Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Ενώ φουντώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια, οι «σωτήρες» ποντάρουν στην απόγνωση
Η τεράστια κοινωνική λαϊκή δυσαρέσκεια είναι μια πραγματικότητα που όλοι παίρνουν υπόψη τους. Οι μισθοί και οι συντάξεις που εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας, το άγχος για το νοίκι ή το στεγαστικό δάνειο, η εργασιακή ανασφάλεια, η ανησυχία για το μέλλον σ’ ένα κόσμο πολέμων και αδικίας, η κοινωνική ανισότητα και η κρατική αυθαιρεσία τροφοδοτούν την πολιτική κρίση. Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν είναι μόνο βουβή. Ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων και νεολαίας συμμετείχε σε απεργίες και διαδηλώσεις με αφορμή τα Τέμπη, ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στην αξιολόγηση στην εκπαίδευση, για την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, ενάντια στο δολοφονικό Ισραήλ και στη συμβολή της ελληνικής κυβέρνησης στη γενοκτονία.
Τώρα λοιπόν είναι η ώρα των πολιτικών προτάσεων που απευθύνονται ακριβώς στον κόσμο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, που αναζητά διέξοδο και βλέπει απέναντί του την κυβέρνηση της ΝΔ σε μια πρωτοφανή επίδειξη αλαζονείας και αυθαιρεσίας. Μετά τη Μαρία Καρυστιανού και την Ελπίδα για τη Δημοκρατία ήρθε ο Αλέξης Τσίπρας με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη να ταράξει τα νερά, στην κεντροαριστερά αυτή τη φορά. Όλες αυτές οι προτάσεις απευθύνονται σε εξατομικευμένους «πολίτες», δεν υπάρχουν γι αυτές μαζικές οργανώσεις, σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, κίνημα, συλλογικές διεκδικήσεις παρά μόνο ο Γιάννης, η Σοφία, ο κύριος Δημήτρης, ο Στέργιος… που βλέπουν το μέλλον μαύρο και απευθύνονται στον/ην αρχηγό για να τους σώσει. Οι σωτήρες δεν έχουν πολλές απαιτήσεις, ένα χειροκρότημα, μια δήλωση υποστήριξης, μια υπογραφή, μια ψήφο στις επόμενες εκλογές. Ο Α. Τσίπρας θυμήθηκε την αριστερά -στον τίτλο- κάνοντας αναφορές στους αγώνες της, βέβαια προσαρμοσμένους σε εθνικό πλαίσιο με αμβλυμμένες γωνίες. Έτσι η Ηλέκτρα Αποστόλου έγινε απλά «αγωνίστρια για την εθνική ανεξαρτησία». Τόλμησε να αναφέρει τη λέξη «Ισραήλ» χωρίς βέβαια να πει τίποτα για τη συμμαχία μαζί του που εξάλλου στήθηκε επί των ημερών του. Η Καρυστιανού μίλησε για σεβασμό στις «διεθνείς υποχρεώσεις» της χώρας και για συμμετοχή στο «ευρωπαϊκό γίγνεσθαι», ο Τσίπρας ανησυχεί που η χώρα «αποκλίνει από αυτό που ονομάστηκε ευρωπαϊκό κεκτημένο».
Ο χαρακτηρισμός «κυβερνώσα αριστερά» ταιριάζει ακριβώς στην άνωθεν σωτηρία. Τα συμφέροντα και τα κέρδη του κεφαλαίου, ο δολοφονικός καπιταλισμός της εποχής μας, εξαφανίζονται από το τοπίο και μένει μόνο ο Μητσοτάκης, αποσυνδεδεμένος από την πολιτική του. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ενότητα και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι αγώνες, η ταξική πάλη, το μαζικό κίνημα δεν παίζουν κανένα ρόλο, ο «Γιάννης και η Σοφία» πρέπει μόνο να εμπιστευτούν τη μοίρα τους, χωρίς πολλές ερωτήσεις στον Αλέξη, όπως παλιότερα στον Στέφανο Κασσελάκη.
