Σύμφωνα με τον ίδιο αυτή η «τάση» που περιέγραψε «κερδίζει μάχες και έδαφος από την Αμερική μέχρι την Βρετανία και από την Βαρκελώνη μέχρι το Παρίσι», κάνοντας αναφορά, μεταξύ άλλων, και στον δήμαρχο της Νέας Υόρκη, Ζόραν Μαμντάνι
Μιλώντας, επίσης, για πρόσωπα στα οποία «αντανακλά η βαθιά κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο», ο Χάρης Δούκας εκτίμησε ότι «πολλοί ψηφοφόροι θεωρούν ότι τα παραδοσιακά κόμματα αναγνωρίζουν τα προβλήματα αλλά αδυνατούν να δώσουν πειστικές λύσεις. Έτσι, πρόσωπα που εμφανίζονται ως “εκτός συστήματος” κερδίζουν πολιτικό έδαφος».
«Είναι βέβαιο ότι αυτή η νέα εποχή που έρχεται, θα αναδιανείμει ρόλους και θα αναδείξει νέα πρόσωπα. Σε αυτή τη νέα εποχή οι πόλεις γίνονται το πεδίο, που με έργα αποδεικνύουν ότι υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος διακυβέρνησης, πιο ανθρώπινος, πιο συμμετοχικός, πιο αποτελεσματικός» συνέχισε στο ίδιο πλαίσιο κ. Δούκας.
Στην εκδήλωση έδωσαν το παρών μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, ο Αλέξης Χαρίτσης, ο Νίκος Φίλης, η Όλγα Γεροβασίλη, η Λούκα Κατσέλη, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, ο τέως πρόεδρος της ΑΔΑΕ Χρήστος Ράμμος και η πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου.
Σε αυτές τις διαδρομές κρίνεται και η μάχη της δημοκρατίας της καθημερινότητας και η μάχη του κράτους δικαίου. Οι προοδευτικοί αιρετοί στις πόλεις οφείλουμε να κινητοποιούμε μέσα από την ελπίδα, την ασφάλεια και την αίσθηση της κοινότητας. Όχι με αφηρημένα λόγια, αλλά με πολιτικές που κάνουν τον πολίτη να αισθάνεται ότι τον φροντίζουν, αφουγκράζονται τα προβλήματά του και δρομολογούν λύσεις.
Αυτό που περιγράφω ως Δημοκρατία της Καθημερινότητας, είναι μια τάση που κερδίζει μάχες και έδαφος από την Αμερική μέχρι την Βρετανία και από την Βαρκελώνη μέχρι το Παρίσι.
Στις ΗΠΑ μια νέα γενιά πολιτικών, όπως ο Ζόραν Μαμντάνι, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, η Κέιτι Γουίλσον στο Σιάτλ και η υποψήφια δήμαρχος Τζανίζ Λιούις Τζορτζ στην Ουάσιγκτον, αποκτούν μια εντυπωσιακή δυναμική, ακόμη και όταν έχουν απέναντί τους τους σκληρούς μηχανισμούς του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι προτάσεις και η δράση τους έχουν κοινό παρονομαστή την ενίσχυση του δημόσιου ρόλου σε τομείς όπως η προσιτή κατοικία, οι παιδικοί σταθμοί, οι μεταφορές και γενικότερα οι υπηρεσίες που θεωρούνται βασικές για την κοινωνική ευημερία, έχουν κοινό παρονομαστή τη φορολόγηση του υπερπλούτου.
Η δυναμική αυτών των πολιτικών δεν προκύπτει από κάποια ξαφνική στροφή των Αμερικανών προς τον σοσιαλισμό. Τροφοδοτείται από τη διάχυτη αίσθηση ότι το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της καθημερινότητας. Η εκτίναξη των ενοικίων, το υψηλό κόστος υγείας, η δυσκολία απόκτησης κατοικίας και η πίεση στα οικογενειακά εισοδήματα δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο οι υποσχέσεις για περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες ακούγονται όλο και πιο ελκυστικές.
Υπάρχει και κάτι άλλο. Η ισχυροποίηση αυτών των προσώπων αντανακλά και τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο. Πολλοί ψηφοφόροι θεωρούν ότι τα παραδοσιακά κόμματα αναγνωρίζουν τα προβλήματα αλλά αδυνατούν να δώσουν πειστικές λύσεις. Έτσι, πρόσωπα που εμφανίζονται ως «εκτός συστήματος» κερδίζουν πολιτικό έδαφος.
Όλοι έχουμε την αίσθηση, ότι ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο και όχι μόνο εξαιτίας των μεγάλων αλλαγών που συντελούνται λόγω του AI. Παραδοσιακά πολιτικά σχήματα χάνουν τη δύναμή τους, νέα – όχι πάντα ελπιδοφόρα – εμφανίζονται, βασικοί θεσμοί φαίνονται ανίσχυροι να επιβιώσουν με την σημερινή τους μορφή, μπρος στην επέλαση της ψηφιακής εποχής.
Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία. Είναι η αξιοποίησή της από την ολιγαρχία του χρήματος, αντί να αξιοποιηθεί για τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Ήμουν στο Λονδίνο σε μια συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, και με Δημάρχους μεγάλων πόλεων από όλο τον κόσμο. Ο Γκουτέρες, που εδώ και δέκα χρόνια (δυστυχώς λήγει η θητεία του) παλεύει για την κλιματική και κοινωνική δικαιοσύνη, επεσήμανε ιδιαίτερα την αξιοποίηση της τεχνητής δικαιοσύνης, όχι μόνο με κοινωνική δικαιοσύνη αλλά και με ρόλους βιωσιμότητας. Είπε συγκεκριμένα πως τα data centers που τροφοδοτούν με δεδομένα την τεχνητή νοημοσύνη και τους αλγορίθμους, διψούν για ενέργεια, νερό και γη.
Πώς θα αντιμετωπιστεί η κατάσταση αυτή;
Ποιος θα βάλει φρένο στην απληστία των ολιγαρχών που τα ελέγχουν;
Για αυτό, μαζί με άλλες 40 πόλεις υπογράψαμε Σύμφωνο που ζητά να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε τέτοια επένδυση σε τεχνολογίες του μέλλοντος θα σέβεται σήμερα τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνθήκες.
Είναι βέβαιο ότι αυτή η νέα εποχή που έρχεται, θα αναδιανείμει ρόλους και θα αναδείξει νέα πρόσωπα. Σε αυτή τη νέα εποχή οι πόλεις γίνονται το πεδίο, που με έργα αποδεικνύουν ότι υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος διακυβέρνησης, πιο ανθρώπινος, πιο συμμετοχικός, πιο αποτελεσματικός.
Το κάνει ο Collboni, ο δήμαρχος της Βαρκελώνης, με τις δράσεις του για την κατοικία, η δήμαρχος του Τορόντο Olivia Chow, που πρωτοπορεί με δράσεις για την προστασία των πιο ευάλωτων, ο Roberto Gualtieri στη Ρώμη, που αξιοποίησε υποδειγματικά τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης για τον εκσυγχρονισμό της πόλης, ο Emmanuel Grégoire στο Παρίσι με την επέκταση της κοινωνικής κατοικίας, τον έλεγχο των ενοικίων, τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων.
Θέλουμε μια δημοκρατία που να επιτρέπει σε όλους να ευημερούν και όχι απλώς να επιβιώνουν. Μια Δημοκρατία που απαντά στα θεμελιώδη ερωτήματα της ζωής μας με τη συμμετοχή όλων και καθοδηγείται από τους απλούς ανθρώπους. Η άρχουσα τάξη μας λέει ότι δεν έχουμε δύναμη. Αλλά μαζί μπορούμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο.
Αυτός είναι ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας.