Μαριάννα Τζιαντζήτου επενδυτικού θριάμβου
Πηχτό, πεθαμενατζίδικο ήταν το μοβ που «ξάπλωσε» στον χώρο κράτησης εκατοντάδων ακτιβιστών του στολίσκου του March to Gaza. Άνθρωποι ριγμένοι κατάχαμα, δεμένοι πισθάγκωνα, και ο υπουργός Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ να περιφέρεται ανάμεσά τους εκστομίζοντας απειλές. Ακόμα και οι συνταγματάρχες της χούντας δεν πόζαραν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, άφηναν τους δούλους τους, τους βασανιστές, να κάνουν τη βρόμικη δουλειά μακριά από τον φωτογραφικό φακό. Όμως αυτό που κατάφεραν οι Ισραηλινοί, που οι ίδιοι δημοσιοποίησαν το αποτρόπαιο βίντεο, ήταν να φτάσει η μοβ σκιά παντού, να ξεσηκωθεί παγκόσμια κατακραυγή. Οι ταπεινωμένοι εξυψώθηκαν και οι «νικητές» ταπεινώθηκαν, στιγματίστηκαν.
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της μητσοτακο-κρατίας όπως υπονοεί η δυσοσμία που απλώθηκε την περασμένη Τρίτη σε μεγάλο μέρος της Αττικής. Πρώτη και καλύτερη, την Αθηναϊκή Ριβιέρα βρήκε να χτυπήσει. Χάθηκε η οσμή να εξαπλωθεί στο Μενίδι, τον Ασπρόπυργο, το Ζεφύρι, το Πέραμα; Ούτε το Κολωνάκι δεν σεβάστηκε. Αδιευκρίνιστη μέχρι στιγμής η προέλευσή της. Αν δεν υπήρχαν εκατοντάδες τηλεφωνικές καταγγελίες, θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για σενάριο ταινίας τρόμου όπου ένας αλλόκοτος «εχθρός», όπως στην Ομίχλη του Κάρπεντερ, εισβάλλει στην ειρηνική μας καθημερινότητα. Ο «σαβανοτραχανάς», για τον οποίο εύστοχα μίλησε ο συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος, είναι εδώ.
Και αν η οσμή επιστρέψει ξανά; Και αν η μέρα της επανόδου της συμπέσει με τα πανηγυρικά εγκαίνια του Ellinikon Experience τα οποία πιθανότατα να τιμήσουν με την παρουσία τους ο Μητσοτάκης και η Γκιλφόιλ;
Όμως το χειρότερο δεν είναι να επανέλθει η δυσωδία. Το χειρότερο είναι να μη μας προκαλεί πια έκπληξη, να τη συνηθίσουμε, να τη θεωρήσουμε αναπόσπαστο κομμάτι του επενδυτικού θριάμβου, του μιλιταριστικού παροξυσμού και της σιδερόφραχτης πολιτικής σταθερότητας που πέτυχε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.