Γράφει ο Δημήτριος Καμπισιούλης, Υποστράτηγος ε.α. – συγγραφέας,
Σύμβουλος Δημογραφικού, Μέλος ΘΟ Δημογραφικού και Οικογένειας ΝΙΚΗΣ
Η Ιστορική Αναδρομή: ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι μια ξαφνική κρίση, αλλά μια πληγή που αιμορραγεί εδώ και 70 χρόνια. Η απαρχή του εντοπίζεται στην περίοδο 1960-1972, όταν η βίαιη αστυφιλία και το δεύτερο μεγάλο κύμα μετανάστευσης στο εξωτερικό άρχισαν να αποσαθρώνουν την παραδοσιακή δομή της ελληνικής υπαίθρου. Ο νέος τρόπος ζωής και το κλείσιμο στα διαμερίσματα των αστικών κέντρων μείωσε σταδιακά την τεκνογονία.
Η δεκαετία του 1980 αποδείχθηκε καταστροφική. Η κοινωνία διολίσθησε σε μια ηθική και αξιακή μετατόπιση, ενώ ο θεσμός της οικογένειας δέχθηκε πλήγματα μέσω νομοθετημάτων όπως ο πολιτικός γάμος και η νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Ο λαός, απαθής και ανυποψίαστος, ακολούθησε την πληθυσμιακή του παρακμή: η διάμεση ηλικία, που το 1951 ήταν μόλις 26 έτη, εκτοξεύτηκε στα 36 μέχρι το 1991. Το 1981 ήταν η τελευταία χρονιά που ο δείκτης γονιμότητας βρισκόταν στο 2,1 (όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού), το 1989 κατρακύλησε στο 1,3.
Από την Αδράνεια στην Κατάρρευση. Τη δεκαετία του ’90, το ζήτημα παρέμεινε στα συρτάρια. Το ιστορικό διακομματικό πόρισμα της Βουλής του 1993 δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το 2000 αποτέλεσε έτος-ορόσημο, καθώς για πρώτη φορά οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις. Παρά τη μικρή «ανάσα» την περίοδο 2004-2010, όταν με θετικά μέτρα οι γεννήσεις αυξήθηκαν και ο πληθυσμός άγγιξε τα 11 εκατομμύρια, η γήρανση ήταν ήδη μη αναστρέψιμη. Η οικονομική κρίση και τα μνημόνια έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα. Από το 2010 έως σήμερα, οι διαδοχικές κυβερνήσεις όχι μόνο απέτυχαν να δράσουν, αλλά με την αδιαφορία και την εχθρική τους στάση απέναντι στην ελληνική οικογένεια, επιδείνωσαν το πρόβλημα.
Η Σημερινή Τραγωδία και οι Εφιαλτικές Προβλέψεις. Η τρέχουσα κατάσταση είναι πιο ζοφερή από ποτέ. Ο πληθυσμός έπεσε κάτω από τα 10 εκατομμύρια, επιστρέφοντας στα επίπεδα του 1985, με τη διαφορά ότι τότε η διάμεση ηλικία ήταν 35 έτη και σήμερα είναι 47 και ότι τότε όλοι ήταν Έλληνες ενώ σήμερα περιλαμβάνονται και οι νόμιμοι μετανάστες που προσεγγίζουν το 1 εκατομμύριο. Το 2025 οι γεννήσεις κατέρρευσαν στις 65.322, σπάζοντας κάθε αρνητικό ρεκόρ, ο δείκτης γονιμότητας κόλλησε στα 1,2 παιδιά, ενώ μισό εκατομμύριο νέοι παραμένουν «εξόριστοι» στο εξωτερικό διωγμένοι από τη μητέρα πατρίδα.
