Στη σκιά της έντονης φημολογίας που καλλιεργείται από ακραίους κύκλους, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ εξετάζει την πιθανότητα ακόμα και πυρηνικού πλήγματος στον πόλεμο κατά του Ιράν, η ισραηλινή – σφόδρα αντιπολιτευόμενη τον Νετανιάχου – εφημερίδα, Haaretz, επανέφερε στοιχεία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ.Οι άλλοτε καγκελάριος της Γερμανίας, Κόνραντ Αντενάουερ (δεξιά), και πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν (αριστερά)
Η πιο σημαντική στιγμή, όμως, ήρθε στις 14 Μαρτίου 1960, όταν ο Μπεν-Γκουριόν και ο Αντενάουερ συναντήθηκαν στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria στη Νέα Υόρκη. Παρ’ ότι η συνάντηση ήταν δημόσια, η ουσία των συνομιλιών τους παρέμεινε κρυφή για χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Μπεν-Γκουριόν φέρεται να συνέδεσε άμεσα την ασφάλεια του Ισραήλ με το Ολοκαύτωμα, υποστηρίζοντας ότι η καταστροφή των Εβραίων της Ευρώπης είχε αποδυναμώσει σοβαρά το σχέδιο για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Ως εκ τούτου, συνέδεσε τη γερμανική υποστήριξη, όχι μόνο με τις αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των Ναζί, αλλά και ως συμβολή στην μελλοντική επιβίωση του Ισραήλ.
Με πρόσχημα την ανάπτυξη της ερήμου Νεγκέβ
Αν και αυτό που προκάλεσε εντύπωση, ήταν η γερμανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ, το πιο σημαντικό στοιχείο της συνάντησης ήταν η μυστική οικονομική συμφωνία που λέγεται ότι χαρακτηρίστηκε ως «βοήθεια για την ανάπτυξη Νεγκέβ». Το σχέδιο είχε την κωδική ονομασία Aktion Geschaftsfreund («Επιχείρηση συνεργασία»). Σύμφωνα με αυτήν, το Ισραήλ θα ελάμβανε 50 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για 10 χρόνια, με επιτόκιο 3,6%.
Αν και η Βόννη πίστευε ότι η συμφωνία θα ξεκινούσε μετά τη λήξη των πληρωμών των αποζημιώσεών της προς το Ισραήλ, το 1965, το Τελ Αβίβ πίεσε να υλοποιηθεί νωρίτερα. Ετσι, η πρώτη χρηματοδότηση έγινε τον Δεκέμβριο του 1961.
Ολα γίνονταν, βέβαια, με απόλυτη μυστικότητα, και, όπως ήταν αναμενόμενο, ουδεμία επίσημη συμφωνία είχε υπογραφεί. Ο εκπρόσωπος του Ισραήλ, Φέλιξ Σινάρ, και ο σύμβουλος του Αντενάουερ, Χέρμαν Αμπς, φέρεται να δημιούργησαν έναν μηχανισμό διοχέτευσης των χρημάτων, τα οποία δηλώνονταν ως δάνεια εμπορικού τύπου μέσω μιας κρατικής τράπεζας ανάπτυξης στη Φρανκφούρτη. Οι μεταφορές των χρημάτων χαρακτηρίζονταν ως οικονομικές συναλλαγές που συνδέονται με διμερείς συμφωνίες με αναπτυσσόμενες χώρες που δεν κατονομάζονται.
Η δίκη του Άιχμαν
Η κατάσταση, όμως, έγινε ιδιαίτερα «λεπτή», τον Μάιο του 1960, όταν ο Μπεν Γκουριόν ανακοίνωσε τη σύλληψη του χασάπη των Ναζί, Άντολφ Άιχμαν, και την απόφασή του να δικαστεί στο Ισραήλ.
Παράγοντες της Δυτικής Γερμανίας φοβούνταν ότι η δίκη θα μπορούσε να στρέψει την προσοχή σε ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης Αντενάουερ που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί .
Μεταξύ αυτών ήταν ο Χανς Γκλόμπκε, επικεφαλής του επιτελείου του Αντενάουερ, ο οποίος είχε «συμβάλλει» στη διατύπωση των Νόμων της Νυρεμβέργης και γνώριζε τις επαφές της Δυτικής Γερμανίας με το Ισραήλ. Επίσης, ο Χέρμαν Αμπς, ο οποίος έπαιξε κεντρικό ρόλο στον μυστικό μηχανισμό χρηματοδότησης του Ισραήλ, ήταν κορυφαίος τραπεζίτης κατά την χιτλερικη περίοδο .
