Για δεκαετίες η κλιματική αλλαγή παρουσιαζόταν ως μελλοντική απειλή. Οι πιο δραματικές προβλέψεις αφορούσαν το τέλος του 21ου Η Γαλλία βρίσκεται στο επίκεντρο, αλλά δεν αποτελεί εξαίρεση. Στην Ιταλία, το υπουργείο Υγείας εξέδωσε κόκκινο συναγερμό για μεγάλες πόλεις, ανάμεσά τους η Ρώμη και το Μιλάνο, ενώ η αυξημένη χρήση κλιματιστικών προκάλεσε διακοπές ρεύματος στο Μιλάνο και το Τορίνο. Στην Πάρμα, περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι απευθύνθηκαν σε υπηρεσίες επειγόντων περιστατικών μέσα σε τρεις ημέρες λόγω προβλημάτων που σχετίζονταν με τη ζέστη. Στην Ισπανία, σχεδόν ολόκληρη η χώρα τέθηκε σε κατάσταση συναγερμού, με κόκκινες προειδοποιήσεις για περιοχές γύρω από την Κόρδοβα, το Μπιλμπάο και την Κανταβρία. Περισσότεροι από εκατό μετεωρολογικοί σταθμοί κατέγραψαν θερμοκρασίες 40 βαθμών ή υψηλότερες, ενώ στην Αλμερία οι νυχτερινές θερμοκρασίες δεν έπεσαν κάτω από τους 30 βαθμούς για τρεις συνεχόμενες νύχτες. Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία των νέων καυσώνων: δεν εξαντλούν μόνο τις πόλεις την ημέρα, αλλά στερούν από τους ανθρώπους τη δυνατότητα ανάκαμψης τη νύχτα. Στη Γερμανία, οι αρχές ανέφεραν αύξηση των πνιγμών καθώς οι πολίτες αναζητούσαν δροσιά σε λίμνες και ποτάμια. Στη Βρετανία, σχολεία αναγκάστηκαν να κλείσουν νωρίτερα, ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία εξέδωσε κόκκινη προειδοποίηση για ακραία ζέστη. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, μιλώντας σε εκδήλωση για το κλίμα στο Λονδίνο, συνόψισε με ωμό τρόπο την αλλαγή: το Λονδίνο «ψήνεται». Αυτό που ενώνει όλες αυτές τις εικόνες δεν είναι απλώς η ακραία ζέστη. Είναι η πίεση που ασκείται σε υποδομές και θεσμούς οι οποίοι σχεδιάστηκαν για κλιματικές συνθήκες που σταδιακά παύουν να υπάρχουν. Οι ευρωπαϊκές πόλεις, τα δίκτυα μεταφορών, οι ενεργειακές υποδομές, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, ακόμη και τα ιστορικά κτίρια σχεδιάστηκαν για ένα διαφορετικό κλίμα. Για έναν κόσμο στον οποίο οι θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών αποτελούσαν σπάνια εξαίρεση και όχι επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Η «μελλοντική απειλή» για την οποία γίνονταν συζητήσεις επί δεκαετίες έφτασε τελικά νωρίτερα από όσο περίμεναν πολλοί. Και το σημαντικότερο είναι ότι έπαψε να αφορά μόνο τους άλλους. Το 2003 η Ευρώπη μπορούσε ακόμη να ισχυριστεί ότι αιφνιδιάστηκε. Το 2026 δεν διαθέτει πλέον αυτή την πολυτέλεια.
