Ο πόλεμος των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν ανέδειξε, μεταξύ άλλων, μια σειρά από ζητήματα που αφορούν κυρίως τη στάση πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα και κυρίως το ΚΚΕ. Πρόκειται βασικά για το κεντρικό πολιτικό ζήτημα, που είναι ο χαρακτήρας του πολέμου και τα καθήκοντα που προκύπτουν απέναντι στην ανάγκη ανάπτυξης αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Η σωστή ή λαθεμένη εκτίμηση οδηγεί στην ανάπτυξη ή την υποβάθμιση και τελικά στην παράλυση ενός μαζικού αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Στην περίπτωση του πολέμου κατά του Ιράν οι δυνάμεις αυτές, προεξάρχοντος του ΚΚΕ, με το χαρακτηρισμό του πολέμου ως ιμπεριαλιστικού και άδικου και από τις δύο πλευρές, δηλαδή του επιτιθέμενου και του δεχόμενου την επίθεση, οδηγήθηκαν στη γραμμή των ίσων αποστάσεων. Αυτή η θέση οδήγησε σε υποτονικές κινητοποιήσεις, αλλά κυρίως σε βαθιά λαθεμένη αξιολόγηση των ραγδαίων πολιτικών και γεωστρατηγικών μεταπολεμικών μεταβολών.
Η γενική παραδοχή της αποτυχίας και της ήττας της αμερικανοσιωνιστικής επίθεσης, που οφείλεται στην ηρωική και κατά πολλούς απρόσμενα αποτελεσματική αντίσταση του λαού και της κυβέρνησης του Ιράν, αποτελεί σημείο καμπής και υποχώρησης της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και γενικότερα. Αυτές οι εξελίξεις δεν αφορούν μόνο αλλά εκτείνονται πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή και εγκαινιάζουν μια νέα φάση στην παγκόσμια πολιτική. Όταν η «ομπρέλα προστασίας» που υπόσχονταν δεκαετίες οι ΗΠΑ στις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου καταστράφηκε, οι λακέδες και υποτελείς όπου γης αναζητούν νέους προστάτες από τον «εχθρό λαό» τους, αφού έχει χαθεί κάθε ίχνος αξιοπιστίας των σημερινών προστατών τους. Όταν όμως καταρρίπτεται ο μύθος της παντοδυναμίας μπροστά σε φίλους και αντιπάλους, τότε αλλάζει ραγδαία και η παγκόσμια πολιτική.
Στις συνειδήσεις των λαών όλου του κόσμου, οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η ανίκητη δύναμη που επιβάλλεται στους πάντες. Για πρώτη φορά αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας ότι οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν είναι άτρωτοι και παντοδύναμοι, όπως θέλουν να εμφανίζονται, για να καλλιεργούν την ιδέα πως κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους αγώνες των λαών. Αυτό αποτελεί μία ανεκτίμητη παρακαταθήκη που τροφοδοτεί με ελπίδα και αυτοπεποίθηση τους λαούς και τα κινήματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Αποτελεί μια προσφορά του αγωνιζόμενου ιρανικού λαού στους λαούς όλου του κόσμου, σε μία εποχή που αυτό το είχαν όλοι ανάγκη.
Έτσι πρέπει να αξιολογηθεί το θετικό αποτέλεσμα της αντίστασης του ιρανικού λαού, ιδιαίτερα από τις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στα λαϊκά κινήματα, και όχι να προσπερνιέται επειδή τάχα δεν έχει «ταξικό χαρακτήρα». Αυτές οι δυνάμεις έχουν διολισθήσει τα τελευταία χρόνια σε μία γραμμή που βασικό της περιεχόμενο είναι η γενική υποτίμηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης των λαών, στο όνομα ενός «ντούρου και κούφιου αντικαπιταλισμού». Δεν τους συγκίνησαν τα είκοσι εκατομμύρια εθελοντές του λαού του Ιράν. Δεν τους συγκίνησαν οι χιλιάδες Ιρανών που περικύκλωσαν τις βασικές υποδομές της χώρας λέγοντας: «εδώ είμαστε, βομβαρδίστε μας». Αυτά δεν αγγίζουν και δεν αφορούν την μεταλλαγμένη φυσιογνωμία και γραμμή τους. Τους συγκίνησαν όμως οι διαδηλώσεις που προηγήθηκαν της επίθεσης και που όπως ομολογήθηκε από τους ίδιους, οργανώθηκαν και αξιοποιήθηκαν σε σημαντικό βαθμό από τη Μοσάντ και τη CIA. Το κύριο γι’ αυτούς δεν ήταν η υπεράσπιση της πατρίδας από την αμερικανοσιωνιστική επίθεση, αλλά η ανατροπή της κυβέρνησης που ήταν κεντρικός στόχος των επιτιθέμενων.
