Τρία συν ένα κόμματα που κινούνται αυτή τη στιγμή στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας έχουν αρχηγό πρόσωπο με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για τον Κυριάκο Βελόπουλο«Στο πολιτικό σκηνικό της χώρας καταγράφεται εδώ και αρκετό καιρό έντονη ρευστότητα. Τόσο οι Ευρωεκλογές, η τελευταία εθνικής κλίμακας εκλογική αναμέτρηση, όσο και οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν αυτή την πραγματικότητα. Στη μεγάλη εικόνα η ανάλυση εστιάζεται στην πρωτιά της ΝΔ και τη διαφορά της με το δεύτερο κόμμα. Η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά να αναδεικνύει την υπεροχή της και να μεταφέρει τη συζήτηση στην αδυναμία της αντιπολίτευσης να συγκροτήσει έναν ενιαίο πόλο εξουσίας, υπονοώντας μάλιστα ότι αυτός ο κατακερματισμός καθιστά μονόδρομο την επιλογή της ΝΔ στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας» αναφέρει η Μαρία Καρακλιούμη.
Σχετικά Άρθρα
«Πρόκειται, ασφαλώς, για μια εξαιρετικά βολική ανάγνωση για την κυβέρνηση, μια ανάγνωση που ελπίζω ότι δεν συγχέεται με την πραγματική εικόνα. Η ουσιαστική εκλογική απειλή για τη ΝΔ βρίσκεται στα δεξιά της. Εκεί εντοπίζονται οι όμοροι ιδεολογικοί χώροι που αντλούν δύναμη από παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι απομακρύνθηκαν πολιτικά μετά την κεντρώα στροφή του κόμματος το 2019 και το 2023» συμπληρώνει.
«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να επιλέγει να υποβαθμίζει την πολιτική κινητικότητα που αναπτύσσεται στη δεξιά «μεσοτοιχία», αυτό όμως δεν αναιρεί την πραγματικότητα. Το πρόβλημα αυτό φαίνεται να αποκτά και σαφή γεωγραφικά χαρακτηριστικά. Ο εσωτερικός διχασμός στον χώρο δεξιά της ΝΔ θα μπορούσε σχεδόν να τιτλοφορείται ως «βόρειοι» και «νότιοι».
Κόμματα με έδρα τη Θεσσαλονίκη και ατζέντα λαϊκή, συντηρητική και συχνά αναχρονιστική, συντηρούν την πολιτική και πολιτισμική μετατόπιση της πόλης από πόλη εξωστρεφή και κοσμοπολίτισσα σε επαρχιακή μεγαλούπολη του Βορρά με αισθητική που παραπέμπει στην εποχή Παπαγεωργόπουλου – Ψωμιάδη – Άνθιμου, η οποία βρήκε ευήκοα ώτα σε όλη τη Μακεδονία. Κουλτούρα η οποία όσο παρήγαγε βολικά εκλογικά αποτελέσματα της αποδιδόταν ο μανδύας της “παράδοσης” και της “αυθεντικότητας” τονίζει η κυρία Καρακλιούμη.
«Ορισμένα εκλογικά δεδομένα σκιαγραφούν καθαρότερα την εικόνα. Στις ευρωεκλογές, η Ελληνική Λύση αναδείχθηκε δεύτερη σε έξι εκλογικές περιφέρειες όλες στη Βόρεια Ελλάδα. Στην Πιερία δε τα ποσοστά της μαζί με το “Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα – Νίκη” αθροιστικά υπολείπονταν μόλις κατά 1,32% της ΝΔ. Η εικόνα που διαμορφώνεται στα δεξιά της ΝΔ ούτε καινούργια είναι ούτε τυχαία. Αποτελεί προϊόν μιας πολιτικής προσέγγισης που αντιμετώπισε τη Βόρεια Ελλάδα κυρίως ως εκλογικό μηχανισμό και λιγότερο ως πεδίο ουσιαστικής ανάπτυξης, θεσμικής ενίσχυσης και στρατηγικού σχεδιασμού. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που επένδυσε συστηματικά στη διέγερση του θυμικού των πολιτών (βλέπε Μακεδονικό) και στο κενό που άφησε η ελληνική πολιτεία σε αλλότρια κέντρα επιρροής να αποκτήσουν παρουσία με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Στην πολιτική, όμως, ισχύει πάντα ο ίδιος κανόνας: ό,τι σπέρνεις, θερίζεις» καταλήγει.
