Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Σχετικά Άρθρα
Ερώτηση: Κάποιοι αναρωτιούνται αν θα καταψηφίσετε τον προϋπολογισμό.
Απάντηση: Αστειεύεστε; Οσοι με γνωρίζουν καλά δεν θα είχαν τέτοιες ανησυχίες…
Κάπως έτσι ολοκληρώνεται η, περιβόητη πλέον, συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά στο ΒΉΜΑ της Κυριακής. Όσοι με περισσή ευκολία άρχισαν τη συνήθη, για τέτοιες περιπτώσεις, λασπολογία και το χλευασμό, αρκετοί μάλιστα φτύνοντας εκεί που έγλειφαν με δουλικότητα, δεν πρόσεξαν την καταλυτική αυτή παραταξιακή αναφορά που μόνο ως συνολική καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής δεν γίνεται να εκληφθεί, μάλλον γιατί δεν συνάδει με το επικοινωνιακό αφήγημα τους.
Ο Σαμαράς προφανώς και δεν επιδίωξε τη διαγραφή του. Για μια ακόμη φορά, με την ευθύνη ενός πρώην πρωθυπουργού, όπως αντίστοιχα έπραξε κι ο Κώστας Καραμανλής, επισήμανε τις γνωστές και πολλάκις εκπεφρασμένες ανησυχίες του για την αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας και την κλιμακούμενη διεκδικητική προκλητικότητα της για την οποία δείχνουμε κάπως εφησυχασμένοι στα πλαίσια ενός διαλόγου δίχως νόημα, όταν η μία πλευρά μιλά για άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και η άλλη για συνολική διαπραγμάτευση ανύπσρκτων ζητημάτων.
Με αφορμή βέβαια την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ δεν μπορούσε να μην επικεντρωθεί και στους λόγους που συνέτειναν σε αυτή την εξέλιξη (ακρίβεια, μεταναστευτικό, woke ατζέντα) και το κατά πόσο επηρεάζουν και την εσωτερική επικαιρότητα και τις πολιτικές προτεραιότητες.
Τι το τόσο… ανατρεπτικό λοιπόν περιείχε αυτή η συνέντευξη που να δικαιολογεί τη διαγραφή ενός πρώην πρωθυπουργού; Η πρόταση για ανάληψη της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τον Κώστα Καραμανλή ή η… αντιδιαστολή των χαριεντισμών;
Η πρόταση για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ο χρόνος ανακοίνωσης φυσικά και ανήκουν αποκλειστικά στον πρωθυπουργό. Τι το τόσο επιβλαβές για την κυβερνητική συνοχή σημαίνει η επιλογή ενός πρωθυπουργού; Από τη στιγμή που δεν έχει επιβεβαιωθεί η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της σημερινής Προέδρου, τι είδους… αστάθεια δημιουργεί η υπόθεση της ενναλακτικής λύσης στο πρόσωπο ενός τόσο προσφιλούς παραταξιακού προσώπου;
Όσο δε για τους χαριεντισμούς, ποιος θεωρεί άδικη αυτή την αντίδραση Σαμαρά στα αστεία υπονοούμενα, περί πολιτικής λήθης, λόγω μιας τυπικής, δημόσιας χειραψίας με τον Νίκο Παππά; Θα μπορούσε κάποιος μη προκατειλημμένος να το δει κι ως μια αντιπαράθεση δύο ανυπόστατων υποθέσεων. Οσο το “μέχρι τέλους” δεν επηρεάζεται από μια ανούσια αβρότητα άλλο τόσο δεν θα έπρεπε να επηρεάζει τις εθνικές αποφάσεις η αβρότητα μεταξύ των ηγετών!
Σε μια εποχή που διεθνώς το ζητούμενο είναι η οικονομική ανάκαμψη με περιβαλλοντική ευαισθησία που δεν καταλήγει όμως εμμονή, η αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών και της πολιτισμικής σύγκρουσης, καθώς και η αναστολή της woke φρενίτιδας, η ανάλωση σε εσωκομματικές έριδες ψάχνοντας εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν, δεν βοηθά ούτε την παράταξη, ούτε τη χώρα.
Η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα πρέπει να μετατραπεί σε έναν εσωτερικό πόλεμο χαρακωμάτων θέτοντας σε επισφάλεια την ομαλή πορεία της χώρας. Εκτός αν από την ενωμένη Κεντροδεξιά, με τις αποχρώσεις της, φαντάζει ως προτιμότερη κυβερνητική λύση η συμπόρευση με το… “κυβερνών” ΠΑΣΟΚ ή κάποιο από τα… συντρίμμια της Αριστεράς. Αν λοιπόν στόχος παραμένει η πρώτη επιλογή, τότε φωνές όπως του Αντώνη Σαμαρά, μόνο ως συνεκτικός ιστός με τη βάση μπορούν να λειτουργήσουν κι ως αναγκαίος κυματοθραύστης των προβληματισμών ολόκληρης της κοινωνίας.
Υ.Γ. Είναι απορίας άξιον πώς κορυφαίοι υπουργοί που υπήρξαν υπέρμαχοι της δημιουργίας τάσεων στο κόμμα, σήμερα δέχονται μια τέτοια διαγραφή ως απολύτως φυσιολογική. Η αξιοπιστία και η συνέπεια είναι δυσβάστακτο έργο” για την πολιτική επιβίωση.