Όταν το βράδυ της περασμένης Κυριακής ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωνε την παροχή άδειας στις Ηνωμένες Πολιτείες για χρήση των Βρετανικών Βάσεων ώστε να χτυπηθούν αποθήκες πυραύλων του Ιράν, τα ερωτήματα που αιωρούνταν ήταν πολλά. Πριν καλά-καλά ερμηνευτεί η δήλωση του Κιρ Στάρμερ, ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος έπληξε τη Βάση Ακρωτηρίου προκαλώντας ζημιές, την πραγματική έκταση των οποίων ενδεχομένως να μη μάθουμε και ποτέ. «Η κλιμακούμενη κρίση γύρω από το Ιράν έχει μεταβάλει ριζικά το επιχειρησιακό και γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου. Πυραυλικές επιθέσεις, μη επανδρωμένα συστήματα, στοχευμένα πλήγματα και αυξημένη στρατιωτική κινητικότητα δημιουργούν ένα περιβάλλον υψηλής ρευστότητας. Η διάχυση της σύγκρουσης δεν περιορίζεται στα άμεσα εμπλεκόμενα κράτη· επηρεάζει θαλάσσιες οδούς, ενεργειακές ροές, ασφάλιστρα μεταφορών, επενδυτικό κλίμα και την ευρύτερη περιφερειακή σταθερότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος, λόγω γεωγραφικής θέσης και ύπαρξης στρατηγικών υποδομών, δεν μπορεί να θεωρείται ουδέτερος παρατηρητής. Ακόμη κι αν δεν επιλέγει εμπλοκή, ο πόλεμος μπορεί να την επηρεάσει άμεσα, έμμεσα ή υβριδικά. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική ούτε συγκυριακή. Απαιτείται ολιστική εθνική στρατηγική ασφάλειας με μακροπρόθεσμο ορίζοντα και θεσμική συνέπεια. Πρώτα στρατηγική — μετά εξοπλισμοί. Η στρατηγική πρέπει να προηγείται και να καθορίζει δόγμα, δομή δυνάμεων, επίπεδα ετοιμότητας, πρότυπα εκπαίδευσης και κατευθύνσεις προμηθειών. Η αναβάθμιση πρέπει να αφορά όλες τις δυνάμεις: στρατιωτικές, αστυνομικές, λιμενικές, πολιτικής προστασίας και υπηρεσίες πληροφοριών. Η προετοιμασία οφείλει να καλύπτει τόσο συμβατικά όσο και μη συμβατικά σενάρια. Η σύγχρονη απειλή περιλαμβάνει επιχειρήσεις κορεσμού με drones, πυραυλικές απειλές, κυβερνοεπιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, επιχειρήσεις παραπληροφόρησης και οικονομικό εξαναγκασμό. Κομβικό εργαλείο αποτελεί η θεσμοθέτηση συστηματικού στρατηγικού forecasting. Το κράτος πρέπει να λειτουργεί με πολυεπίπεδα σενάρια: διακοπές εφοδιαστικής αλυσίδας σε καύσιμα, τρόφιμα και φαρμακευτικό υλικό· πίεση σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και ενεργειακές εγκαταστάσεις· κρίση υδάτινων πόρων και υποδομών αφαλάτωσης· μαζικές μεταναστευτικές ή ανθρωπιστικές ροές. Η ασφάλεια πλέον είναι διακλαδική και διατομεακή. Συνδέει logistics, ενέργεια, νερό, οικονομία και άμυνα σε ένα ενιαίο πλέγμα κρατικής ανθεκτικότητας. Χωρίς ανθεκτική εφοδιαστική βάση και ενεργειακή επάρκεια, καμία στρατιωτική δυνατότητα δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Παράλληλα απαιτείται στρατιωτική προσαρμογή: ενίσχυση αντιαεροπορικής και αντι-drone άμυνας, διαλειτουργικά συστήματα διοίκησης και ελέγχου (C2), διακλαδικές ασκήσεις και υιοθέτηση προτύπων ΝΑΤΟ σε επίπεδο δογμάτων, εκπαίδευσης και εξοπλισμού. Η διαλειτουργικότητα αποτελεί επιχειρησιακή αναγκαιότητα. Η δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, η αναβάθμιση διαδικασιών clearance σε κρίσιμες θέσεις και ένας πολυετής προϋπολογισμός που στηρίζει τεχνολογία και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν θεμέλια βιώσιμης ασφάλειας. Στη νέα εποχή, η αποτροπή δεν είναι μόνο στρατιωτική ισχύς. Είναι η ικανότητα ενός κράτους να συνεχίζει να λειτουργεί υπό πίεση, να προστατεύει τις υποδομές του και να διατηρεί τη θεσμική του συνοχή. Για την Κύπρο, η ασφάλεια αποτελεί ζήτημα εθνικής επιβίωσης και στρατηγικής ωριμότητας.» Η συζήτηση για το καθεστώς των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο καθίσταται σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ. Η δήλωση του Κιρ Στάρμερ ότι η χώρα του έχει παραχωρήσει στις ΗΠΑ, άδεια να χρησιμοποιήσουν βρετανικές βάσεις για επιχειρήσεις κατά των αποθηκών των ιρανικών πυραύλων έβαλε την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου σε κίνδυνο και υπενθύμισε σε όλους μας τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η λειτουργία τους. Το σενάριο να αποχωρήσουν οι Βάσεις από την Κύπρο δεν είναι ρεαλιστικό, για πολλούς λόγους που εξήγησαν διάφοροι αναλυτές τα 24ωρα που ακολούθησαν το πλήγμα από drone στο Ακρωτήρι. Εκείνο που μοιάζει εφικτό να γίνει, είναι να τεθεί θέμα επαναδιαπραγμάτευσης του καθεστώτος των Βάσεων και τον εκσυγχρονισμό των όρων υπό τους οποίους αυτές θα μπορούν να λειτουργούν σε έδαφος της Δημοκρατίας. Αυτό προτείνει και ο τέως Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, Κώστας Κληρίδης. Η Λευκωσία έχει μάλιστα και ένα πολύ σημαντικό εργαλείο στα χέρια της, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας σημαντικός μοχλός πίεσης. Τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, για τον Μαυρίκιο, η οποία επικυρώθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ο Μαυρίκιος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια παρόμοια κατάσταση μετά την αποικιοκρατική περίοδο, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε υπό τον έλεγχο του το αρχιπέλαγος των Τσάγκος. Το Δικαστήριο της Χάγης το 2019, έκρινε ότι η αποαποικιοποίηση της χώρας δεν ολοκληρώθηκε νόμιμα, καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε τον έλεγχο των Τσάγκος. Ακολούθησε ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που κάλεσε το Λονδίνο να τερματίσει την αποικιακή διοίκηση του αρχιπελάγους. Παρότι το ζήτημα δεν έχει ακόμη λυθεί πλήρως, η διεθνής πίεση προς τη Βρετανία αυξήθηκε σημαντικά. Η περίπτωση της Κύπρου συνιστά ακόμα ένα παράδειγμα ανολοκλήρωτης αποαποικιοποίησης, όπως την ορίζουν τα όργανα του ΟΗΕ. Και όλα όσα βιώνουμε την τελευταία εβδομάδα μας το υπενθυμίζουν με τον πιο άκομψο τρόπο. www.philenews.comΣχετικά Άρθρα
Οι Βρετανικές Βάσεις και το όπλο «Μαυρίκιος»
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Πολιτική – Geopolitico .