Του Γιάννη Γερονικολού * Ο Μυλωνάκης -καλά να είναι ο άνθρωπος- έφυγε από τον Ευαγγελισμό για εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στη Γερμανία. Προφανώς γιατί αν μείνει εδώ ή θα πεθάνει ή θα μείνει για πάντα διασωληνωμένος. Το ίδιο συνέβη και με εμένα πριν από 19 ολόκληρα χρόνια. Ή θα έφευγα για Γερμανία ή θα έβλεπα τα ραδίκια ανάποδα. “Δεν θα βγει από τον αναπνευστήρα ποτέ” ήταν η διάγνωση… Είκοσι χρόνια πέρασαν, η τεχνολογία έχει κάνει θαύματα, έχει γεράσει το fb και το google, πουλήθηκε το skroutz, επελαύνει η τεχνητή νοημοσύνη (πράγματα που δεν υπήρχαν καν ή ήταν στα σπάργανα το μακρυνό 2007). Περάσαμε τρία μνημόνια και μια ΠΦΑ, μας φορτώθηκαν οι “άριστοι” που τρώνε και τις βίδες απ τα πόμολα και όμως στην αποκατάσταση δεν έχει αλλάξει τίποτα! Αν χωθείς στην εντατική ή σε ΜΑΦ θα σε ξεχάσει κι ο Θεός ο ίδιος. Αρχαία πρωτόκολλα που αφορούν μόνο στην αναπνοή. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ούτε την κατάκληση, ούτε τη δυσφαγία, ούτε υπάρχει βοήθεια από πουθενά. Κάτσε και ψόφα. Ή καλύτερα σάπισε και ψόφα, ότι σε βρει πρώτο. Υπάρχει ένα (1) κρατικό ίδρυμα στου διαόλου τη μάνα που πρέπει να έχεις τον Κούλη γκόμενο για να καταφέρεις να πας, και μετά το ιδιωτικό χάος. Επιτήδιοι που πήραν τρελές επιχορηγήσεις και έφτιαξαν “κλινικές αποκατάστασης” χωρίς φυσιάτρους, χωρίς νευρολόγους, χωρίς έμπειρους θεραπευτές, που χρεώνουν δυόμιση νεφρά και μια σπλήνα για να κάνεις υδροθεραπεία και δεν ξέρουν πώς να προχωρήσουν σε θεραπείες διασωληνωμένων ασθενών. Μπουρδέλο! Και τα Ταμεία από κοντά να θεωρούν a priori απατεώνα τον έρμο που θα ζητήσει θεραπείες μετά το 6μηνο! (Στη Γερμανία σε αφήνουν να φύγεις από τη -δωρεάν- ιδιωτική ή κρατική κλινική αποκατάστασης μόνο όταν θα είσαι απολύτως λειτουργικός και αυτόνομος ώστε εξυπηρετείσαι μόνος σου όσο το επιτρέπει η πάθηση βέβαια). Οι φυσιοθεραπευτές στα νοσοκομεία είναι ανέκδοτο και η ειδικότητα του φυσίατρου άγνωστη ακόμα και ανάμεσα στους γιατρούς. Για τους ασθενείς ρωτάνε νευρολόγους, νευροχειρουργούς, ορθοπεδικούς, τον κάθε παντελώς άσχετο εκτός από φυσιάτρους γιατί απλά δεν έχουμε! Φεύγουν όλοι στο εξωτερικό που τους παρακαλάνε. Είκοσι χρόνια μετά. Είκοσι χρόνια και η κατάσταση είναι χειρότερη από τότε. Είμαστε η χώρα του “μη σου τύχει”, δε πα να είσαι και υπουργός της Κυβέρνησης ή ο πρωθυπουργός ο ίδιος. Γιατί δεν είναι θέμα βύσματος. Απλά είναι διαλυμένο το μαγαζί μάνα μου. Αν σου κάτσει το “λαχείο” τέλειωσες. Αν έχεις χρήματα φεύγεις και γλυτώνεις, αν όχι… ψόφα! Κάπου εδώ να ξανα-ματα-ευχαριστήσω την τύχη μου που το Ταμείο μου ήταν ο ΕΔΟΕΑΠ και όχι μόνο πλήρωσε τα αστρονομικά ποσά που χρειάστηκαν, αλλά ήταν δίπλα στην οικογένειά μου από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα. Έτσι μπορώ εγώ τώρα να γράφω τις περισπούδαστες αποψάρες μου.. * Ο Γιάννης Γερονικολός είναι δημοσιογράφος Πηγή: Social media
Χώρα με πρωτιά στην ΕΕ σε θύματα τροχαίων, με εγκεφαλικά να θερίζουν και τις εντατικές μόνιμα γεμάτες, και όμως η αποκατάσταση είναι άγνωστη λέξη.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .