Γράφει ο Αβί ΑβιντάνΑυτό δεν ήταν σύμπτωση. Ήταν μια συνειδητή εξέλιξη που αποκαλύπτει το διπλό παιχνίδι του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.Θα προτιμούσε να στηρίξει τους Φρουρούς της Επανάστασης παρά να ρισκάρει έναν επανασχεδιασμό του χάρτη που θα ενίσχυε την κουρδική ισχύ.
Σχετικά Άρθρα
Ακριβώς γι’ αυτό η Τουρκία κατασκευάζει πυρετωδώς ένα τεράστιο συνοριακό τείχος στα ορεινά σύνορα με το Ιράν. Δεν πρόκειται για απλή συνοριακή ασφάλεια. Είναι προετοιμασία για το κύμα προσφύγων που ο Ερντογάν γνωρίζει ότι θα ακολουθήσει μια αλλαγή καθεστώτος. Εκατομμύρια Ιρανοί και άλλοι πληθυσμοί που θα κατευθυνθούν προς την Τουρκία θα μπορούσαν να διαλύσουν την οικονομία της και να αποσταθεροποιήσουν την εξουσία του.
Η Άγκυρα σκοπεύει να περιορίσει το χάος με τους δικούς της σκληρούς όρους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει δημιουργία ζωνών ασφαλείας μέσα σε ιρανικό έδαφος.
Ο Ερντογάν επίσης δεν προτίθεται να ανεχθεί καμία ισραηλινή γεωπολιτική ενίσχυση σε ένα μετα-θεοκρατικό Ιράν. Μια φιλική σχέση μεταξύ Ιερουσαλήμ και μιας νέας ιρανικής κυβέρνησης θα δημιουργούσε νέους ενεργειακούς διαδρόμους και στρατηγικές συνεργασίες που θα παρέκαμπταν πλήρως την Τουρκία. Καλύτερα, λοιπόν, να συνεχίσει να επιβιώνει το καθεστώς των μουλάδων παρά να αποκτήσει το Ισραήλ πραγματική επιρροή.
Ωστόσο, ο πυρήνας της στρατηγικής του Ερντογάν είναι ακόμη βαθύτερος και πιο κυνικός. Ελιγμούς κάνει για να καταστήσει την Τουρκία απολύτως απαραίτητο μέλος του ΝΑΤΟ. Κατανοεί ότι η Πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας δεν μπορεί να φτάσει στην Ευρώπη χωρίς να περάσει τελικά από τουρκικό έδαφος.
Όταν το σημερινό ιρανικό καθεστώς καταρρεύσει και ο Διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC) προχωρήσει, το Πεκίνο θα χρειαστεί την Τουρκία ως κρίσιμη χερσαία γέφυρα προς την ευρωπαϊκή αγορά — εφόσον το ιρανικό κομμάτι λυθεί με κάποιον τρόπο από την Κίνα.
Ο Ερντογάν επιχειρεί να τοποθετηθεί ως ο φύλακας της πύλης που δεν μπορούν να παρακάμψουν ούτε η Ανατολή ούτε η Δύση. Παραμένοντας στο ΝΑΤΟ ενώ ταυτόχρονα προστατεύει διακριτικά τους Φρουρούς της Επανάστασης, εξασφαλίζει εγγυήσεις ασφάλειας, αμερικανικές βάσεις και πολιτική κάλυψη από την Ουάσιγκτον. Την ίδια στιγμή διατηρεί ανοιχτές γραμμές με την Τεχεράνη και το Πεκίνο.
Έτσι μπορεί να παίζει τον ρόλο του μεσάζοντα και να μεγιστοποιεί την τουρκική γεωπολιτική επιρροή. Μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα κατέστρεφε τμήματα του BRI, θα υπονόμευε τις νεοοθωμανικές του φιλοδοξίες και θα επιτάχυνε την κατάρρευση της τουρκικής λίρας. Θα τον άφηνε επίσης να παρακολουθεί ανήμπορος καθώς πρώην σύμμαχοι ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στο πλαίσιο του IMEC.
Η επιχείρηση επιρροής του Ερντογάν λειτουργεί ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί: απολαμβάνει την προστασία του ΝΑΤΟ ενώ ταυτόχρονα υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Η Ουάσιγκτον πρέπει να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα. Ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ συνεργάζεται ενεργά με την Κίνα και τους Φρουρούς της Επανάστασης εναντίον των αμερικανικών στόχων. Ο Ερντογάν δεν είναι ένας μπερδεμένος εταίρος. Είναι ένας υπολογιστικός παίκτης που πιστεύει ότι η γεωγραφία του δίνει μόνιμο πλεονέκτημα. Θεωρεί ότι η θέση της Τουρκίας στον χάρτη του BRI τον καθιστά άτρωτο. Κάνει λάθος.
Ήρθε η ώρα να γίνει σαφές ότι αυτό το διπλό παιχνίδι έχει βαρύ τίμημα. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν αποτελεί ασπίδα για όσους βοηθούν τους εχθρούς της Δύσης.
Το γεγονός ότι η Τουρκία έμεινε εκτός των ιρανικών πληγμάτων δεν είναι ένδειξη επιδέξιας διπλωματίας. Είναι απόδειξη προδοσίας.
Η εποχή των αυταπατών για την Τουρκία έχει τελειώσει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αντιδράσουν με απόλυτη σαφήνεια πριν το ρίσκο του Ερντογάν αποσταθεροποιήσει ακόμη περισσότερο ολόκληρη την περιοχή.
Ο Ερντογάν είναι μια στρατηγική φούσκα χωρίς περιεχόμενο.