Γιώργος Τσαντίκος
Όσο εμείς διαβάζουμε υποσημειώσεις-βιβλιογραφία σε μαξβεμπεριανές θεωρίες περί ηθικής για να βρούμε τα καλά επιχειρήματα σε μια μετωπική σύγκρουση στα σόσιαλ μίντια, η εξουσία των χλιαρών αλλάζει τα πάντα στην πράξη.
Στη μετα-κρισιακή Ελλάδα (χαχα, καλό), όλα δείχνουν ότι παίρνουν την εκδίκησή τους οι «χλιαροί».
Διάφοροι τύποι που κατάφεραν να αντιπαρέλθουν την άνευ περιεχομένου «ηθική αντιπολίτευση» και χωρίς να έχουν καμία ηθική αναστολή στην πραγματικότητα, διαμορφώνουν τον κόσμο που θέλουν αυτοί να ζήσουν και οι υπόλοιποι, θα είναι ενοικιαστές σε υπόγειο 34 τετραγωνικά/700 ευρώ.
Έχοντας φυσικά εξασφαλίσει την επαρκή τους διαβίωση, χωρίς να τρομοκρατούνται κάθε φορά που ανάβει το λαμπάκι του καλοριφέρ τον χειμώνα ή να παθαίνουν ταχυπαλμία λίγο πριν βγάλει λογαριασμό το ταμείο στο σούπερ μάρκετ.
Έχουμε για παράδειγμα πάρα πολλές πλατφόρμες, για οτιδήποτε: για αιτήσεις, για δηλώσεις, για τραπεζοκαθίσματα, για ξαπλώστρες σε παραλίες, για τιμές προϊόντων. Για τα πάντα.
Είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα η αλλαγή, από τη στρογγυλή σφραγίδα που σου πατάει ο μερακλής στο πρωτόκολλο, αφού έχεις περιμένει τρεις ώρες στη ΔΟΥ Αγίων Αναργύρων και νιώθεις ότι το «γκαπ» της σφραγίδας σηματοδοτεί την εξιλέωση, την εκτόνωση, την ανύψωση σε ένα άλλο μάντρα λέβελ.
Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Αν κάποιος πιστεύει πραγματικά ότι αυτή είναι η αλλαγή που πρέπει να γίνεις, τότε μάλλον αναζητάει πολύ συχνότερα από όσο πρέπει, εκφράσεις διάσημων (ή διάσημες εκφράσεις) στο ίντερνετ.
Η χλιαρότητα των ανθρώπων που σε κοιτούσαν σαν να έβλεπαν εξωγήινη οντότητα στο X files, όταν πήγαινες να κάνεις ενημέρωση σε μάθημα στο πανεπιστήμιο, ήταν ορατή και τότε στο βλέμμα τους, που υποσχόταν εκδίκηση: μια μέρα θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε.
Και μας έδειξαν.
Κάθε φορά που κάποιος ξεσπάθωνε για τις ηθικές ανωτερότητες και οι «αριστερές διακυβερνήσεις» την ίδια στιγμή απεργάζονταν όλες τις μεθόδους των «απέναντι», αυτοί περνούσαν ακόμα μια αντιδραστική αλλαγή στην καθημερινότητα.
Κάθε φορά που κάποιος πόσταρε επικολυρικά, σε μουσική Θεοδωράκη και quotes Χατζιδάκι, υπογραφόταν και μια ΚΥΑ που νομιμοποιούσε τα πάντα, με πρόσχημα την ίδια τη νομιμότητα και την «κανονικότητα». «Απάτητα βουνά» μαζί με ανεμογεννήτριες παντού, πανάκριβη ενέργεια μαζί με καινοτομίες τύπου «θα κάνουμε το ρεύμα κινητή τηλεφωνία και θα βγάλουμε άπειρα φράγκα», εξορύξεις αλλά και «πράσινη ενέργεια», ακρίβεια αλλά και fuel pass που αντιστοιχούν οριακά στο εβδομαδιαίο πέρα-δώθε ενός αναπληρωτή καθηγητή.
Όσο λοιπόν εμείς διαβάζουμε υποσημειώσεις-βιβλιογραφία σε μαξβεμπεριανές θεωρίες περί ηθικής για να βρούμε τα καλά επιχειρήματα σε μια μετωπική σύγκρουση στα σόσιαλ μίντια, η εξουσία των χλιαρών αλλάζει τα πάντα στην πράξη.
Σε μια κατάσταση που ο «λαϊκός παράγων» δεν κάνει ούτε τον διαιτητή, οι «χλιαροί» θα έχουν πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο…
Δείτε πχ το τελευταίο γεγονός που παρήγαγε περιεχόμενο, στον τελικό της Ευρωλίγκας: η πρώτη αντίδραση βλέποντας δύο τύπους να πλακώνονται, είναι η κάποιου είδους ηθική ανωτερότητα από τις αντιλήψεις και στις πρακτικές της ΛΜΑΤ (όχι, δεν είναι τα αρχικά της Βιλερμπάν αυτά), ενώ και το ίδιο το γεγονός δεν είναι δα και πρωτόγνωρο σε γήπεδα μπάσκετ. Στη Σαϊτάμα για παράδειγμα το 2006, έμεινε ιστορική η μάχη reach/volume μεταξύ Λεμπρόν και Σχορτσιανίτη, αλλά τότε βρισκόμασταν σε εθνική ανάταση και δεν βλέπαμε ότι οι Ισπανοί έρχονται σφαίρα με 12ο παίχτη τον Ρούντι. Τώρα που «δεξιοί τουφεκάνε δεξιούς» σε ανώτερο επίπεδο κιόλας, κοιτάμε λίγο σαν χάνοι και περιμένουμε τους θεσμούς να επιβληθούν.
Σε τι όμως και με ποιον τρόπο; Σε μια εξουσία κάποτε «χλιαρών» που τώρα παίρνουν την εκδίκησή τους σε κάθε επίπεδο;
Το κριτήριο όμως δεν είναι το ηθικό πρότυπο συμπεριφοράς ή τουλάχιστον δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό το επίδικο, αν δηλαδή θα παρασύρεται κάθε φορά η αριστερά στην επιτηδευμένη ανοησία του «ποιος το κάνει καλύτερα» και ποια είναι «η σωστή πλευρά της ιστορίας», προσπαθώντας να αποδείξει με βιβλιογραφίες το δίκιο της. Είναι μια συζήτηση που είναι λίγο πιο μάταιη από την ανάλυση σε VAR για οφσάιντ όπου προεξείχε 4,9 εκατοστά ο ώμος του επιτιθέμενου.
Σε μια κατάσταση που ο «λαϊκός παράγων» δεν κάνει ούτε τον διαιτητή, οι «χλιαροί» θα έχουν πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο…