Ενα ακόμα χτύπημα στον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας επιχειρεί η κυβέρνηση στη Γερμανία, με νομοσχέδιο που δίνει τη δυνατότητα για 12-13 ώρες εργασία τη μέρα και 72 ώρες κατά μέσο όρο τη βδομάδα. Με αυτόν τον τρόπο θέλει να αυξήσει την παραγωγικότητα και να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα των ομίλων που «τρίβουν τα χέρια τους». Είναι λοιπόν η Γερμανία μια ακόμα …«παρέκκλιση» από την «ευρωπαϊκή κανονικότητα»; Σε καμιά περίπτωση! Οπως εξήγησε ο Γερμανός καγκελάριος, ο νόμος έρχεται κατ’ εφαρμογή της ευρωπαϊκής Οδηγίας 2003/88 για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που προβλέπει ακόμα και 72 ώρες δουλειάς κατά μέσο όρο τη βδομάδα. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι τα διάφορα 4ήμερα που διακηρύττει η σοσιαλδημοκρατία και που στη βάση τους έχουν κι αυτά τη διευθέτηση. Σε κάθε περίπτωση, το κριτήριο με το οποίο τα μονοπώλια και οι κυβερνήσεις παρεμβαίνουν στην οργάνωση του χρόνου εργασίας, είναι παντού και πάντα η θωράκιση του καπιταλιστικού κέρδους. Ολα τα χτυπήματα και όλη η συζήτηση για τον εργάσιμο χρόνο, πολύ περισσότερο σε συνθήκες έντασης των πολεμικών συγκρούσεων, είναι για να μπορούν να εξασφαλίζουν σε κάθε φάση τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα, αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων, ενώ υπάρχουν οι δυνατότητες για μείωση του εργάσιμου χρόνου με αύξηση των μισθών.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .