Στο επίκεντρο βρίσκεται το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο Το μνημόνιο περιλαμβάνει επίσης πρόβλεψη για την περίπτωση ύπαρξης φυσικών πόρων που εκτείνονται από την ΑΟΖ του ενός μέρους στην ΑΟΖ του άλλου. Στη δεύτερη παράγραφο του τέταρτου άρθρου αναφέρεται ότι, εφόσον εντοπιστούν τέτοιοι πόροι, οι δύο πλευρές μπορούν να συνεργαστούν προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τους τρόπους εκμετάλλευσής τους. Η διατύπωση αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο μελλοντικής συνεργασίας στον τομέα της αξιοποίησης φυσικών πόρων, χωρίς ωστόσο να καθορίζει συγκεκριμένο μηχανισμό συνεκμετάλλευσης ή υποχρεωτική κατανομή εσόδων. Παράλληλα, η πρώτη παράγραφος του ίδιου άρθρου προβλέπει ότι οποιαδήποτε διαφορά προκύψει μεταξύ των δύο πλευρών σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή του μνημονίου θα επιλύεται μέσω διπλωματικών διαύλων, στη βάση της αμοιβαίας κατανόησης και συνεργασίας. Γίνεται, μάλιστα, ρητή επίκληση του άρθρου 33 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο αφορά την ειρηνική επίλυση διαφορών. Ξεχωριστή σημασία έχει το πέμπτο άρθρο, το οποίο ρυθμίζει τη δυνατότητα τροποποίησης ή επανεξέτασης του μνημονίου. Σύμφωνα με τη διάταξη, οποιοδήποτε από τα δύο μέρη μπορεί να προτείνει, μέσω διπλωματικών διαύλων, αλλαγές ή επανεξέταση της συμφωνίας, εφόσον το κρίνει απαραίτητο. Ωστόσο, από τη συγκεκριμένη διαδικασία εξαιρούνται ρητά το πρώτο και το δεύτερο άρθρο. Αυτό σημαίνει ότι η προβλεπόμενη διαδικασία τροποποίησης δεν καλύπτει τις διατάξεις που καθορίζουν τα θαλάσσια όρια Τουρκίας και Λιβύης, ούτε εκείνες που καθιστούν τα δύο παραρτήματα αναπόσπαστο μέρος του μνημονίου. Για οποιαδήποτε τροποποίηση επιτρέπεται από το πέμπτο άρθρο απαιτείται η συναίνεση και των δύο πλευρών. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς τα δύο πρώτα άρθρα αποτελούν τη βάση της οριοθέτησης που περιγράφεται στη συμφωνία. Το τρίτο άρθρο προβλέπει την καταχώριση του μνημονίου στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών μετά την έναρξη ισχύος του, σύμφωνα με το άρθρο 102 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Στο έκτο και τελευταίο άρθρο καθορίζεται η διαδικασία έναρξης ισχύος της συμφωνίας. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι το μνημόνιο τίθεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία παραλαβής της τελευταίας γραπτής γνωστοποίησης, με την οποία τα δύο μέρη ενημερώνουν αμοιβαία, μέσω διπλωματικών διαύλων, ότι έχουν ολοκληρώσει τις απαιτούμενες εσωτερικές νομικές διαδικασίες. Η διάταξη συνδέει συνεπώς την έναρξη ισχύος με την ολοκλήρωση των εσωτερικών διαδικασιών και την ανταλλαγή των σχετικών γνωστοποιήσεων. Το μνημόνιο συντάχθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Νοεμβρίου 2019, στην τουρκική, την αραβική και την αγγλική γλώσσα, με όλα τα κείμενα να αναγνωρίζονται ως εξίσου αυθεντικά. Παράλληλα, περιλαμβάνεται ρητή πρόβλεψη ότι σε περίπτωση διαφορετικής ερμηνείας μεταξύ των τριών γλωσσικών εκδοχών, υπερισχύει το αγγλικό κείμενο. Όπως σημειώνει το sigmalive.com, από την εξέταση του πρωτότυπου εγγράφου προκύπτει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν περιορίζεται στον γεωγραφικό καθορισμό μιας θαλάσσιας γραμμής, αλλά περιλαμβάνει επιπρόσθετες προβλέψεις που διέπουν τις σχέσεις των δύο πλευρών. Η υποχρέωση προηγούμενης διαβούλευσης για νέες συμφωνίες οριοθέτησης με τρίτα κράτη, η δυνατότητα συνεργασίας για την εκμετάλλευση φυσικών πόρων και η εξαίρεση των δύο πρώτων άρθρων από τη διαδικασία τροποποίησης αποτελούν βασικά στοιχεία του περιεχομένου του. Την ίδια ώρα, το ίδιο το κείμενο δεν επιλύει το ζήτημα της συμβατότητας της οριοθέτησης με ενδεχόμενα δικαιώματα τρίτων κρατών, ούτε περιλαμβάνει αυτοτελή ανάλυση της επήρειας των ελληνικών νησιών. Οι πρόνοιές του καταγράφουν, επομένως, τις δεσμεύσεις που επιδιώκουν να αναλάβουν μεταξύ τους η Τουρκία και η λιβυκή πλευρά, ενώ η νομική ισχύς των διεκδικήσεών τους έναντι τρίτων κρατών αποτελεί διακριτό ζήτημα από το περιεχόμενο της διμερούς συμφωνίας.
Πρόνοιες για την εκμετάλλευση φυσικών πόρων
Δεν προβλέπεται τροποποίηση των δύο πρώτων άρθρων
Η καταχώριση στα Ηνωμένα Έθνη και η έναρξη ισχύος