Ο στόχος μιας τέτοιας κυβέρνησης είναι ανέφικτος, δεν βγαίνουν τα νούμερα, ωστόσο μετατοπίζεται η συζήτηση στον κόσμο που αναζητά διεξόδους προς τα δεξιά. Καλείται για μια ακόμα φορά να ξεχάσει αυτά για τα οποία αγωνίστηκε και να βολευτεί σε μια παραλλαγή του εφικτού πάντα με συνέχεια του κράτους. Η «ενότητα» και τα κυβερνητικά σαλόνια γίνονται αυτοσκοπός χωρίς κανέναν απολογισμό για την ενότητα του Συνασπισμού το ’89 και του ΣΥΡΙΖΑ με τις απότοκες κυβερνήσεις που οδήγησαν σε υποχώρηση και πολλαπλές διασπάσεις την αριστερά και σε ήττες την εργατική τάξη και το κίνημα.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης θεωρεί την ΕΕ υπό κατάρρευση, ωστόσο αυτή -παρότι υποτίθεται καταρρέει- κόβει μισθούς και συντάξεις, δίνει οδηγίες για ιδιωτικοποιήσεις, συμμετέχει στον πόλεμο στην Ουκρανία και εξοπλίζεται μέχρι τα δόντια με το Rearm Europe. Το ΜέΡΑ25 δεν μας λέει τι να κάνουμε με την ΕΕ, μάλλον πρέπει να περιμένουμε να πέσει μόνη της. Το ΚΚΕ μιλάει για σοσιαλισμό και κομμουνισμό, συσπειρώνοντας ένα σοβαρό αγωνιστικό δυναμικό αλλά δεν τολμάει να μιλήσει για δημόσιο σιδηρόδρομο και ΛΑΡΚΟ. Πρόσφατα ψήφισε «παρόν» για την επανεκλογή του Στουρνάρα ως διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας γιατί -όπως δήλωσε ο βουλευτής του Χρήστος Κατσώτης στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής- «όλοι οι διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδας εφαρμόζουν την πολιτική της ΕΚΤ, της ΕΕ». Δεν διανοήθηκε να καταψηφίσει τον λαομίσητο τραπεζίτη μαζί με την ΕΕ και την ΕΚΤ.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται στον «Γιάννη και στη Σοφία»,όχι για να τους σώσει, αλλά για να αγωνιστούν
Η αντικαπιταλιστική αριστερά απευθύνεται στον «Γιάννη και στη Σοφία», όχι για να τους σώσει, αλλά για να οργανωθούν και να παλέψουν για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ, όχι για να ακουμπήσουν την απελπισία τους αλλά για «ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ειρήνη», για την ανατροπή της αντεργατικής, πολεμικής, αντιδημοκρατικής εκστρατείας του κεφαλαίου, της πολεμικής οικονομίας και των Προγραμμάτων Σταθερότητας. Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν χρησιμοποιεί τις επαναστάσεις του παρελθόντος σαν άλλοθι για τους συμβιβασμούς του παρόντος, παλεύει για να βαθύνει η κρίση του συστήματος, να οδηγήσει σε ρωγμή και ανατροπές της κυρίαρχης πολιτικής, να ανοίξει ο δρόμος για τις επαναστατικές αλλαγές, για την εργατική εξουσία. Η επανάσταση δεν είναι ούτε μεταρρύθμιση, ούτε «επανάκτηση», ούτε αναμονή. Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν δηλώνει απλά την αποστροφή της για τη γενοκτονία στη Γάζα, ζητάει τώρα το σπάσιμο του άξονα με Κύπρο-Ισραήλ και τη διακοπή των σχέσεων με το τελευταίο, δεν περιμένει την κατάρρευση της ΕΕ, διεκδικεί την αποδέσμευση απ’ αυτήν τώρα, στον δρόμο για την εργατική εξουσία.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει κυβερνητικήπρόταση, έχει όμως πολιτική πρόταση στο σήμερα, τον μαζικό πολιτικό εκβιασμό της αστικής εξουσίας για την αποτροπή μέτρων, την απόσπαση κατακτήσεων, τον κλονισμό και τελικά την ανατροπή της. Από την 6η Συνδιάσκεψή της έχει απευθύνει πρόσκληση για διάλογο, για βήματα σε μια ισχυρή, ενωτική και ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά. Αυτή την πολιτική πρόταση θέτει για στήριξη από τώρα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 30-31 Μαΐου 2026
Οι κόκκινες, οι πράσινες, οι θαλασσιές οι χάντρες… και τα καθρεφτάκια του Αλέξη Τσίπρα