Ρεπορτάζ: Φοίβος Κακαμανούδης – Χρίστος Κρανάκης
Σκηνές από τη ζωή που θέλουμε να δημιουργήσουμε
Νάσια Χασακού
Το Φεστιβάλ Αναιρέσεις ήταν πάντα γεμάτο πολιτικές συζητήσεις για επίκαιρα ζητήματα αλλά και ψυχαγωγία, μουσική και ποιοτική, οικονομική διασκέδαση, σκιαγραφώντας έτσι έναν πολιτισμό απελευθερωτικό. Κι έτσι έγινε! Με ένα πολιτιστικό πρόγραμμα που απλώθηκε σε τρεις μέρες και δύο παράλληλες σκηνές με πολλά είδη μουσικής, το φεστιβάλ φιλοξένησε χιλιάδες νέους/ες, εργαζόμενους/ες, μικρά παιδιά και οικογένειες στα γρασίδια του πάρκου!
Έξι διαφορετικές «σκηνές» που μας άφησαν υπέροχες αναμνήσεις. Στη hip-hop σκηνή με τους gtx, τον sponty., το Σημάδι, τους Rationalistas αλλά και τις guest εμφανίσεις του Jaul και του Icognito μια ολόκληρη γενιά που δεν συμβιβάζεται και δεν πείθεται από το σύστημα τραγούδαγε για άλλους δρόμους κι άλλους κόσμους. Τα Καλογεράκια τραγούδησαν για παραμύθια που μιλάνε για τον έρωτα και τα όνειρα υπενθυμίζοντάς μας τι είναι η δημιουργία, ενώ η Banda Entopica με τραγούδια που μιλάνε άλλες γλώσσες αλλά δεν γνωρίζουν σύνορα ξεσήκωσαν μικρούς και μεγάλους στον χορό ως το πρωί. Ο Metaman με την Irene Dendi, οι TURBOFLOW3000 και οι ΝΕΚΡΟΤΣΟΥΛΗΘΡΑ άφησαν το σημάδι τους με τον ιδιαίτερο τους ήχο για τα παιδιά της πόλης. Ο Αλέξανδρος Κτιστάκης και η μπάντα του, οι Ανατολή Μαργιόλα, Εύα Ξένου και Μαρία Φασουλάκη με το ξεχωριστό παραδοσιακό τραγούδι τους και τα Kanarya δημιούργησαν την εικόνα μιας μεγάλης «γιορτής» με μικρούς και μεγάλους στα τραπέζια να μιλάνε, να χαμογελάνε και να τραγουδάνε και στο βάθος χιλιάδες κόσμου να χορεύει αγκαλιά κάτω απ’ τα φώτα. Οι Sneaky Mustard μας ξεσήκωσαν και οι ΧΑΤ ΤΡΙΚ και τα Μωρά στη Φωτιά δημιούργησαν μια νοσταλγία με τους στίχους τους που διαμόρφωσαν γενιές. Ο Κωνσταντής Μπίτσης και ο Πάρις Ρούπος μας χάρισαν γέλια, ενώ η Nalyssa Green και οι USURUM σηματοδότησαν κι επίσημα την έναρξη του καλοκαιριού που φέρνουν οι Αναιρέσεις με την ατμόσφαιρά τους.
Αλλά αυτό που θα μας μείνει πιο πολύ είναι αυτή η εικόνα των νέων που τραγούδαγαν πως μια μέρα θα πάρουμε πίσω τα πάντα με σηκωμένες τις γροθιές τους και τη σημαία της Παλαιστίνης και αυτό το ζευγάρι ηλικιωμένων που χόρευε αγκαλιά μπροστά στη σκηνή γνωρίζοντας πως ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ. Κι αυτό γιατί έχει σημασία να κρατήσουμε πως αυτό το φεστιβάλ για κάθε γενιά αποτελεί μια ανάσα αλλά και μια ελπίδα πως μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Άλλωστε, για εμάς αυτό το φεστιβάλ αποτελεί μια ζωντανή συλλογική εμπειρία που κρατά ζωντανό το όραμα μίας άλλης κοινωνίας!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 20-21 Ιουνίου 2026