Σαν συνέχεια από το προηγούμενο, επειδή τα «λογιστήρια» των καναλιών αναστενάζουν, αυτό δεν δικαιολογεί συμπεριφορές και πρακτικές που θυμίζουν «Φαρ Ουέστ».
Παλιότερα, τα κανάλια προσέγγιζαν τα media shops και τη διαφημιστική αγορά με όρους τεχνοκρατισμού. Παρουσίαζαν τα «προϊόντα» και τα projects τους, έκλειναν κανονικές εμπορικές συμφωνίες, οι διευθυντές προγράμματος έπαιζαν τον ρόλο τους, γεννούσαν ιδέες και το όλο πράγμα είχε μια κανονικότητα. Όλα αυτά έχουν τελειώσει.
Ο ένας εκπρόσωπος καναλιού, σαν «ο Μπιλ Χίκοκ ο άγριος» γρυλλίζει απειλές του τύπου «Δώσε τόσα γιατί αλλιώς ο πρόεδρος θα στενοχωρηθεί και καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό». Ο άλλος, ο …«Τζέσε Τζέημς» αλλού εκβιάζει επιχειρηματίες, αλλού υπόσχεται διαμεσολαβήσεις…υπερατλαντικές. Πράγματα αδιανόητα κατά το παρελθόν και διαλυτικά για την εμπορική αγορά. Και παράλληλα γιατί ο λογαριασμός δεν βγαίνει ούτε με τους «τσαμπουκάδες», τη νύφη την πληρώνουν οι εργαζόμενοι των καναλιών, οι οποίοι αντί για «καλημέρα» ακούνε πιο συχνά τη λέξη «περικοπές». Και η ζωή συνεχίζεται…
Κ.Π.