Τα πνεύματα συνήθως εμφανίζονται ακάλεστα είτε είναι της καθημερινότητας είτε των εορτών. Των Χριστουγέννων εξαιρούνται και η ευθύνη πέφτει αποκλειστικά στους ώμους του Καρόλου Ντίκενς, που τα έβγαλε για πάντα από τις σκιές και τα καταδίκασε να ζουν ξανά και ξανά τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία. Δικαίως θα μπορούσαν να εξεγερθούν αν δεν χρειαζόταν κάποιος ή κάτι να απαλύνει τη σκληρή όψη της κοινωνικής αδικίας και των ανισοτήτων, που ενοχλούσαν κατάβαθα και τον δημιουργό τους, με μια πνοή γιορτινής ελπίδας. Για τον πολύ κόσμο το πνεύμα αυτών των ημερών είναι καταπραϋντικό, για τον πολιτικό κόσμο όμως έγινε απρόσμενα περιπαικτικό.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά