Οι πληροφορίες και οι δημόσιες αναφορές για επικείμενη μείωση των ακτοπλοϊκών δρομολογίων, εξαιτίας της μεγάλης αύξησης του κόστους των καυσίμων, προκαλούν έντονη ανησυχία στις νησιωτικές κοινωνίες, επισημαίνει η ΕΛΑΣ.
Για τα νησιά μας, υπογραμμίζει, «η ακτοπλοΐα δεν αποτελεί απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Είναι δημόσια υπηρεσία ζωτικής σημασίας. Από τα πλοία εξαρτώνται η πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση, η μετακίνηση των εργαζομένων, η τροφοδοσία με τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα, αλλά και η ίδια η δυνατότητα των κατοίκων να παραμείνουν στον τόπο τους».
«Οι συνέπειες θα είναι ακόμη βαρύτερες για τα μικρά και ακριτικά νησιά που δεν διαθέτουν αεροδρόμιο και δεν έχουν καμία εναλλακτική δυνατότητα σύνδεσης», σημειώνει η ΕΛΑΣ, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως για αυτά τα νησιά, η αραίωση ενός δρομολογίου «δεν είναι μια απλή μεταβολή στο πρόγραμμα μιας εταιρείας. Σημαίνει μεγαλύτερη απομόνωση, ανασφάλεια στον εφοδιασμό, δυσκολότερη πρόσβαση σε νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες και ακόμη ένα ισχυρό κίνητρο εγκατάλειψης. Την ίδια στιγμή», προσθέτει, «οι κάτοικοι των μικρών νησιών πληρώνουν ήδη τα καύσιμα σε εξαιρετικά υψηλές τιμές, συχνά πολύ ακριβότερα από την ηπειρωτική χώρα. Καλούνται, δηλαδή, να υποστούν διπλή επιβάρυνση: ακριβότερα καύσιμα για τις καθημερινές τους ανάγκες και λιγότερα πλοία λόγω του αυξημένου κόστους των ναυτιλιακών καυσίμων».
Η ΕΛΑΣ σημειώνει πως η Πολιτεία οφείλει να παρέμβει άμεσα και να ξεκαθαρίσει:
– «ποια δρομολόγια κινδυνεύουν να περικοπούν,
– »πώς θα διασφαλιστεί η απρόσκοπτη τροφοδοσία των νησιών,
– »ποια ελάχιστη συχνότητα σύνδεσης θα είναι εγγυημένη καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους,
– »ποια ειδικά μέτρα θα ληφθούν για τα μικρά, ακριτικά νησιά χωρίς αεροδρόμιο,
– »και πώς θα αντιμετωπιστεί επιτέλους το δυσανάλογο κόστος των καυσίμων που επιβαρύνει τους νησιώτες».
«Η αντιμετώπιση του αυξημένου λειτουργικού κόστους των ακτοπλοϊκών εταιρειών δεν μπορεί να μετατραπεί σε νέο κύκλο απομόνωσης για τα νησιά», προειδοποιεί η ΕΛΑΣ, τονίζοντας πως «κάθε κρατική στήριξη προς τις εταιρείες πρέπει να συνδέεται με σαφείς και δεσμευτικές υποχρεώσεις: σταθερά δρομολόγια, επαρκή μεταφορική ικανότητα, ασφάλεια εφοδιασμού και αξιόπιστη εξυπηρέτηση των μικρών νησιών».
«Οι κάτοικοι των νησιών έχουν ήδη περικόψει πολλά: μετακινήσεις, θέρμανση, βασικές ανάγκες, ακόμη και την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες που στην υπόλοιπη χώρα θεωρούνται αυτονόητες. Τι ακριβώς τους ζητούν τώρα να περικόψουν; Τη δυνατότητα να μετακινούνται; Να προμηθεύονται τρόφιμα και φάρμακα; Να έχουν πρόσβαση σε γιατρό; Ή, τελικά, το δικαίωμά τους να συνεχίσουν να ζουν στον τόπο τους;», υπογραμμίζει καταληκτικά.