Την Πέμπτη (02.07) ο έλληνας υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup εκφώνησε ομιλία στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που αφορούσε τον επόμενο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Θα πείτε, «τι μας νοιάζει με 40 βαθμούς» κι ενώ ακόμη αναζητείται κοινός τόπος για τη δολοφονία της Θεσσαλονίκης και το αν οι δήθεν «επαναστατημένοι “ημιπιτσιρικάδες” » είναι για πατ-πατ στην πλάτη ως «αγωνιστές» ή για φυλακή.
Δεν είναι όμως τόσο μπερδεμένο όσο φαίνεται. Ο Πιερρακάκης προσπάθησε μέσα από την ομιλία του να στερεώσει δύο επιχειρήματα που συνδέονται με την οπτική γωνία που ανέπτυξε —ας την πούμε μεταρρυθμιστικό «χούι»— από τότε που ακόμη ήταν διευθυντής της «διαΝΕΟσις» και στη συνέχεια υπουργός του Gov.gr.
Το πρώτο αφορά τη σύνδεση της τεχνολογίας με την εφαρμοσμένη πολιτική (σε ευρωπαϊκό επίπεδο) και το δεύτερο την αντιπρόταση στο κυρίαρχο πνεύμα του zero-sum game (η επιτυχία του ενός – ήττα για τον άλλο, ή αλλιώς το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό), το οποίο έχει επικρατήσει στη διεθνή σκηνή σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση των μεταπολεμικών διεθνών θεσμών.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά:
Από το τεχνικό στο απτό
Ο κ. Πιερρακάκης, μιλώντας λοιπόν για τον νέο Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό, υποστήριξε ότι η τεχνολογία αποτελεί «το προφανές στρατηγικό πλεονέκτημα» της εποχής μας για να στραφεί στη συνέχεια στο τηλεπικοινωνιακό φάσμα και να καταθέσει μια πρόταση του για ενιαία στρατηγική σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των δικτύων 5G και 6G. «Ε και», θα πείτε, «εμάς τι μας νοιάζει;»… Οσο κι αν ακούγεται ακαταλαβίστικο για όσους δεν έχουν εξοικείωση με αυτή την τεχνολογία (όπως ο γράφων και οι περισσότεροι από εμάς), βασίζεται τελικά σε μια απλή ιδέα.
Καταρχάς, πρέπει να σημειωθεί ότι σήμερα το τηλεπικοινωνιακό φάσμα της Ευρώπης παραμένει κατακερματισμένο σε 27 διαφορετικά συστήματα δημοπράτησης, γεγονός που εμποδίζει τη δημιουργία ενός ενιαίου τεχνολογικού οικοσυστήματος και την ανάπτυξη ισχυρών υποδομών.
Αυτό που με απλά λόγια προτείνει ο κ. Πιερρακάκης είναι αντί να υπάρχουν 27 ξεχωριστά συστήματα, το καθένα με διαφορετικά χρονοδιαγράμματα, διαφορετικούς όρους αδειοδότησης, διαφορετικά επενδυτικά κίνητρα και 27 διαφορετικές ρυθμιστικές αρχές, να διαμορφώσει η Ευρώπη ένα ενιαίο τεχνολογικό οικοσύστημα.
Γιατί όμως αφορά αυτό τον μέσο πολίτη στην Ευρώπη και την Ελλάδα; Μια πρώτη απάντηση είναι ότι η πρόταση αυτή οδηγεί σε καθαρούς κανόνες, χαμηλότερο κόστος και υψηλότερη ποιότητα υπηρεσιών. Υπάρχει όμως και μία ακόμη διάσταση. Στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και των πολεμικών συγκρούσεων με τη χρήση drones, η ψηφιακή ενοποίηση δεν αφορά μόνο την ευημερία και την πρόσβαση των πολιτών στην τεχνολογία αλλά και την ασφάλεια.
Η γεωπολιτική διάσταση
Ο κ. Πιερρακάκης ενέταξε την πρότασή του σε έναν τρόπο σκέψης που λαβάνει υπόψη τις τεράστιες ανατροπές που συμβαίνουν στο διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον. Ποιος άλλωστε δεν έχει αντιληφθεί τις τεκτονικές αλλαγές γύρω από διεθνείς θεσμούς, οι οποίοι εγγυόνταν μεταπολεμικά την ενότητα της Δύσης και την ασφάλεια της Ευρώπης.
Μιλώντας ευρύτερα και γενικά (αλλά με τον τρόπο του πολύ συγκεκριμένα), ο κ. Πιερρακάκης υπογράμμισε ότι «η ανθεκτικότητα δεν είναι πια μόνον η ικανότητα να απορροφά κανείς (εξωτερικά) σοκ, αλλά έχει εξελιχθεί σε πηγή ανταγωνιστικότητας». Πρόσθεσε πως, πέρα από «την ενίσχυση της μακροπρόθεσμης ικανότητάς μας να δημιουργούμε ευημερία», πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οι οικονομικές εξαρτήσεις (σ.σ.: δεν έχει και λίγες η Ευρώπη εδώ που τα λέμε) μεταφράζονται σε γεωπολιτική ευπάθεια.
Στο πλαίσιο της παρέμβασής του ο έλληνας υπουργός εξέφρασε την αντίθεσή του στο πνεύμα του zero-sum game («παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος», έκφραση που περιγράφει μια κατάσταση όπου το κέρδος του ενός μεταφράζεται σε αντίστοιχη απώλεια του άλλου), σε ό,τι αφορά την κατανομή των πόρων του νέου ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, με έμφαση στην τεχνολογία.
Το σκεπτικό μπορεί να εξηγηθεί με πολύ απλό τρόπο. Σε μια εποχή που επανέρχεται στο διεθνές σύστημα η λογική του «ο θάνατός σου η ζωή μου», δεν θα είχε κανένα νόημα οι χώρες της ΕΕ να πέσουν ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους στον ντορβά με τα κουλούρια του νέου προϋπολογισμού για τα ψηφιακά τους δίκτυα. Για έναν λόγο παραπάνω: εκτός από την ευημερία αφορούν και την ασφάλεια.
Ενώ για την Ελλάδα, με τον Ερντογάν να «τσιμπολογάει» τεχνολογικές συνεργασίες ακόμη και με τον Σανστεθ της Ισπανίας, το poster child του ευρωπαϊκού «έξω από το χορό», η κοινή ευρωπαϊκή δράση σε αυτές τις υποδομές, χωρίς διαχωρισμούς ανάμεσα σε χώρες του ευρωπαϊκού «κέντρου» και της «περιφέρειας» είναι κρίσιμης σημασίας.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News