Την αποχώρησή του από την «Ελπίδα» ανακοίνωσε και ο επιχειρηματίας Νίκος Μπρουτζάκης, συνιδιοκτήτης του δικτυακού καναλιού Άξιον Εστί TV, κομβικού μέσου ποικίλων κινηματικών δράσεων τα τελευταία χρόνια.
ΟΧΙ ΤΟ ΕΥΚΟΛΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ.
Φίλες και φίλοι, εδώ και οκτώ μήνες στήριξα με τεράστιο πείσμα, πάθος και αυταπάρνηση το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού.
Πίστεψα σε μια πορεία βασισμένη στην ηθική, στη δικαιοσύνη και στην απόλυτη αλήθεια.
Δυστυχώς, η πορεία του χρόνου απέδειξε ότι το όραμα αυτό απομακρύνθηκε επικίνδυνα.
Σιγά αλλά σταθερά, γίναμε μάρτυρες μιας εσωτερικής μετάλλαξης.
• Η φίμωση της διαφορετικής άποψης: Οποιαδήποτε κριτική ή αντίθετη σκέψη βαφτίστηκε «αιρετική» και αντιμετωπίστηκε με απαξίωση αντί για διάλογο.
• Η άρνηση καταστατικού: Το πιο αποκαλυπτικό και ανησυχητικό στοιχείο ήταν η ανοιχτή πλέον παραδοχή ότι δεν θα υπάρξει καταστατικό λειτουργίας, με το επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο αποτελεί «παλαιοκομματική διαδικασία». Η απουσία κανόνων, όμως, δεν είναι προοδευτικότητα• είναι το απόλυτο άλλοθι για την αυθαιρεσία.
• Η κλειστή κάστα: Δημιουργήθηκε μια κλειστή ομάδα αποφάσεων που δεν δίνει λογαριασμό πουθενα, λειτουργώντας με όρους κλειστού συστήματος και όχι ανοιχτού κοινωνικού κινήματος.
Το αποτέλεσμα το βλέπουμε όλοι: η δυναμική του κινήματος φθίνει συνεχώς και για τους ίδιους ακριβώς λόγους, καταγράφεται πλέον ένα κύμα αποχωρήσεων τίμιων ανθρώπων που πίστεψαν στο ίδιο όραμα με μένα.
Το πιο λυπηρό –και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό της νοοτροπίας που επικρατεί– είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται όσοι επιλέγουν να αποχωρήσουν.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι μέχρι χθες συνοδοιπόροι και υποστηρικτές, χαρακτηρίζονται πλέον ανοιχτά ως «προδότες», «πληρωμένοι», ή κατηγορούνται ότι «ήθελαν να παρουν την εξουσία από την Καρυστιανου».
1. Η προπαγάνδα της ενοχοποίησης: Όταν ένα σύστημα αδυνατεί να απαντήσει με πολιτικά και ηθικά επιχειρήματα στην κριτική, καταφεύγει εύκολα στη δολοφονία χαρακτήρων. Είναι η κλασική τακτική του «ή είσαι μαζί μας άνευ όρων ή είσαι εχθρός και προδότης».
2. Η αναστροφή της αλήθειας: Κανείς από όσους αποχωρούν δεν διεκδίκησε καρέκλες ή εξουσία. Αντιθέτως, αποχωρούμε ακριβώς επειδή δεν ανεχόμαστε την εξουσία χωρίς έλεγχο, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία. Η φυγή δεν είναι προδοσία• είναι πράξη συνέπειας απέναντι στις αρχές μας.
3. Η προσωπολατρία έναντι των αρχών: Το να ταυτίζεται η κριτική προς μια δομή με «επίθεση στο πρόσωπο», αποδεικνύει ότι το κίνημα εκτράπηκε από τις αξίες του (δικαιοσύνη, αλήθεια) και μετατράπηκε σε εργαλείο απόλυτης υποταγής.
Θέλω να είναι απολύτως ξεκάθαρο:
Η αποχώρηση από μια προβληματική δομή δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση υποχώρηση από τον αγώνα.
Τα προτάγματα του Κινήματος των Τεμπών δεν έχουν σβήσει. Παραμένουν πιο έντονα και επιτακτικά από ποτέ. Η ανάγκη για πραγματική δικαιοσύνη, για δημοκρτία, για την τιμωρία της συγκάλυψης και για μια κοινωνία που βάζει την ανθρώπινη ζωή πάνω από τα κέρδη, είναι υπεράνω προσώπων και κλειστών μηχανισμών.
Στη συνέχιση αυτών των προταγμάτων, μέσα από ουσιαστικές πολιτικές προτάσεις, μέχρι να πάρουν σάρκα και οστά όλα όσα ονειρευτήκαμε πριν μερικούς μήνες.
Ο αγώνας για μια δίκαιη κοινωνία δεν ανήκει σε κανένα κλειστό κύκλωμα• ανήκει σε όλους μας και συνεχίζεται με καθαρά χέρια και ανοιχτά μάτια.»