Η διολίσθηση αυτή αφορά κυρίως το ΚΚΕ, που έχει τη δυνατότητα να κινητοποιήσει κόσμο και σωματεία, αλλά δεν το κάνει ή -στην καλύτερη περίπτωση- το κάνει επιλεκτικά και ελεγχόμενα από το ίδιο. Η επικράτηση μιας γραμμής σύμφωνα με την οποία η εργατική τάξη θα πάει το λαό μας και όλους τους λαούς κατευθείαν στο σοσιαλισμό, απονεκρώνει στην ουσία τα καθήκοντα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και ιδιαίτερα της πάλης ενάντια στην εξάρτηση για την εθνική ανεξαρτησία. Η γραμμή των ίσων αποστάσεων αποστερεί από τις λαϊκές δυνάμεις τη δυνατότητα αυτόνομης αντιιμπεριαλιστικής πάλης, δρα παραλυτικά και τις μετατρέπει από ενεργούς φορείς πολιτικής δράσης σε εξ αποστάσεως παρατηρητές των εξελίξεων.
Θεωρεί το ΚΚΕ ότι το να στηρίξει πολιτικά τον αγώνα του Ιράν και του λαού του ενάντια στην επίθεση που δέχεται είναι στήριξη ενός αγώνα υπό ξένη σημαία. Άραγε η πολιτική στήριξη που παρείχε στο παρελθόν σε χώρες και λαούς που υπεράσπιζαν την πατρίδα τους από την ιμπεριαλιστική επίθεση, ήταν στήριξη σε αγώνες υπό ξένη σημαία;
Τα μαζικά κινήματα στην χώρα μας το 1999 ενάντια στη ΝΑΤΟική επίθεση στη Γιουγκοσλαβία και το 2003 ενάντια στην αμερικανική επίθεση και εισβολή στο Ιράκ, στα οποία δραστηριοποιήθηκε τότε το ΚΚΕ, αποτελούν πια παρελθόν. Σήμερα το ΚΚΕ, με τη μεταλλαγμένη του γραμμή, έχει αποστασιοποιηθεί από αυτά τα κινήματα και αρκείται σε υποτονικές και μεμονωμένες, στενά κομματικές κινητοποιήσεις τόσο για τον πόλεμο στο Ιράν όσο και για τη σιωνιστική επίθεση στη Γάζα. Μάλιστα ενώ βομβαρδιζόταν το Ιράν, το ΚΚΕ οργάνωσε κεντρική συγκέντρωση για την Κούβα.
Το Μ-Λ ΚΚΕ έθεσε από την αρχή το ζήτημα του χαρακτήρα του πολέμου, που είναι πόλεμος άδικος από τη μεριά των επιτιθέμενων δυνάμεων και πόλεμος δίκαιος από τη μεριά του Ιράν που αμύνεται. Θέσαμε επίσης το ζήτημα για τη στάση των κομμουνιστών, που κατά τη δική μας άποψη και χωρίς περιστροφές στηρίζουν τη χώρα που δέχεται την εξωτερική επίθεση, προτάσσοντας ως κύριο την υπεράσπιση της πατρίδας. Και με βάση μια τέτοια πατριωτική στάση αγωνίζονται να συσπειρώσουν το λαό και να τον οδηγήσουν στην επόμενη μέρα, στις μάχες πέρα από τον ορίζοντα της εθνικής ανεξαρτησίας, στην κοινωνική του απελευθέρωση. Ασκήσαμε κριτική σε απόψεις, που απέναντι στον πόλεμο τηρούν γραμμή ίσων αποστάσεων, υπογραμμίζοντας πως μια τέτοια τοποθέτηση ευνοεί αντικειμενικά τον επιτιθέμενο.
Διαπιστώνεται η υποτίμηση, έως και ο μηδενισμός της πάλης του ιρανικού λαού. Πουθενά δεν αναδεικνύεται η περήφανη αντίστασή του στον ισχυρότερο στρατό της υφηλίου και στον ισχυρότερο στρατό της Μέσης Ανατολής. Σαν να είναι κάτι ασήμαντο το ότι μια χώρα σχετικά μικρή και αδύναμη συγκριτικά με τους επιτιθέμενους όχι μόνο αντιστάθηκε αλλά οδήγησε και σε ταπείνωση, όπως λέει και ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς, το αμερικανικό έθνος, στέλνοντας ηχηρά μηνύματα αντιιμπεριαλιστικού αγώνα σε όλους τους λαούς του πλανήτη.
