Το όνομα ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) ήταν κάτι που εξέπληξε άπαντες, είτε βρέθηκαν στο Θησείο το βράδυ της Τρίτης, είτε όχι. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά, από θαυμαστές και επικριτές. Τέτοιους είχε πάντα μπόλικους ο Αλέξης Τσίπρας. Οι πρώτοι, ήταν αναμενόμενο να χειροκροτήσουν και να επευφημήσουν. Στην απέναντι όχθη υπήρξαν αρκετές αντιδράσεις, κυρίως από τα Αριστερά.
Οι φυλές
Αλλά δεν είναι μόνο ο κόσμος που στέκεται όρθιος. Είναι κι εκείνοι που σκέφτηκαν περισσότερα πρακτικά και πρόλαβαν να πιάσουν θέσεις στα καφέ πέριξ της πλατείας. «Δεν βλέπουμε αλλά πιστεύω ν’ ακούμε», λέει η κυρία Ευφημία που μαζί με δύο φίλες της ανηφόρισαν στο Θησείο από τα Κάτω Πετράλωνα για ν’ ακούσουν τον «Αλέξη μας».
Η αμέσως επόμενη επαφή μας είναι με ένα ζευγάρι τουριστών. Ο Ντέρεκ από την Ουαλία και η Παλόμα από την Ισπανία. Ηλικιακά είναι γύρω στα 50. Στην αρχή νόμιζαν πως θα γινόταν κάποια συναυλία στο χώρο και από περιέργεια στάθηκαν να δουν. Τους ενημερώνω για το τι πρόκειται να γίνει, έχουν ακουστά τον Tsipras και την περίοδο των Μνημονίων. «Is he a communist?», αναρωτιέται ο Ντέρεκ, αλλά η σύντροφός του προφανώς περισσότερο ενημερωμένη, του λέει πως ο Τσίπρας δεν είναι ακριβώς κομμουνιστής, αλλά leftish… «Ποια η διαφορά;» αναρωτιέται ο Ντέρεκ. Μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της ώρας, αλλά η Παλόμα δηλώνει εντυπωσιασμένη από τον κόσμο που έχει μαζευτεί, ενώ ο Ντέρεκ μιλάει για την Acropolis και την Ελλάδα που είναι κοιτίδα της Δημοκρατίας.
Από την Πυξίδα στην ΕΛΑΣ
Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή της εκδήλωσης είναι όταν ο Τσίπρας ανακοινώνει το όνομα. Κάποιοι ήταν σίγουροι πως θα το έλεγαν Πυξίδα και αιφνιδιάζονται. Κάποιοι άλλοι πανηγυρίζουν και αρχίζουν να φωνάζουν «ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ», και κάποιοι είναι μάλλον έκπληκτοι. Δεν περίμεναν κάτι τέτοιο. Η φασαρία είναι απίστευτη, αρκετοί δεν έχουν καταλάβει το αρκτικόλεξο, ρωτάνε τους διπλανούς τους, επικρατεί μια βαβούρα. Οι περισσότεροι παύουν να δίνουν σημασία και ξεσπούν σε χειροκροτήματα καθώς η εκδήλωση φτάνει στο τέλος της.
Σιγά, σιγά κύματα κόσμου κατεβαίνουν προς το σταθμό του Θησείου. Ο Σπύρος και η Αντριάνα είναι ανάμεσά τους. Ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι δύο που ζουν σε ένα διαμέρισμα 63 τ.μ. στον Κολωνό και όπως συνομολογούν, «ευτυχώς δεν πληρώνουμε ενοίκιο». Το σπίτι αποτελεί ιδιοκτησία των γονιών της Αντριάνας. Στα 35 αυτός, στα 29 εκείνη σκέφτονται να κάνουν ένα παιδί, «αλλά μόνο ένα σε αυτή τη φάση» επειδή δεν ξέρουν πως θα τα βγάλουν πέρα μετά. Τα λεφτά δεν φτάνουν αν έχεις ενοίκιο και οικογένεια. Το μηνιαίο τους εισόδημα στα 1.800 ευρώ.
«Είχα πολύ καιρό να πάω σε πολιτική εκδήλωση και μου είχε λείψει», λέει η Αντριάνα που φαίνεται περισσότερο πολιτικοποιημένη και έμπειρη από τέτοιες συγκεντρώσεις, σε σχέση με τον σύντροφό της. «Αν δεν κάνει και ο Τσίπρας τίποτα, τότε να σηκωθούμε να φύγουμε», λέει, με τον Σπύρο να συμπληρώνει ότι ο ίδιος έφυγε για τη Γερμανία την περίοδο των Μνημονίων και δούλεψε εκεί για περίπου δύο χρόνια στην επιχείρηση ενός συγγενή του. «Δεν την πάλευα όμως και γύρισα», λέει. «Δεν μου πάει ξενιτιά, Ελλάδα και πάλι Ελλάδα. Τώρα βέβαια καταλαβαίνω όσους έχουν φύγει και έχουν οικογένεια. Ζουν καλύτερα έξω. Γιατί να γυρίσουν στην Ελλάδα; Για να μην μπορούν να ζήσουν με την ακρίβεια που επικρατεί;».
Τραγούδι
Η Αντριάνα θα ψηφίσει Τσίπρα. Ο Σπύρος χαμογελάει, δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του. «Εγώ θα ψηφίσω εκείνον που θα νοιαστεί για τον κόσμο. Ο Μητσοτάκης δεν νοιάζεται. Το έχουμε καταλάβει. Θα δούμε…», λέει και με αφήνουν. Λένε καληνύχτα και εισέρχονται στον σταθμό του ΗΣΑΠ.
Από δίπλα μου περνάει μια παρέα μεσηλίκων. Στην ηλικία μου δηλαδή. Ο ένας εξ αυτών τραγουδάει το άσμα του Βασίλη. «Ελλάς, Ελλάς, τί θα γίνει φίλε μου με μας…». Το τέλος μιας μέρας που μένει να αποδειχθεί ιστορική….