Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθέτησε τον Μάκη Βορίδη ως υπουργό Μετανάστευσης η κίνηση αυτή θεωρήθηκε ως ένα κακόγουστο αστείο από την αντιπολίτευση. Οι λόγοι προφανείς και είχαν να κάνουν με το πολιτικό παρελθόν του κ. Βορίδη. Όταν, εν συνεχεία τη θέση του υπουργού πήρε ο Αθανάσιος Πλεύρης, δεν υπήρξε καμία αμφιβολία για τα σήματα που εξέπεμπε το Μαξίμου προς ακροατήριο που βρίσκεται στα δεξιά της ΝΔ.
Κάν’το όπως ο Τραμπ
Ως υπουργός ο κ. Βορίδης έλεγε ότι «εμείς θα αποφασίζουμε ποιοι θα έρχονται», χωρίς να μπορεί να εξηγεί πως θα μπορούσε να εμποδίσει τον ερχομό ανθρώπων για τους οποίους δεν υπήρχε κάποια… απόφαση. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που το υπουργείο Μετανάστευσης δεν έχει καμία αρμοδιότητα στη θάλασσα και γενικότερα σε αυτό που ονομάζεται «πεδίο», εκεί δηλαδή που δοκιμάζεται κάθε χώρα στο πως αντιμετωπίζει την εισροή μεταναστών. Με απλά λόγια, κανένας υπουργός Μετανάστευσης δεν μπορεί να υποκαταστήσει το Λιμενικό ή την Αστυνομία.
Μήπως να θυμηθούμε τις δηλώσεις του μετά την εκλογή Τραμπ και την προτροπή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, να ακολουθήσει το ακραίο παράδειγμα του Αμερικανού προέδρου στη διαχείριση του μεταναστευτικού; Μια διαχείριση που όλος ο πλανήτης διαπίστωσε πόσο σκληρή και απάνθρωπη ήταν, βλέποντας τις σχετικές εικόνες απ’ την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Οι προθέσεις και η Ακροδεξιά
Κατά συνέπεια, ο κ. Βορίδης δεν μπόρεσε να πείσει για τις «αθώες» προθέσεις του όταν χρησιμοποίησε το ρητορικό ερώτημα στη Βουλή, στο πλαίσιο της συζήτησης του νέου -σκληρού νομοσχεδίου Πλεύρη- για το αν πρέπει να «βουλιάζουμε ή όχι τις βάρκες», προκαλώντας -και δικαίως- την αντίδραση κομμάτων της αντιπολίτευσης. Εν προκειμένω, μόνο άτυχη μπορεί να εκληφθεί η σπουδή του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ, Δημήτρη Καιρίδη να σπεύσει να δικαιολογήσει τη στάση του κ. Βορίδη, αναφέροντας ότι ο πρώην υπουργός, «επιχείρησε να διαπομπεύσει τους ανερμάτιστους της ακροδεξιάς».
Εν ολίγοις αυτό που ειπώθηκε είναι πως το επιχείρημα Βορίδη έγινε προκειμένου να τονιστεί η «ανερμάτιστη» ακροδεξιά λογική. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να επικαλείται ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που οι κ.κ. Βορίδης και Πλεύρης -οι δύο τελευταίου υπουργοί Μετανάστευσης- έχουν βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν.
Είναι γνωστό ότι ο κ. Βορίδης είχε σχέση με χουντική ΕΠΕΝ κι εν συνεχεία με το ακροδεξιό Ελληνικό Μέτωπο. Ο κ. Βορίδης ήταν αυτός που έκανε κουμπαριά με τον Ζαν Μαρί Λεπέν, τον ηγέτη της γαλλικής ακροδεξιάς στις αρχές του 2000. Και ήταν αυτός που μαζί με τους Πλεύρη-Γεωργιάδη θεωρούνται πολιτικά τέκνα, του Κωνσταντίνου Πλεύρη, γνωστό θεωρητικό της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Μαζί βρέθηκαν στο επίσης ακροδεξιό μόρφωμα του ΛΑΟΣ, του Γιώργου Καρατζαφέρη πριν βρεθούν όλοι μαζί στη ΝΔ.
Υπέρ της βίας
Ας έρθουμε στον κ. Πλεύρη. Μέσα στην κρίση ο κ. Πλεύρης ως βουλευτής του ΛΑΟΣ τότε είχε ταχθεί υπέρ της χρήσης θανατηφόρας βίας έναντι των μεταναστών, υποστηρίζοντας ότι «η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες».
Κι αν κάποιος μπορεί να υποστηρίξει πως αυτά είναι «περσινά σταφύλια», να θυμίσουμε ότι πριν λίγους μήνες προκάλεσε σάλο η απόφασή του να αμφισβητήσει τη νομιμότητα χιλιάδων μεταναστών που βρίσκονται εδώ και χρόνια στη χώρα -ακόμα και των παιδιών τους που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα- και την οποία τελικά απέσυρε άρον, άρον μετά τις αντιδράσεις.
Ομοίως, μαζί με τον Άδωνι Γεωργιάδη, είχαν χαρακτηρίσει «αντιδυτικά» και «αριστεροκρατούμενα», τόσο τη Διεθνή Αμνηστία, όσο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ο κ. Πλεύρης είχε χαρακτηριστικά τουιτάρει πως όλα αυτά συμβαίνουν επειδή πρόκειται για όργανα που επηρεάστηκαν από την «πολυετή ηγεμονία της αριστερής ιδεολογίας». Εκεί βέβαια αναρωτιέται κάποιος πότε ακριβώς κυριάρχησε η Αριστερά στη Δύση, ώστε να έχει επηρεάσει θεσμούς όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης…
Τελικά το νομοσχέδιο Πλεύρη ψηφίστηκε μόνο απ’ τη ΝΔ, όπως και το προηγούμενο πριν από μερικούς μήνες. Απ’ την πλευρά του ο κ. Πλεύρης -πιθανότητα και ο κ. Βορίδης και η υπόλοιπη ΝΔ- πανηγυρίζουν ακόμα και για τα return hubs, εκτιμώντας ότι επιτέλους η Ε.Ε. αποφάσισε συλλογικά να λειτουργήσει στο μεταναστευτικό ζήτημα όπως οι ΗΠΑ του Τραμπ.