Από την πλευρά του ο Γιάννης Ράζος υπογραμμίζει ότι «η πολιτική ηγεμονία της ευρύτερης δεξιάς στην Θεσσαλονίκη εξηγείται μόνο εάν κάποιος καταγράψει διαχρονικές ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές σταθερές της πόλης και της ευρύτερης Βόρειας Ελλάδας: τη σχέση της με την εθνική ταυτότητα, την Ορθοδοξία, την αίσθηση περιφερειακής αδικίας, αλλά και την παραδοσιακή ροπή της σε αντισυστημικές επιλογές».
«
Ιστορικά η πόλη δεν υπήρξε διαχρονικά προπύργιο της σκληρής Δεξιάς. Αντίθετα, κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης εμφάνιζε συχνά προτίμηση σε μικρότερα κόμματα, μερικές φορές με πιο λαϊκά ή εργατικά χαρακτηριστικά, ενώ και στην τοπική αυτοδιοίκηση κυριάρχησαν πρόσωπα με κεντροαριστερά χαρακτηριστικά. Η αλλαγή αρχίζει να γίνεται πιο ευδιάκριτη μετά τη δεκαετία του 1990 και ιδιαίτερα το 1993, όταν το ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας ενεργοποίησε έντονα τα τοπικά αντανακλαστικά», προσθέτει.
«Από εκείνο το σημείο και μετά, η Θεσσαλονίκη εδραιώνεται ως ένας χώρος όπου συναντώνται η ιστορική μνήμη, η προσφυγική αυτοσυνειδησία, η ορθόδοξη παράδοση, η εγγύτητα στα σύνορα και η αίσθηση ότι η πόλη παραμερίζεται από το αθηναϊκό κέντρο εξουσίας. Αυτά τα στοιχεία δεν οδηγούν μόνο σε μια πιο πατριωτική ή συντηρητική στάση, αλλά και σε ένα έντονα αντισυστημικό υπόστρωμα. Ο ψηφοφόρος της Θεσσαλονίκης δείχνει διαχρονικά μεγαλύτερη προθυμία να στηρίξει μικρότερα κόμματα διαμαρτυρίας, αρκεί αυτά να εκφράζουν με πειστικό τρόπο την εθνική ευαισθησία, την πολιτισμική συντήρηση και την αντίθεση προς τις “ελίτ των Αθηνών”» επισημαίνει ακόμη.
«Επιπλέον για ένα τμήμα του εκλογικού σώματος της πόλης, η Νέα Δημοκρατία —ιδίως από τη δεκαετία του 2000 και μετά— εγκατέλειψε πλευρές της παραδοσιακής συντηρητικής ταυτότητας και μετακινήθηκε προς έναν περισσότερο κεντρώο, φιλελεύθερο και εκσυγχρονιστικό λόγο. Έτσι, πολλοί ψηφοφόροι που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά, θρησκευτικά ή κοινωνικά συντηρητικοί άρχισαν να αναζητούν αυθεντικότερους εκφραστές των αντιλήψεών τους» αναφέρει στη συνέχεια.
«Το εντυπωσιακό στη σημερινή συγκυρία είναι ότι αυτή η πραγματικότητα δεν προσμετρά μια αντικειμενικά σημαντική πρόοδο σε επίπεδο δρομολόγησης, αλλά και κατασκευής υποδομών που δεν υπήρχε ποτέ, σε αυτό το βαθμό, τα προηγούμενα χρόνια. Και εδώ όμως υπάρχουν βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις: το κεντρικό κράτος ξεπληρώνει με καθυστέρηση υποχρεώσεις δεκαετιών με τρόπο που ακόμα δεν έχει βελτιώσει ορατά την καθημερινότητα των πολιτών. Εάν σε αυτά προστεθεί η ακρίβεια και η αίσθηση ότι η κυβέρνηση λειτουργεί με αλαζονικό τρόπο αυξάνει την κοινωνική δυσαρέσκεια. Η αλήθεια είναι ότι ειδικά μετά την περίοδο του μνημονίου η αντισυστημική διάθεση εκφράζεται και μέσα από την ενίσχυση κομμάτων της Αριστεράς εις βάρος κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά τα τοπικά πολιτικά, κοινωνικά, και πολιτισμικά χαρακτηριστικά σε συνδυασμό με τη μη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της ευρύτερης κεντροδεξιάς έχουν καταστήσει την πόλη και την ευρύτερη περιοχή ως μήτρα πολιτικών φορέων και πολιτικού προσωπικού με υπερσυντηρητικό και αντισυστημικό λόγο. Αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι η πολιτική είναι κατά κύριο λόγο διαχείριση συμβόλων και ότι η πολιτική νομιμοποίηση επιτυγχάνεται μόνο όταν οι πολίτες συνδέονται και ταυτίζονται ψυχικά και συναισθηματικά με πολιτικούς και πολιτικές» καταλήγει ο κ. Ράζος.
* Δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή