Τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκ των υστέρων υποχρεώθηκε να πάρει θέση στο θέμα της αλαζονείας στην κυβέρνηση -με απλές συστάσεις προς το εσωτερικό της- αλλά μόνο όταν προηγήθηκε η ηχηρή καμπάνα που έκρουσε για το ζήτημα η Ντόρα Μπακογιάννη, και επιλέγοντας ο ίδιος να συνοδεύσει τις συστάσεις του αυτές με ένα «καρφί» και προς την αδερφή του (και προς κάθε άλλο στέλεχος που συντάχθηκε μαζί της), στέλνοντάς της το μήνυμα ότι δεν θέλει κανείς άλλος, πλην του ίδιου, να τοποθετείται για το θέμα της αλαζονείας στην κυβέρνηση, μην κρύβοντας την ενόχλησή του για το γεγονός ότι εκείνη έθεσε το ζήτημα ανοιχτά.
Ειδικότερα, μιλώντας στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ο πρωθυπουργός θέλησε αρχικά να πει (κάνοντας τις συστάσεις αυτές για το ύφος προς το εσωτερικό κυβέρνησης και κόμματος) ότι «στη δημόσια αντιπαράθεση και το ύφος παράγει εντυπώσεις» και πως «σε αυτές τις συνθήκες, ο λόγος μας δεν οφείλει να είναι μόνο πειστικός, πρέπει να είναι και μετρημένος, ενιαίος και ακριβής, γνωρίζοντας ότι στο τέλος της ημέρας όλους θα μας κρίνουν οι πολίτες».
«Εγώ αξιολογώ συμπεριφορές»
Για να προσθέσει: «Αλλά μέχρι τότε, βέβαια, είναι δική μου ευθύνη να αξιολογώ ατομικές συμπεριφορές Βουλευτών και Υπουργών». Φράση που βέβαια εκλήφθηκε ως απάντηση στην Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία έθεσε με ηχηρό τρόπο το ζήτημα της αλαζονείας υπουργών, καθώς και σε «γαλάζιους» βουλευτές που πήραν δημόσια την ίδια θέση με την πρώην υπουργό για το θέμα.
Μία κίνηση που πολλοί είδαν ως μια προσπάθεια επίδειξης ισχύος από τον πρωθυπουργό, με στόχο να κοπεί η συζήτηση για τα φαινόμενα αλαζονείας στην κυβέρνηση.
Ανεξέλεγκτα φαινόμενα
Για τα οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να μην κάνει τις παραπάνω συστάσεις τώρα ο πρωθυπουργός, ειδικά από τη στιγμή που έχουν γίνει πλέον ανεξέλεγκτα, με δηλώσεις κεντρικών υπουργών, όπως του υπουργού Υγείας και αντιπροέδρου της ΝΔ Άδωνη Γεωργιάδη ή του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, που εκλαμβάνονται ως αλαζονικές και προκαλούν θύελλα αντιδράσεων όχι μόνο εκτός αλλά και εντός της ΝΔ, από «γαλάζιους» βουλευτές που σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις δεν κρύβουν τα λόγια τους και ασκούν σφοδρή κριτική στους συγκεκριμένους υπουργούς, θεωρώντας ότι με τις τοποθετήσεις τους πλήττουν το κυβερνών κόμμα.
Η έως τώρα στάση Μαξίμου
Αλλά το Μαξίμου έως τώρα είτε καλύπτει τις δηλώσεις αυτές του κ. Γεωργιάδη, είτε παίρνει αποστάσεις από τη διατύπωση, αλλά όχι από την ουσία των δηλώσεων Φλωρίδη (τις οποίες έτσι και πάλι καλύπτει) και βέβαια καλύπτει και μια σειρά δηλώσεων (μιλώντας για «αποσπασματική» παρουσίασή τους) από βουλευτές της ΝΔ, όπως του Σπύρου Κουλκουδίνα και του Κώστα Τσιάρα που προκάλεσαν αντιδράσεις, ενώ το μόνο ρητό «άδειασμα» το Μαξίμου επέλεξε να το κάνει σε όσα είπε πρόσφατα ο Χάρης Θεοχάρης.
Τώρα, λοιπόν, ήρθε ο Κυρ. Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο να μιλήσει για «σεμνότητα» και να πει ότι «προέχει το ορατό κυβερνητικό έργο και η προβολή που του αξίζει, με σεβασμό, γιατί σε αυτό καθρεφτίζονται οι προσπάθειες του λαού μας, με σεμνότητα, γιατί εκεί αποτυπώνεται το χρέος μας, αλλά και με περηφάνεια, γιατί έτσι δικαιώνεται και το σύνθημα «το είπαμε και το κάνουμε»», δείχνοντας έτσι και μια μάλλον αμυντική στάση απέναντι στη συζήτηση για την αλαζονεία στην κυβέρνηση που κυριάρχησε στην επικαιρότητα μετά την παρέμβαση της κ. Μπακογιάννη.
Κώστας Μπακογιάννης για αλαζονεία στην κυβέρνηση: «Ο κόσμος το έχει τούμπανο»
Πάντως η συζήτηση αυτή στο εσωτερικό της ΝΔ συνεχίζεται, με τον Κώστα Μπακογιάννη να ερωτάται (Action 24) αν υπάρχει αλαζονεία στην κυβέρνηση και να απαντά πως «ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Η αλαζονεία δυστυχώς πολλές φορές σχετίζεται και είναι ταυτισμένη με θέσεις εξουσίας. Όλοι εμείς που ασκούμε και έχουμε ασκήσει εξουσία πρέπει να είμαστε δύο και τρεις φορές προσεκτικοί».
Αιχμηρή ήταν και η τοποθέτηση του βουλευτή της ΝΔ Δημήτρη Καλογερόπουλου, ο οποίος μίλησε (MEGA) για κάποιους που «έγιναν νοματαίοι από το πουθενά», ενώ σημείωσε: «Μην τα καταγγέλλει μόνο η κυρία Μπακογιάννη, τα καταγγέλλουμε όλοι μας. Πώς δεν τα βλέπουμε τα καλάμια;» και πρόσθεσε πως πρέπει «να καταλάβουν ότι εμείς δεν εκπροσωπούμε μια ελίτ».
