Όπως ανέφερε, το βασικό ζητούμενο στη σημερινή συγκυρία είναι η λαϊκή δυσαρέσκεια να αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και να εξελιχθεί σε παράγοντα πίεσης απέναντι στην κυβέρνηση και στις πολιτικές που εφαρμόζονται. Στο πλαίσιο αυτό, υποστήριξε ότι απαιτείται διεύρυνση της συμπόρευσης κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ, με στόχο την αμφισβήτηση των κυρίαρχων πολιτικών επιλογών.

Διαβάστε επίσης:Δούκας: Κριτική στον Τσίπρα, αλλά κύριος αντίπαλος η Νέα Δημοκρατία

Ο κ. Καραθανασόπουλος υποστήριξε ότι η αντιλαϊκή πολιτική δεν περιορίζεται μόνο στη σημερινή κυβέρνηση, αλλά συνδέεται με ευρύτερες στρατηγικές επιλογές που απορρέουν, όπως είπε, από τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, καθώς και από τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού.

Αναφερόμενος στις πολιτικές πρωτοβουλίες και τα νέα κομματικά εγχειρήματα που εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό, σημείωσε ότι πρόκειται για προσπάθειες διαχείρισης και απορρόφησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας χωρίς ουσιαστική αμφισβήτηση της υφιστάμενης πολιτικής κατεύθυνσης.

Παράλληλα, εκτίμησε ότι ανεξάρτητα από τη σύνθεση μιας μελλοντικής κυβέρνησης, οι βασικές πολιτικές επιλογές θα παραμείνουν εντός του ίδιου πλαισίου, καθώς –όπως υποστήριξε– καθορίζονται από τις δεσμεύσεις και τις στρατηγικές προτεραιότητες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.

Διαβάστε επίσης:Τρίτη εξαετία Στουρνάρα: Υπέρ η ΝΔ, «παρών» ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ!

Ο βουλευτής του ΚΚΕ τόνισε ακόμη ότι απαιτείται η ενίσχυση της παρουσίας της εργατικής τάξης και των κοινωνικών κινημάτων στις πολιτικές εξελίξεις, υπογραμμίζοντας τον ρόλο που, κατά την άποψή του, μπορεί να διαδραματίσει το κόμμα του ως δύναμη αντιπολίτευσης και κοινωνικής διεκδίκησης.

Ερωτηθείς για τα σενάρια συνεργασιών και την προοπτική στήριξης μιας ενδεχόμενης «προοδευτικής κυβέρνησης», ο κ. Καραθανασόπουλος επανέλαβε τη διαχρονική θέση του ΚΚΕ ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει ή να παράσχει στήριξη σε κυβερνητικά σχήματα που, όπως ανέφερε, κινούνται εντός του ίδιου πολιτικού πλαισίου. Μάλιστα, επικαλέστηκε την εμπειρία προηγούμενων κυβερνήσεων, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες επιλογές δεν οδήγησαν στις αλλαγές που είχαν προσδοκήσει σημαντικά τμήματα της κοινωνίας.

Καταλήγοντας, υπογράμμισε ότι η διέξοδος για τους πολίτες βρίσκεται στην ενίσχυση των κοινωνικών αγώνων και στη μεγαλύτερη πολιτική συμμετοχή, με στόχο τη διαμόρφωση διαφορετικών συσχετισμών και προοπτικών για το μέλλον.