεργιακή κινητοποίηση, αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα του «τουριστικού θαύματος», για το οποίο καμαρώνουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, με τα ρεκόρ αφίξεων και κερδών να σπάνε το ένα μετά το άλλο κάθε χρόνο.
Σε μια περίοδο λοιπόν που η αστική τάξη και τα κόμματά της πλασάρουν στον λαό το ένα μετά το άλλο τα σενάρια ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας, που το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου παίζει τα «ρέστα» του για να μείνει αλώβητη η αντιλαϊκή σταθερότητα, τέτοιες απεργιακές κινητοποιήσεις δείχνουν στην πράξη τον δρόμο για να μην είναι ο εργαζόμενος λαός θεατής: Με την ορμητική είσοδο στον αγώνα, σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους και τους νόμους των κυβερνήσεων που το θωρακίζουν. Διεκδικώντας την ίδια του τη ζωή κόντρα στη λογική του «μικρότερου κακού».
«Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία – Καμιά θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους»: Το σύνθημα αυτό, που ενώνει εκατοντάδες σωματεία και Ομοσπονδίες με το κοινό αγωνιστικό κάλεσμα για τη ΔΕΘ και που παίρνει «σάρκα και οστά» κάθε μέρα σε κινητοποιήσεις όπως η απεργία της ερχόμενης Τετάρτης, φωτίζει τον μοναδικό ελπιδοφόρο δρόμο: Της διεκδίκησης και της σύγκρουσης, στον δρόμο της ανατροπής, για να «ανασάνει ο λαός», παλεύοντας να κατακτήσει όλο τον πλούτο που παράγει.