Ο Αντώνης Σαμαράς
Όπως αποκαλύπτει η στήλη ”Big Mouth”, ο Αντώνης Σαμαράς επισπεύδει την υλοποίηση των σχεδιασμών του σε σχέση με το υπό συγκρότηση κόμμα του και σε αυτό το πλαίσιο επικοινωνεί με ανθρώπους που γνωρίζουν από τα social media. Όπως επισημαίνει η στήλη, με την κίνηση αυτή φιλοδοξεί να φτιάξει μία δική του «Ομάδα Αλήθειας». Άλλωστε, όπως τονίζει η στήλη, την υπάρχουσα τη δημιούργησε ο ίδιος μαζί τον Γιώργο Μουρούτη. Από την άλλη πλευρά, όπως υπογραμμίζει η στήλη “Τζόκερ” του parapolitika.gr, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ένα από τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Alco, που επιχείρησε να μετρήσει τα ποιοτικά στοιχεία ενός ενδεχόμενου νέου κόμματος υπό τον Μεσσήνιο πολιτικό. Σύμφωνα με τη μέτρηση, θετικά απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο εμφανίζεται το 3% των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας, το 30% όσων σήμερα δηλώνουν ότι θα ψήφιζαν την Ελληνική Λύση, το 11% της ”Νίκης”, το 8% της Φωνής της Λογικής, το 26% όσων επιλέγουν την ”Ελπίδα” της Μαρίας Καρυστιανού, αλλά και το 25% των αναποφάσιστων, οι οποίοι δηλώνουν ότι σίγουρα ή αρκετά πιθανόν θα στήριζαν ένα κόμμα με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό. Η εικόνα αυτή δείχνει ότι, εφόσον ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσιζε να προχωρήσει στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, οι μεγαλύτερες πιέσεις φαίνεται πως θα ασκούνταν στα κόμματα που κινούνται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, με πρώτη την Ελληνική Λύση, ενώ σημαντικές διαρροές θα μπορούσαν να καταγραφούν και προς την ”Ελπίδα” της Μαρίας Καρυστιανού, αλλά και σε μικρότερο βαθμό προς τη ”Νίκη” και τη Φωνή της Λογικής. Την ίδια ώρα, το ποσοστό του 3% που καταγράφεται απευθείας στη Νέα Δημοκρατία δεν αποτυπώνει απαραίτητα το συνολικό εύρος των πιθανών απωλειών της κυβερνητικής παράταξης. Κι αυτό γιατί ένα σημαντικό μέρος των αναποφάσιστων προέρχεται, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπικές αναλύσεις, από τη Νέα Δημοκρατία. Εάν, λοιπόν, ένα τμήμα αυτής της δεξαμενής επέλεγε τελικά ένα ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά, τότε οι επιπτώσεις για τη ΝΔ θα μπορούσαν να αποδειχθούν μεγαλύτερες από όσες δείχνει η πρώτη ανάγνωση των ποσοστών.
Η επίσπευση των διαδικασιών και η “δεξαμενή” άντλησης ψηφοφόρων
