Η κυπριακή ηγεσία πίστεψε ότι η στενή πρόσδεση σε έναν ισχυρό άξονα θα λειτουργούσε αποτρεπτικά και θα ενίσχυε τη θέση της έναντι της Τουρκίας. Αυτή ήταν η στρατηγική λογική: αν σε βλέπουν ως μέρος ενός ισχυρού μπλοκ, θα διστάσουν να σε πιέσουν. Όμως η ίδια επιλογή δημιουργεί νέο ρίσκο: όταν το μπλοκ αυτό εμπλέκεται σε περιφερειακό πόλεμο, εσύ κληρονομείς τους εχθρούς του. Με τον Τραμπ το Λευκό Οίκο και τον Νετανιάχου γατζωμένο στην εξουσία στο Τελ Αβίβ, ο κίνδυνος παύει να είναι ένα ενδεχόμενο και γίνεται μία αναπόφευκτη συνθήκη.
Η απώλεια ισορροπίας και το δίλημμα
Σχετικά Άρθρα
Το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος ίσως δεν είναι η συνεργασία καθαυτή, αλλά η απώλεια ισορροπίας. Η Κύπρος δεν αξιοποίησε επαρκώς την ιδιότητά της ως ευρωπαϊκού κράτους για να διαμορφώσει ένα πιο αυτόνομο προφίλ. Αντί να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, κινδυνεύει να καταγραφεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο μιας σύγκρουσης που δεν εξυπηρετεί τα άμεσα συμφέροντά της.
Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: θα συνεχίσει να βαθαίνει την ταύτισή της με έναν άξονα που συγκρούεται ανοιχτά με το Ιράν, αποδεχόμενη το κόστος; Ή θα επιχειρήσει επανατοποθέτηση, επενδύοντας περισσότερο στη θεσμική της ταυτότητα ως κράτος-μέλος της ΕΕ και σε μια πολυδιάστατη διπλωματία;
Σε περιόδους πολέμου, τα μικρά κράτη δεν έχουν την πολυτέλεια των μεγάλων. Η ισχύς τους βρίσκεται στην ευελιξία και στην ικανότητα να μην εγκλωβίζονται σε ξένες ατζέντες. Αν η Λευκωσία δεν ανακτήσει αυτή την ισορροπία, κινδυνεύει να ανακαλύψει ότι η αποτροπή που επιδίωξε μετατράπηκε σε έκθεση. Και τότε, ο πόλεμος των άλλων μπορεί να πάψει να είναι τόσο «μακριά» όσο φαινόταν.