Παρότι όσα έχει παρουσιάσει επικοινωνιακά ο Αλέξης Τσίπρας το τελευταίο δωδεκάμηνο είναι όλα άρτια και προφανώς ακριβοπληρωμένα, υπάρχει και το 17% του 2023, που πέτυχε ο ίδιος. Και το οποίο αντιστοιχεί στα εκατομμύρια της κρατικής επιδότησης που εισρέουν στα ταμεία του ΣΥΡΙΖΑ κάθε χρόνο.
Αυτός είναι ένας από τους λιγότερο γνωστούς, αλλά καθόλου ασήμαντους παράγοντες της δύσκολης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί μεταξύ προβεβλημένων στελεχών του πολιτικού αυτού εγχειρήματος, το οποίο στέφθηκε με επιτυχία στις 25 Ιανουαρίου 2015, υπό τον τίτλο «Πρώτη Φορά Αριστερά».
Εν προκειμένω, η δύσκολη κατάσταση αφορά τα ιμάτια του ΣΥΡΙΖΑ: την πολιτική και ιδεολογική κληρονομιά του από τη μία πλευρά, αλλά, αναγκαστικά, και την υλική διάσταση του πράγματος, η οποία αφορά και το εργασιακό μέλλον πολλών ανθρώπων. Ανθρωποι που, όπως σχολίασε πολιτικός αναλυτής στο Protagon, «δεν φταίνε στο κάτω-κάτω να πληρώσουν με τη δουλειά τους την αλλαγή της μαρκίζας».
Σε κάθε περίπτωση, η ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) από τον κ. Τσίπρα έχει επιταχύνει μια συζήτηση που έρπει καιρό στο παρασκήνιο και αφορά, πέραν των πολιτικών και ιδεολογικών διαστάσεων, το εξής: ποιος θα ελέγξει στο τέλος τον κομματικό μηχανισμό, την περιουσία και, κυρίως, τη χρηματοδότηση που εξακολουθεί να συνοδεύει τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το θέμα δεν είναι θεωρητικό, αλλά πολύ πρακτικό. Παρά τη δημοσκοπική και εκλογική συρρίκνωσή του, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να διαθέτει οργανωμένες δομές, επαγγελματικά στελέχη, κομματικά μέσα ενημέρωσης και κρατική επιχορήγηση, η οποία υπολογίζεται σε αρκετά εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Κάποιοι, δε, εκτιμούν ότι ανέρχεται σε περίπου επτά εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.
Από αυτή την άποψη, το ποιος θα ελέγχει τον ΣΥΡΙΖΑ αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Για τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος επιχειρεί να οικοδομήσει ένα νέο πολιτικό σχήμα με φιλοδοξίες (μελλοντικής) κυβερνητικής προοπτικής, η ύπαρξη ενός οργανωμένου κομματικού φορέα με εγκαταστάσεις και χρηματοδοτικούς πόρους αποτελεί προφανές πλεονέκτημα σε μια δύσκολη προεκλογική περίοδο, η οποία απαιτεί χρήματα και οργάνωση.
Το «πρόβλημα» είναι ότι δεν φαίνονται όλοι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν αυτή τη διαδρομή. Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ήδη καταγραφεί αντιδράσεις που ερμηνεύονται ως πρόθεση διατήρησης της πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας του κόμματος.
Η Ρένα Δούρου έστειλε, π.χ., μήνυμα προς όσους εμφανίζονται να κινούνται ταυτόχρονα σε δύο πολιτικούς χώρους, υποστηρίζοντας πως όσοι επιλέγουν διαφορετική πορεία οφείλουν να το πράξουν καθαρά και χωρίς αμφισημίες.
Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα φαίνεται να είναι ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος εμφανίζεται μεταξύ εκείνων που υποστηρίζουν χωρίς δεύτερη κουβέντα την αυτόνομη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Και, φυσικά, το τελευταίο διάστημα έχει ασκήσει δημόσια κριτική για τους χειρισμούς της ηγεσίας απέναντι στις εξελίξεις που δημιούργησε η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ.
Στο σημείο που βρισκόμαστε, κανείς δεν γνωρίζει ακόμη ποια θα είναι η τελική ισορροπία των δυνάμεων που θα παραταχθούν στη μάχη: για την ιδεολογία (πρωτίστως) αλλά και για το ΑΦΜ του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι σαφές πάντως ότι η ίδρυση ενός νέου κόμματος δεν συνεπάγεται αυτομάτως και τη μεταβίβαση των πόρων, των δομών και του πολιτικού κεφαλαίου που έχουν συσσωρευθεί σε έναν παλαιότερο οργανισμό. Και όσο η ΕΛ.Α.Σ. διεκδικεί να εκφράσει (και) τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, το ΑΦΜ του ΣΥΡΙΖΑ, η κρατική χρηματοδότηση που τον συνοδεύει και οι άνθρωποι που ελέγχουν το κόμμα θα παραμένουν μέρος της εξίσωσης.
Πιθανότατα, δε, ένας αριθμός εξ αυτών θα παραμείνει και εντός του κτιρίου της Κουμουνδούρου, χωρίς να φοβάται ιδιαίτερα κάποια «επιχείρηση» της… παραδοσιακής ΕΛ.ΑΣ.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News