Του Σπύρου Γκουτζάνη * Μπορεί ο πρωθυπουργός να εμφανίστηκε ικανοποιημένος γιατί οι βουλευτές του δεν έκαναν Κούγκι την Κοινοβουλευτική Ομάδα της περασμένης Πέμπτης, ωστόσο η γκρίνια είναι διάχυτη και αντανακλά την αγωνία από τη σταθερή υποχώρηση της κυβέρνησης που πλέον δεν μπορούν να αποκρύψουν ούτε οι γαλαντόμες με το Μέγαρο Μαξίμου δημοσκοπήσεις. Ακόμη και δίχως να γίνει Κούγκι, είναι σαφές από τις αιτιάσεις των βουλευτών για μία σειρά θέματα ότι η παντοδυναμία και ο απόλυτος έλεγχος του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο δε Κ. Μητσοτάκης, παρ’ ότι είμαστε σε οιονεί προεκλογική περίοδο, δεν είχε ένα συνεκτικό αφήγημα. Τείνει να επικρατήσει ένας συντεχνιακός συμβιβασμός του είδους «πάμε μαζί στις εκλογές για να εκλεγείτε και να εκλέξετε ξανά εμένα πρωθυπουργό». Η Ολομέλεια της Βουλής ήταν γεμάτη την Πέμπτη, οι βουλευτές όμως γνωρίζουν ότι μετά τις εκλογές θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, οι μισοί. Γι ‘ αυτό και επικέντρωσαν στις σχέσεις Μαξίμου – Κοινοβουλευτικής Ομάδας και κυρίως στους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς που τους κάνουν «αθέμιτο ανταγωνισμό» με στήριξη του Κ. Μητσοτάκη. «Εσείς τους επιλέγετε» του είπαν ευθέως ορισμένοι από τους βουλευτές και εις εξ αυτών υπενθύμισε ότι μετά από επτά χρόνια διατηρεί το δεύτερο μεγαλύτερο κυβερνητικό σχήμα της Μεταπολίτευσης με πολλούς εξωκοινοβουλευτικούς. Ο Κ. Μητσοτάκης, πάλι, υποχώρησε και αφενός δήλωσε ότι οι υπόδικοι θα είναι ξανά υποψήφιοι και αφετέρου επισημοποίησε το μέτωπο με τη Λάουρα Κοβέσι, που ανέλαβε να αναπτύξει ο Μάκης Βορίδης. Και αυτό παρότι οι μετρήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δικαιώνει την Ευρωπαία εισαγγελέα. Μία φράση του Κ. Μητσοτάκη στο τελείωμα της συνεδρίασης ανοίγει νέο πεδίο διεργασιών. Στην ερώτηση του βουλευτή Βασίλη Υψηλάντη «πότε θα γίνουν εκλογές» ο πρωθυπουργός απάντησε πως «το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εκλογές θα γίνουν μετά τη ΔΕΘ». Κάπως έτσι τροφοδοτεί από μόνος του τα σενάρια για πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο. Εκείνο που ο Κ. Μητσοτάκης λαμβάνει περισσότερο υπόψη του είναι η κακή πορεία της οικονομίας: ο πληθωρισμός, η αύξηση των επιτοκίων, το ενεργειακό κόστος, η στεγαστική κρίση και κυρίως η ακρίβεια, την οποία πλέον, και να θέλει, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να έχει ορατά αποτελέσματα μέχρι τις εκλογές. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει είναι να υποσχεθεί ένα μεγάλο πακέτο (λέγεται ότι θα φτάσει τα 2 δισ. ) με τον εκβιασμό προς τους ψηφοφόρους «ψηφίστε με για να το εφαρμόσω» σε συνδυασμό με το φθαρμένο πλέον «είμαι ο μόνος που μπορεί να εξασφαλίσει κυβερνητική σταθερότητα». Η εικόνα τείνει να παγιωθεί η κυβέρνηση είναι σε υποχώρηση (με ποσοστά από 21% έως 23% στην πρόθεση ψήφου). Αν και η Ν.