Στη μακροσκελή ανάρτησή του ο κ. Γεωργιάδης σημειώνει ότι με αφορμή την κόντρα αυτή «δόθηκε η ευκαιρία να διαφωνήσω δημοσίως με τον κ.Σταυρόπουλο για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ερώτημα. Τα Αρχαία Ελληνικά πώς πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε τελικά, ως μία νεκρή Γλώσσα άξια πλέον μόνον για μελέτη και απαγγελία, όπως ισχυρίζεται ο κ. Σταυρόπουλος ή ως μία ζωντανή Γλώσσα την οποία μπορούμε και να ομιλούμε σαν μία οποιαδήποτε άλλη Γλώσσα;».
Λοιπόν όπως θα λέγαμε και στα Αρχαία Ελληνικά Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ. Χθες ο @st_stavropoulos έκανε μια χυδαία, απαξιωτική αναφορά στις εκπομπές του @ArisPortosalte στο ραδιόφωνο του @skaigr κάθε Σάββατο 09:00-10:00 οι οποίες είναι αφιερωμένες στην Ελληνική Μυθολογία. Ο λόγος που θίχτηκε ο κύριος Σταυρόπουλος, ήταν ότι ο Άρης επέλεξε ως συμπαρουσιάστρια και συντονιστή των εκπομπών αυτών την Ευγενία Μανωλίδου, δηλαδή την σύζυγό μου και Διευθύντρια Σπουδών στην «Ελληνική Αγωγή».. Κάπου εκεί μπήκα και εγώ στη μέση έγινε φασαρία και η συζήτηση μας πήρε έκταση
Κλείσιμο
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να διατυπώσω ως φιλολογικό γεγονός ότι δεν υπάρχει η παραμικρή βάση για την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη πως η γλώσσα που μιλούν σήμερα οι μορφωμένοι Έλληνες είναι διαφορετική από εκείνη που μιλούσαν την εποχή του Περικλή και του Δημοσθένη, κατά τον ίδιο τρόπο που η γλώσσα που μιλά σήμερα ο Mazzini είναι διαφορετική από εκείνη που μιλούσε, πριν από δεκαεννέα αιώνες, ο Ιούλιος Καίσαρας.
Τα ιταλικά, σε αντιπαραβολή προς τα λατινικά, είναι —με κάθε έννοια του όρου, τόσο τη λαϊκή όσο και την επιστημονική— μια νέα γλώσσα.
Τα ρωμαίικα δεν είναι.
Θα ήταν αναμφίβολα ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα της φιλολογίας να προσπαθήσει κανείς, μέσω ενός αυστηρού ορισμού, να χαράξει την ακριβή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μια απλή διαλεκτική παραλλαγή μιας γλώσσας —όπως είναι η δωρική σε σχέση με την ελληνική— και σε ένα εντελώς νέο γλωσσικό είδος, όπως τα ολλανδικά, τα δανικά και τα σουηδικά αποτελούν ξεχωριστά είδη της μεγάλης τευτονικής οικογένειας των ανθρώπινων γλωσσών.
Είναι κάτι ανάλογο με τη δυσκολία των φυσιοδιφών να καθορίσουν αν ορισμένες μορφές ζωής ανήκουν στο φυτικό ή στο ζωικό βασίλειο.
Παρά όμως αυτές τις ενδιαφέρουσες ασάφειες, τα δύο μεγάλα βασίλεια —το ζωικό από τη μία και το φυτικό από την άλλη— διακρίνονται τόσο καθαρά, ώστε κανένας λογικός άνθρωπος δεν αναρωτιέται αν ένα κρίνο μπορεί ίσως να είναι ζώο ή μια λεοπάρδαλη φυτό.
Κατά τον ίδιο τρόπο είμαι έτοιμος να σας αποδείξω πρακτικά, χωρίς να εμπλακούμε προς το παρόν σε επιστημονικές λεπτολογίες, ότι ενώ τα ιταλικά αποτελούν ολοφάνερα έναν νέο, σύνθετο οργανισμό ανθρώπινης ομιλίας —διαφορετικό τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς το υλικό από τον βασικό γεννήτορά τους, τα λατινικά— τα ρωμαίικα ή, όπως ορθότερα πρέπει να ονομάζονται, τα νεοελληνικά, φέρουν εμφανώς τη σφραγίδα μιας απλής διαλεκτικής παραλλαγής της αρχαίας ελληνικής.
Το χαριτωμένο ένδυμα που κάποτε περιέβαλλε τις σκέψεις του Πλάτωνα εξακολουθεί να βρίσκεται, με όλη του τη λαμπρότητα, στην κατοχή των απογόνων του.
Οι λίγοι ευτελείς λεκέδες με τους οποίους το είχε σημαδέψει η σκουριά του Μεσαίωνα ξεπλύθηκαν, σαν με χημικό καθαρισμό, και το μόνο που χάθηκε ήταν ένα-δυο μικρά κομμάτια περιττής δαντέλας».
Τα άκουγε.
Τα μιλούσε.
Συναναστρεφόταν Έλληνες.
Και μπορούσε επομένως να αντιλαμβάνεται άμεσα εκείνες τις λεπτές μουσικές ιδιότητες της ελληνικής ομιλίας που είναι σχεδόν αδύνατο να μεταδοθούν μέσα από ένα καθαρά γραπτό σύστημα διδασκαλίας.
:
Ο κλασικός φιλόλογος πρέπει να κερδίσει πάλι το αυτί του.
«Μάθετε ελληνικά με τα αυτιά, όχι μόνο με τα μάτια»
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες αλλά δεν έχει σημασία. Όποιος πιστεύει ότι ο τρόπος που διδάσκουμε τόσα χρόνια τα αρχαία Ελληνικά είναι σωστός και αποτελεσματικός, ας μην παρακολουθεί τα μαθήματα μας στην «Ελληνική Αγωγή» και ας μην βλέπει τα βίντεο της Ευγενίας Μανωλίδου. Όποιος όμως πιστεύει, όπως εμείς, ότι αυτός ο τρόπος είναι αποτυχημένος και τελικά περισσότερη ζημιά προκαλεί παρά όφελος στην προσπάθεια να κρατήσουμε την επαφή μας με τα Αρχαία Ελληνικά, ας δει τί κάνουμε στην «Ελληνική Αγωγή» και ίσως καταλάβει γιατί η Σχολή μας υπάρχει εδώ και 32 χρόνια πολύ πριν εγώ εμπλακώ με την Πολιτική και το γιατί το να μαθαίνει κάποιος σήμερα Αρχαία Ελληνικά παραμένει όχι μόνον χρήσιμο αλλά και απολαυστικό.
Σας ευχαριστώ τελικά κύριε Σταυρόπουλε η κριτική σας κατέληξε σε κάτι πολύ χρήσιμο.