Δεν πέρασαν δύο μήνες απ’ όταν η κυβέρνηση πανηγύριζε για τις συμβάσεις παραχώρησης τεράστιων θαλάσσιων εκτάσεων στην αμερικάνικη «Chevron»… Και τι δεν είπαν τότε: Για διασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων, για «κίνηση ματ» απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις κ.ά. Δυο μήνες μετά, η κατάληξη μιας άλλης συμφωνίας αποκαλύπτει ξανά τα ευρωατλαντικά παραμύθια, καθώς επίσημα πλέον η κοινοπραξία των «ExxonΜobil» και «HELLENiQ Energy» επέστρεψε το θαλάσσιο οικόπεδο «Δυτικά της Κρήτης» στο κράτος, εκτιμώντας προφανώς πως δεν την συμφέρει. Τι λέει τώρα η κυβέρνηση; Οτι «αυτό λέγεται διαχείριση χαρτοφυλακίου» και ότι είναι «συνήθης πρακτική». Με δυο λόγια …αυτά συμβαίνουν όταν η διαχείριση των ενεργειακών πόρων γίνεται «asset» στα χαρτοφυλάκια του κεφαλαίου. Αυτά υπηρετούν και οι σημερινές συμβάσεις, όπως και αυτές των προηγούμενων κυβερνήσεων. Για παράδειγμα, με τον περιβόητο νόμο Μανιάτη του ΠΑΣΟΚ, που αποτέλεσε όχημα για την παράδοση των υδρογονανθράκων στο μεγάλο κεφάλαιο, ενώ ενσωμάτωσε και Οδηγίες της ΕΕ για την «απελευθέρωση» των αγορών ηλεκτρισμού, το σπάσιμο – ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ κ.ο.κ. Αυτή την ουσία κρύβουν και ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρας και λοιποί, κάνοντας κριτική περί «χειρισμών» της κυβέρνησης. Ο λαός όμως, που πληρώνει με βαριές θυσίες τα σχέδια του κεφαλαίου και των κομμάτων του στην Ενέργεια, πρέπει να φτάσει τον αγώνα μέχρι τέλους. Να ξηλώσει το σύστημα του κέρδους για να αξιοποιήσει προς όφελός του τον ενεργειακό πλούτο.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .