Του Συμεών Λαμ *«Η Αλβανία δεν είναι προς πώληση». Το κίνημα της επανάστασης του φλαμίνγκο» αφήνει την αίσθηση ενός ποιοτικού μετασχηματισμού της αλβανικής κοινωνίας[ Από την άλλη πλευρά, ο αλβανικός εθνικισμός κάνει την αντίστροφη δουλειά. Παίρνει την παρέμβαση της Αθήνας και προσπαθεί να μετατρέψει την περιβαλλοντική αντίσταση σε «ελληνική υπονόμευση της ανάπτυξης της Αλβανίας». Έτσι, αντί να απαντήσει στο ουσιαστικό ερώτημα: ποιος παίρνει τη γη, ποιος αλλάζει τους νόμους, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει — μεταφέρει τη συζήτηση στο γνώριμο δηλητήριο: οι Έλληνες εναντίον των Αλβανών. Και εδώ φαίνεται η μεγάλη ειρωνεία. Οι δύο εθνικισμοί, που στα λόγια μισούν ο ένας τον άλλον, στην πράξη κάνουν την ίδια δουλειά. Ο ελληνικός εθνικισμός μικραίνει ένα κοινωνικό και περιβαλλοντικό κίνημα, παρουσιάζοντάς το σχεδόν αποκλειστικά ως μειονοτικό ζήτημα. Ο αλβανικός εθνικισμός συκοφαντεί το ίδιο κίνημα, παρουσιάζοντάς το ως εργαλείο της Ελλάδας. Και μέσα σε αυτόν τον θόρυβο, ο Ράμα και ο Μητσοτάκης πράττουν με αποκλειστικό κριτήριο το να είναι αρεστοί στον Τραμπ. Διαβάστε επίσης:Στη Λευκάδα θα γινόταν της … ΡουμανίαςΚαι αυτό διότι όσο η εθνικιστική προσέγγιση διεμβολίζει την συζήτηση με το δηλητήριο της, χάνεται το βασικό ζητούμενο, το ότι δηλαδή μιλάμε για δημόσιο χώρο, περιβαλλοντική προστασία, ιδιοκτησιακά δικαιώματα, διαφάνεια, κράτος δικαίου και δημοκρατικό έλεγχο πάνω στην «ανάπτυξη» Το Ζβέρνετς όχι μόνο δεν είναι ζήτημα ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία αλλά δεν είναι ούτε καν μόνο αλβανικό. Είναι ένα βαλκανικό, ευρωπαϊκό και περιβαλλοντικό ζήτημα. Είναι το ερώτημα αν η ανάπτυξη σημαίνει κοινωνική ευημερία ή αν σημαίνει φράχτες, μπουλντόζες, ιδιωτική ασφάλεια και πεντάστερα resorts πάνω σε προστατευόμενες περιοχές. Και γι’ αυτό ακριβώς οι εθνικιστές είναι τόσο χρήσιμοι στην εξουσία. Διότι εκεί που οι άνθρωποι μπορούν να ενωθούν γύρω από τη γη, τη φύση, τα δικαιώματα και το κοινό συμφέρον, αυτοί έρχονται να τους χωρίσουν με σημαίες. Ο ένας φωνάζει «οι Έλληνες κινδυνεύουν». Ο άλλος φωνάζει «οι Έλληνες δεν θέλουν να αναπτυχθεί η Αλβανία». Και πίσω από τις φωνές, κάποιοι άλλοι μετράνε τετραγωνικά, δωμάτια, άδειες, συμβόλαια και κέρδη. Διαβάστε επίσης:Πολιτικοί γυρολόγοι – τζογαδόροιΑν υπάρχει λοιπόν ένα πατριωτικό καθήκον σε αυτή την υπόθεση, δεν είναι να υπερασπιστεί κανείς ούτε τον ελληνικό ούτε τον αλβανικό εθνικισμό. Είναι να υπερασπιστεί το Ζβέρνετς από εκείνους που θέλουν να το κάνουν εμπόρευμα. Και να πει καθαρά ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν όταν υπερασπίζονται τη γη τους απέναντι στους ίδιους μηχανισμούς εξουσίας, πλούτου και λεηλασίας. * Δημοσιογράφος Πηγή: Social media Το πρωτότυπο άρθρο https://neostrategy.gr/alvania-i-epanastasi-tou-flamingko/ ανήκει στο Neostrategy.gr . 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp 0 Facebook 0 Twitter 0 Telegram 0 Email
Από την άλλη πλευρά, ο αλβανικός εθνικισμός κάνει την αντίστροφη δουλειά. Παίρνει την παρέμβαση της Αθήνας και προσπαθεί να μετατρέψει την περιβαλλοντική αντίσταση σε «ελληνική υπονόμευση της ανάπτυξης της Αλβανίας». Έτσι, αντί να απαντήσει στο ουσιαστικό ερώτημα: ποιος παίρνει τη γη, ποιος αλλάζει τους νόμους, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει — μεταφέρει τη συζήτηση στο γνώριμο δηλητήριο: οι Έλληνες εναντίον των Αλβανών.
Και εδώ φαίνεται η μεγάλη ειρωνεία. Οι δύο εθνικισμοί, που στα λόγια μισούν ο ένας τον άλλον, στην πράξη κάνουν την ίδια δουλειά. Ο ελληνικός εθνικισμός μικραίνει ένα κοινωνικό και περιβαλλοντικό κίνημα, παρουσιάζοντάς το σχεδόν αποκλειστικά ως μειονοτικό ζήτημα. Ο αλβανικός εθνικισμός συκοφαντεί το ίδιο κίνημα, παρουσιάζοντάς το ως εργαλείο της Ελλάδας. Και μέσα σε αυτόν τον θόρυβο, ο Ράμα και ο Μητσοτάκης πράττουν με αποκλειστικό κριτήριο το να είναι αρεστοί στον Τραμπ.
Και αυτό διότι όσο η εθνικιστική προσέγγιση διεμβολίζει την συζήτηση με το δηλητήριο της, χάνεται το βασικό ζητούμενο, το ότι δηλαδή μιλάμε για δημόσιο χώρο, περιβαλλοντική προστασία, ιδιοκτησιακά δικαιώματα, διαφάνεια, κράτος δικαίου και δημοκρατικό έλεγχο πάνω στην «ανάπτυξη»
Το Ζβέρνετς όχι μόνο δεν είναι ζήτημα ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία αλλά δεν είναι ούτε καν μόνο αλβανικό. Είναι ένα βαλκανικό, ευρωπαϊκό και περιβαλλοντικό ζήτημα. Είναι το ερώτημα αν η ανάπτυξη σημαίνει κοινωνική ευημερία ή αν σημαίνει φράχτες, μπουλντόζες, ιδιωτική ασφάλεια και πεντάστερα resorts πάνω σε προστατευόμενες περιοχές.
Και γι’ αυτό ακριβώς οι εθνικιστές είναι τόσο χρήσιμοι στην εξουσία. Διότι εκεί που οι άνθρωποι μπορούν να ενωθούν γύρω από τη γη, τη φύση, τα δικαιώματα και το κοινό συμφέρον, αυτοί έρχονται να τους χωρίσουν με σημαίες. Ο ένας φωνάζει «οι Έλληνες κινδυνεύουν». Ο άλλος φωνάζει «οι Έλληνες δεν θέλουν να αναπτυχθεί η Αλβανία». Και πίσω από τις φωνές, κάποιοι άλλοι μετράνε τετραγωνικά, δωμάτια, άδειες, συμβόλαια και κέρδη.
Αν υπάρχει λοιπόν ένα πατριωτικό καθήκον σε αυτή την υπόθεση, δεν είναι να υπερασπιστεί κανείς ούτε τον ελληνικό ούτε τον αλβανικό εθνικισμό. Είναι να υπερασπιστεί το Ζβέρνετς από εκείνους που θέλουν να το κάνουν εμπόρευμα. Και να πει καθαρά ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν όταν υπερασπίζονται τη γη τους απέναντι στους ίδιους μηχανισμούς εξουσίας, πλούτου και λεηλασίας.
* Δημοσιογράφος
Πηγή: Social media