Και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν δηλώνει πως είναι με το λαό του Ιράν. Σε ποια κατεύθυνση όμως; Στην κατάπτυστη κατεύθυνση της ανατροπής του ιρανικού καπιταλιστικού καθεστώτος τη σημερινή περίοδο, συμπλέοντας από τα «αριστερά» στον ίδιο βασικό στόχο με τους αμερικανοϊσραηλινούς επιδρομείς. Το ίδιο συνέβη και με το ΚΚ Ιράκ το 2003 που, ενώ δήλωνε πως ήθελε να ανατρέψει το ιρακινό καπιταλιστικό καθεστώς όταν ξεκίνησε η επέμβαση των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στο Ιράκ, βρέθηκε τελικά να συμμετέχει στην κατοχική κυβέρνηση που συγκροτήθηκε από λακέδικα στοιχεία κάτω από την ηγεσία του Αμερικανού στρατηγού κατακτητή Μπρέμερ. Αυτή ήταν η θλιβερή κατάληξη του «αντικαπιταλιστικού» ΚΚ Ιράκ, που λίγο αργότερα διαλύθηκε στιγματισμένο για την εθνοπροδοτική του στάση.
Αποκορύφωμα αποτελεί κείμενο του «Συμβουλίου Συνεργασίας Ιρανικών Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων», που υπογράφεται μεταξύ άλλων οργανώσεων και από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν. Λέει αυτό το κείμενο: «Ας υψώσουμε το σύνθημα: όχι στον αντιδραστικό πόλεμο, όχι στον ιμπεριαλισμό, όχι στο σιωνισμό και όχι στο αντιδραστικό ισλαμικό καθεστώς. Ας εντείνουμε τις διαμαρτυρίες και τους αγώνες μας, διεκδικώντας τον άμεσο τερματισμό του πολέμου και προωθώντας την επαναστατική ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Κάτω το καπιταλιστικό σύστημα που κυβερνά το Ιράν. Ζήτω η ελευθερία. Ζήτω ο σοσιαλισμός».
Πρόκειται για ένα κατάπτυστο κείμενο που έρχεται σε αντίθεση με τους αγώνες και τις θέσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, όπου η επίκληση των συνθημάτων για ελευθερία και σοσιαλισμό είναι κάλπικη. Πρόκειται για ένα κείμενο που παραπέμπει στη στάση του ΚΚ Ιράκ, που καλούσε τη διεθνή κοινότητα να ανατρέψει το Σαντάμ Χουσεΐν. Πρόκειται για ένα κείμενο που ψελλίζει χλιαρά ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο για να βροντοφωνάξει και να στρέψει το λαό του Ιράν προς τον ίδιο στόχο που θέτουν και οι επιτιθέμενοι: κάτω το καθεστώς του Ιράν. Και αυτά τα λένε τη στιγμή που οι αμερικανοσιωνιστές έχουν δολοφονήσει με τον πιο δόλιο τρόπο τη μισή ιρανική ηγεσία και ο πιο ισχυρός στρατός του πλανήτη, των ΗΠΑ, με τον πιο ισχυρό στρατό της Μέσης Ανατολής, του Ισραήλ, εφορμούν, ισοπεδώνουν και καταστρέφουν τη χώρα και δολοφονούν τον άμαχο πληθυσμό της.
Αυτές τις δυνάμεις, στο αυριανό Ιράν, όποια και αν είναι η εξέλιξη, δεν θα τις αντέχει ούτε το χώμα που θα πατούν και μπροστά στο λαό θα εξαφανιστούν κάτω από την περιφρόνηση και το στίγμα της εθνοπροδοτικής τους στάσης.
Η αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν συνδέεται με την αντίσταση που αναπτύσσει: με την καθημερινή μαζική συμμετοχή στις πλατείες, στις πόλεις του Ιράν, με τις ανθρώπινες αλυσίδες στις γέφυρες και στα εργοστάσια, με τη συμμετοχή κατά εκατομμύρια στις πολιτοφυλακές, με την παλλαϊκή ενότητα ενάντια στον ξένο επίδοξο κατακτητή, για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Έξω από αυτό το πλαίσιο, η αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν είναι γράμμα κενό περιεχομένου που μετεωρίζεται στην ολέθρια γραμμή των ίσων αποστάσεων.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος