Από Παναγιώτη ΤσακιρίδηΟ θάνατος του πρώην υπουργού, στα 86 του χρόνια, δεν κλείνει απλώς μια βιογραφία. Αναδεικνύει μια δομική αντίφαση της ελληνικής Μεταπολίτευσης: πώς μια ιδεολογική μειοψηφία μπόρεσε να αφήσει έργα υποδομής που χρησιμοποιεί σήμερα η πλειοψηφία, ενώ το ίδιο της το πολιτικό εγχείρημα παρέμεινε, εκλογικά, ανέκαθεν μειοψηφικό.Ο Στέφανος Μάνος πέθανε το πρωί του Σαββάτου 15 Αυγούστου 2026, ύστερα από παρατεταμένα προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η είδηση αναπόφευκτα πυροδότησε μια σειρά από συλλυπητήρια μηνύματα και αναφορές στη “διακριτή τροχιά” που χάραξε στα δημόσια πράγματα, όπως σημείωσε ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος. Όμως η αξία μιας τέτοιας στιγμής δεν εξαντλείται στο πρωτόκολλο του αποχαιρετισμού. Ζητά μια ουσιαστικότερη ερώτηση: τι ακριβώς αντιπροσώπευε ο Μάνος για την ελληνική πολιτική οικονομία, και γιατί το πείραμά του, παρά την τεχνοκρατική του επάρκεια, δεν μπόρεσε ποτέ να μετουσιωθεί σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα;Μια σταδιοδρομία-τομή, όχι μια απλή βιογραφίαΗ αντίφαση της υποδομής“Χρήσιμος” εναντίον “αρεστού”: μια ρήση που χρειάζεται προσοχήΤα βασικά στοιχεία της διαδρομήςΤι σημαίνει σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την πρώτη του υπουργική θητείαΗ αξία της συνέπειας ως πολιτικό κόστος Προσωπική σημείωσηΠαρακείμενη ιδέαΣυντακτική σημείωση & πολιτική AI: Κάθε δημοσιευμένο άρθρο στο mywaypress.gr αποτελεί προϊόν ουσιαστικού συντακτικού ελέγχου και ανθρώπινης επιμέλειας, η οποία φέρει την αποκλειστική συντακτική ευθύνη του περιεχομένου (EU AI Act, Art. 50.4). Τηρούμε πλήρως τους κανόνες διαφάνειας και τις εκάστοτε οδηγίες των Εθνικών Αρχών Εποπτείας της Αγοράς.
Ανάλυση και σύνθεση: mywaypress.gr
© 2026 mywaypress.gr — Από το τι συμβαίνει στο τι σημαίνει