Το σκάνδαλο των υποκλοπών επί Κυριάκου Μητσοτάκη ταλανίζει τη χώρα εδώ και μια τετραετία. Όταν ξέσπασε, ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε «άπλετο φως» στη διερεύνησή του. Μετά από τόσα χρόνια και ο πλέον αδαής αντιλαμβάνεται ότι η υπόσχεση αυτή ήταν κενό γράμμα, αντιθέτως η κυβέρνηση έκανε τα πάντα για να εμποδίσει τις έρευνες. Δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος και όσων εξελίσσονται ακόμα και σήμερα διαπιστώνει κανείς πως η εισαγγελία του Αρείου Πάγου ταυτίζεται με την κυβερνητική πρακτική. Με απλά λόγια οι ανώτατοι ταγοί της Δικαιοσύνης έχουν δώσει παραπάνω από μία φορές δικαιώματα ώστε να υπάρχει τεράστιο έλλειμα εμπιστοσύνης στο πρόσωπό τους.2. υποστήριζε πως ο έλεγχος της ΑΔΑΕ «καλύπτεται από το απόρρητο» όταν αφορά υποθέσεις εθνικής ασφάλειας, άρα ο Ράμμος και τα μέλη της Αρχής θα παρανομούσαν αν προχωρούσαν σε σχετικούς ελέγχους.
Σχετικά Άρθρα
Ο πρώην εισαγγελέας του Άρειου Πάγου, Ισίδωρος Ντογιάκος.
Η πρώην εισαγγελέας του Άρειου Πάγου, Γεωργία Αδειλίνη
Οι κατευθυνόμενοι πραγματογνώμονες
Γιατί αρνήθηκε να απαντήσει στις επαναλαμβανόμενες οχλήσεις του δικηγόρου ορισμένων από τα θύματα, Ζαχαρία Κεσσέ, όταν ο τελευταίος ενημέρωνε πως έχει να συνεισφέρει νέα στοιχεία που αφορούσαν στο προς διερεύνηση αδίκημα της κατασκοπείας; Και κυρίως, δεν σκέφτηκε ότι τα έωλα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε ως απορριπτικά της υπόθεσης έρχονται σε ευθεία αντίθεση με πραγματικά γεγονότα που αποκαλύφθηκαν στη δίκη, τεκμηριώθηκαν πλήρως και καταγράφονται στο σκεπτικό της απόφασης;
Τα έωλα «επιχειρήματα»
Πραγματικά, είναι επιχείρημα ανώτατου δικαστικού ότι δεν στοιχειοθετείται στο σκάνδαλο το αδίκημα της κατασκοπείας, επειδή δεν ελέγχθηκαν τα κινητά τηλέφωνα συγκεκριμένων στόχων των υποκλοπών, και άρα, από τη στιγμή που δεν υπήρξε έρευνα, δεν υπάρχει λόγος να γίνει έρευνα; Υπό το ίδιο πρίσμα, ποια νομική βάση έχει το επιχείρημα ότι δεν προέκυψαν νέα στοιχεία για τον κρεοπώλη όταν αποδείχθηκε περίτρανα πως έλεγε ψέματα για την κάρτα, πως αυτή έχει χρησιμοποιηθεί κι άλλες φορές για τον ίδιο, κακόβουλο σκοπό και όταν αναφέρει άτομο με πραγματικά στοιχεία, «συνεργάτη της ΕΥΠ», που τον προσέγγισε.
«Και μόνη, δε, η παραδοχή του ανωτέρω Δικαστή του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ότι απαιτείται και άλλη, νέα έρευνα, για την εξακρίβωση τυχόν συμμετοχικής δράσης του Α.Κ, αλλά και τυχόν λοιπών τρίτων προσώπων, στις ένδικες αξιόποινες πράξεις, αναδεικνύει, εμφατικά, το γεγονός, ότι, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, δεν προέκυψαν νεότερα ουσιώδη στοιχεία, ανατρεπτικά του συμπεράσματος του εκδοθέντος εισαγγελικού πορίσματος», αναγράφεται στο.. σκεπτικό του κ. Τζαβέλα που παραβιάζει κάθε λογική. Κι αυτό επειδή ακριβώς προέκυψαν νέα σημαντικά στοιχεία, ζητήθηκε από τον δικαστή η περαιτέρω διερεύνηση. Διαφορετικά δεν θα έστελνε την υπόθεση για επανεξέταση.
Περί εμπιστοσύνης
Σε ό,τι αφορά την περίφημη πλέον, «τυφλή» εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, την καλύτερη απάντηση έχει δώσει σε άρθρο του ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γ.Χ. Σωτηρέλλης:
«Η εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη ακολουθεί αυτονοήτως τον γενικό κανόνα της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και άρα συναρτάται ευθέως με την αξιοπιστία της. Με άλλα λόγια, δεν επιβάλλεται εκ των άνω αλλά κερδίζεται… Όπως δεν εμπιστευόμαστε την κυβέρνηση, με όλα αυτά τα σκάνδαλα και τις παρεκτροπές που δηλητηριάζουν τον δημόσιο βίο, όπως δεν εμπιστευόμαστε τα ΜΜΕ (που στην συντριπτική τους πλειονότητα είτε επιδίδονται σε ασύστολη προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης και των συμφερόντων των ιδιοκτητών τους είτε επιβάλλουν omertà) έτσι δεν εμπιστευόμαστε και την Δικαιοσύνη του βαθέος κράτους, των εθνολαϊκιστικών εξάρσεων, των μονομερών αποφάσεων και της συγκάλυψης των σκανδάλων (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν σεβόμαστε την Δικαιοσύνη ως θεσμό ή ότι δεν εμπιστευόμαστε την στάση και την κρίση επί μέρους εξαιρετικών δικαστικών λειτουργών και –σπανιότερα– Προέδρων των Ανώτατων Δικαστηρίων)».