Οι προβλέψεις του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου είναι σοκαριστικές: το 2100 οι γεννήσεις αναμένονται μόλις στις 22 χιλ. ενώ ο «τελευταίος Έλληνας» προβλέπεται να γεννηθεί πριν τα μέσα του επόμενου αιώνα. Αν όμως απομονώσουμε τις γεννήσεις Ελλήνων το γένος (περίπου 50 χιλ. σήμερα) και λάβουμε υπόψη τη συνεχιζόμενη φυγή στο εξωτερικό, το 2055 θα γεννηθούν από περίπου 20 χιλ. Ελληνίδες μόλις 24 χιλ. παιδιά. Με αυτούς τους ρυθμούς σε 30 χρόνια από τώρα, η διάμεση ηλικία θα είναι τα 60 έτη, κάτι πρωτοφανές στην παγκόσμια ιστορία. Το τέλος θα έρθει πολύ νωρίτερα από τον 22ο αιώνα.
Η «Λύση» της Αντικατάστασης. Αντί για μια ύστατη προσπάθεια ενίσχυσης των γεννήσεων Ελλήνων, η πολιτική ηγεσία οραματίζεται τη λύση μέσω της «αντικατάστασης πληθυσμού», όπως μαρτυρούν επίσημες δηλώσεις για εισαγωγή νόμιμων αλλοδαπών (δηλώσεις Δένδια για Ινδούς) με σκοπό τη λύση του δημογραφικού προβλήματος. Αυτή είμαι μία έμμεση αλλά σαφής παραδοχή του τέλους του Ελληνισμού.
Οι Καθολικές Επιπτώσεις. Στην οικονομία και ασφαλιστικό ο παραγωγικός ιστός συρρικνώνεται και η αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων καθίσταται μαθηματικά αδύνατη. Στην υγεία και παιδεία οι δαπάνες για τη γήρανση εκτοξεύονται, ενώ τα σχολεία ερημώνουν. Στην εθνική άμυνα η δραματική μείωση του έμψυχου δυναμικού θέτει σε κίνδυνο την εθνική κυριαρχία και τη διπλωματική ισχύ της χώρας.
Το Πολιτικό Αδιέξοδο. Βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ανήκει πλέον στη μέση και μεγάλη ηλικία. Αυτοί οι άνθρωποι, συχνά εγκλωβισμένοι στις υποσχέσεις αλλά και στους «εκβιασμούς» για συντάξεις και ασφάλεια, ψηφίζουν αυτούς που δημογραφικά καταστρέφουν τη χώρα, στερώντας από τα παιδιά και τα εγγόνια τους τη δυνατότητα να δημιουργήσουν οικογένεια στον τόπο τους.
Η Συλλογική Ευθύνη. Τώρα τι κάνουμε; Η δράση πρέπει να είναι άμεση και ριζοσπαστική. Πρέπει να σπάσουμε τη σιωπή στα κοινωνικά δίκτυα και στον δημόσιο λόγο. Να προτρέψουμε τους νέους στην τεκνογονία, να τους στηρίξουμε έμπρακτα και, κυρίως, να αρνηθούμε την ψήφο μας σε όσους μας μετέτρεψαν σε μια χώρα γερόντων και να πείσουμε και τους ηλικιωμένους για αυτό.
Στροφή 180°: Η Μόνη Απάντηση στον Δημογραφικό Αφανισμό. Το δημογραφικό ξεπερνά κάθε άλλη εθνική καταστροφή, γιατί αφορά τον ίδιο τον αφανισμό του έθνους. Δεν βρισκόμαστε κοντά στον γκρεμό, έχουμε ήδη πέσει και αντί να ανοίξουμε το αλεξίπτωτο της εθνικής επιβίωσης, αναλωνόμαστε σε βιοτικές μέριμνες. Η αποπομπή των υπαιτίων και η αλλαγή δημογραφικής πολιτικής κατά 180º είναι πιο επείγουσα από ποτέ.
Το σύνθημα «Παιδιά και Παιδεία» του προέδρου της ΝΙΚΗΣ είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.