Πόλεμος με παύσεις: Οι παλινωδίες Τραμπ και τα όρια της αμερικανικής ισχύος

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του CNN, ο πόλεμος έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση των αποθεμάτων κρίσιμων πυρομαχικών των αμερικανικών δυνάμεων. Περίπου το 45% των πυραύλων ακριβείας έχει ήδη χρησιμοποιηθεί, πάνω από το 50% των πυραύλων THAAD, σχεδόν το 50% των αναχαιτιστικών Patriot, το 30% των Tomahawk και σημαντικά ποσοστά άλλων προηγμένων συστημάτων.

Η πίεση αυτή μεταφράζεται σε επιχειρησιακά διλήμματα. Αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν αντίπαλο που διαθέτει εκτεταμένα αποθέματα drones και βαλλιστικών πυραύλων, την ώρα που τα δικά τους μέσα αναχαίτισης δεν είναι απεριόριστα. Όπως παραδέχθηκε ο γερουσιαστής Μαρκ Κέλι, το ζήτημα μετατρέπεται σε «μαθηματικό πρόβλημα»: πόσα μέσα παραμένουν διαθέσιμα και πόσο γρήγορα μπορούν να αντικατασταθούν.

Το Πεντάγωνο έχει ήδη καλέσει την αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ να επιταχύνει την παραγωγή αλλά η αναπλήρωση τέτοιων αποθεμάτων απαιτεί χρόνο, σε ορισμένες περιπτώσεις χρόνια ολόκληρα.

Και το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, τα διαθέσιμα μέσα επαρκούν για τη συνέχιση επιχειρήσεων κατά του Ιράν, αλλά όχι για μια σύγκρουση με έναν ισχυρότερο αντίπαλο όπως η Κίνα. Εκεί, σύμφωνα με την ανάλυση του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), τα διαθέσιμα μέσα δεν επαρκούν για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση, ενώ η αναπλήρωση των αποθεμάτων ενδέχεται να απαιτήσει χρόνια.

Αυτό μεταβάλλει τις στρατηγικές προτεραιότητες και εντείνει τις ανησυχίες στο εσωτερικό της Ουάσιγκτον. Δεν είναι τυχαίο ότι η πολιτική συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες μετατοπίζεται.

Ολο και περισσότεροι βουλευτές των Δημοκρατικών σπεύδουν να υπενθυμίσουν ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα δεν έχει εξαλειφθεί, ενώ η επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή ενδέχεται να έχει μειωθεί. Την ίδια στιγμή, δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι περίπου τα δύο τρίτα των Αμερικανών αντιτίθενται στον πόλεμο και το 59% θεωρεί τον Τραμπ αναξιόπιστο ως προς τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι παλινωδίες του Αμερικανού προέδρου αποκτούν σαφές περιεχόμενο. Η παράταση της εκεχειρίας δεν είναι μόνο εργαλείο πίεσης ή ελιγμός τακτικής. Είναι και μια αναγκαία ανάσα χρόνου: για να δοκιμαστεί, έστω και με δυσπιστία, η διπλωματία. Και για να καλυφθούν τα κενά που αφήνει πίσω του ένας πόλεμος που αποδείχθηκε πολύ πιο απαιτητικός απ’ όσο αρχικά υπολογιζόταν.