Δ. παραμένει πρώτη, το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία τελούν εν αναμονή των νέων κομμάτων που θα ρευστοποιήσουν περαιτέρω τους μεταξύ τους συσχετισμούς. Στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς το κόμμα Τσίπρα θα επιφέρει νέα ισορροπία με το ΠΑΣΟΚ, ενώ είναι ανοιχτό το αν θα υπάρξει κοινός τόπος για συνεργασία με άλλα κόμματα της Αριστεράς ή κάποιων από αυτά μεταξύ τους. Το κόμμα Καρυστιανού παρά την υποχώρηση που καταγράφει είναι ο απροσδιόριστος παράγοντας, καθώς εξακολουθεί να προσελκύει «αντισυστημική» ψήφο. Το κόμμα Σαμαρά πάλι, που ξεκινά πιο χαμηλά στις δημοσκοπήσεις, ανακατανέμει τον δεξιό χώρο. Στις επόμενες εκλογές, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα προκύψει ένα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο. Για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα απαιτείται η συνεργασία δύο ή το πιθανότερο περισσότερων κομμάτων. Το πρόβλημα είναι ο Κ. Μητσοτάκης, αφού κανένα από τα νυν ή υπό ίδρυση κόμματα δεν συνεργάζεται μαζί του. Για να μπουν στη συζήτηση για σχηματισμό κυβέρνησης, όλοι ξεκινούν από το ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός. Δεν είναι βέβαιο ότι θα συνεργαστούν συνολικότερα με τη Ν.Δ. Θα εξαρτηθεί από το ποιος θα είναι πρόεδρος. Σε κάθε περίπτωση, για τον Μητσοτάκη είναι φαύλος κύκλος. Το ότι για να διατηρήσει η Ν.Δ. μέρος της εξουσίας πρέπει ο ίδιος να αποχωρήσει τον αποδυναμώνει πολιτικά. Η πολιτική του αποσταθεροποίηση πάλι εντείνει τις τάσεις αμφισβήτησης στο εσωτερικό. Το πιθανότερο είναι ότι θα υπάρξει δεύτερη πολιτική αναμέτρηση, στην οποία το εκλογικό σώμα θα ενισχύσει κάποια από τα κόμματα ώστε να υπάρξει κυβερνητική λύση. Ήδη έχουν αρχίσει και κυκλοφορούν στα παρασκήνια σενάρια για συμμαχικές κυβερνήσεις με ονόματα πρώην προέδρων (Καραμανλή, Βενιζέλου) και παραγόντων της οικονομικής ζωής (Στουρνάρας). Η επίθεση του Άδωνη Γεωργιάδη στον Νίκο Δένδια με την επίνευση του Κ. Μητσοτάκη δείχνει ότι η Ν.Δ. έχει περάσει στη συζήτηση της επόμενης ημέρας. Ο Ν. Δένδιας, που απουσιάζει από την εσωτερική επικαιρότητα, θα αναγκαστεί να εμφανιστεί στο Συνέδριο του κόμματος και να ανοίξει τα χαρτιά του και θα δεχτεί επιθέσεις όχι μόνο από τον Άδωνη. Βέβαια, στην περίπτωση που αποχωρήσει ο Κ. Μητσοτάκης, πριν ή μετά τις εκλογές, το πιθανότερο είναι το παιχνίδι να παιχτεί μεταξύ του Ν. Δένδια και του Κυριάκου Πιερρακάκη. Η κίνηση των πέντε βουλευτών που αμφισβήτησαν το επιτελικό κράτος, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ήταν στο πλαίσιο της σύμπλευσης κάποιων εξ αυτών με τον υπουργό Άμυνας. Συνολικότερα στη δεξιά παράταξη συγκρούονται δύο γραμμές. Η πρώτη θέλει τη Ν.Δ. να επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις μετά την αποχώρηση του Κ. Μητσοτάκη με έναν άλλο αρχηγό και να παραμένει ο βασικός φορέας της Δεξιάς. Η δεύτερη προκρίνει ότι η επανατοποθέτηση συνολικά της Δεξιάς θα πρέπει να γίνει από άλλον κομματικό φορέα. Οι πλέον απαισιόδοξοι πάντως λένε πως όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα, ο Κ. Μητσοτάκης θα θελήσει να διατηρήσει τον έλεγχο έστω και σε μία διασπασμένη Ν.Δ. * Ο Σπύρος Γκουτζάνης είναι δημοσιογράφος Πηγή: Αυγή της Κυριακής
Σχετικά Άρθρα
Πρόωρες εκλογές
Κατακερματισμός
Μέτωπο Μητσοτάκη – Γεωργιάδη κατά Δένδια
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .