Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Μπορεί με νομοθετική ρύθμιση να γλιτώσαμε την μικροπολιτική αξιοποίηση της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας ώστε να προκληθούν εθνικές εκλογές, αλλά το βασικό ερώτημα παραμένει επίκαιρο. Σε αυτό πλαίσιο, με τις συγκεκριμένες περιορισμένες, εθιμοτυπικές αρμοδιότητες (θα ήταμ άραγε καλύτερα να επανερχόμασταν στο προ 1985 καθεστώς με μεγαλύτερη θεσμική παρεμβατικότητα;), τι είδους Πρόεδρο επιθυμούμε, με ποια χαρακτηριστικά και πορεία;
Οι δημοσκοπήσεις διαχρονικά δείχνουν αντιφατικά στοιχεία. Ποτέ προτιμούμε ένα έμπειρο πολιτικό πρόσωπο, θεωρώντας ίσως ότι παρά τις ανύπαρκτη δικαιοδοσία, θα παίξει έναν εξισορροπιτικό σε μια κρίσιμη εθνική στιγμή. Άλλοτε ψάχνουμε μια προσωπικότητα διεθνούς κύρους και ευρύτερης ακτινοβολίας που να αντιπροσωπεύει το φως, το πνεύμα και τις αξίες του ελληνικού πνεύματος.
Τις τελευταίες δεκαετίες, από τη στιγμή που η υπερψήφιση ενός προσώπου με 200 ή έστω 180 ψήφους έγινε ακόμη πιο δύσκολη, απέκτησε χαρακτήρα εθίμου, η εκάστοτε κυβέρνηση να προτείνει κάποιον που προέρχεται από την αντιπολίτευση. Κάπως έτσι και το 2019, δεν ανανεώθηκε η θητεία του πρώην υπουργού της ΝΔ Προκόπη Παυλόπουλου για χάρη της ενέργειας Προέδρου. Και τώρα, τι μέλλει γενέσθαι;
Δεν είναι σύνηθες ο Πρόεδρος να μη συνεχίζει τη θητεία του, χωρίς να έχει υπάρξει κυβερνητική αλλαγή. Κι αν αυτό συμβεί τώρα, θα αφήσει ένα μεγάλο αναπάντητο ερώτημα σε σχέση με τον αν θα σημαίνει αποδοχή λάθους στην αρχική επιλογή της κ. Σακελλαροπούλου, ελλειπή άσκηση των καθηκόντων της ή, εφόσον προταθεί κάποιος από την Κεντροδεξιά, μια απλή κίνηση εσωκομματικού καθησυχασμού.
Οι επιλογές που μένουν είναι τρεις. Α) Η παραμονή της σημερινής Προέδρου. Β) Η πρόταση ενός προσώπου που να ταυτίζεται με τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, όπως οι συνταγματολόγοι Βενιζέλος – Αλιβιζάτος ή ο τότε υπ. Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Γ) Η επιλογή ενός ανθρώπου του πνεύματος, όπως η Ιστορικός κ. Ευθυμίου.
Μοιάζει πολύ πιθανή, καθεμία από αυτές τις λύσεις. Προσωπικά, θα ήθελα να δω για τη θέση της Προεδρίας μια μη ακραιφνώς πολιτική υποψηφιότητα, με εχέγγυα αξιοπιστίας, αξιοσύνης, υψηλού εθνικού φρονήματος. Θα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή και μια πιστοποίηση ότι ένας ρόλος που δεν διαθέτει πλέον ισχυρά πολιτικά προαπαιτούμενα, μπορεί να αξιοποιηθεί για να αναδείξει μια άλλη ποιότητα κουλτούρας και νοοτροπίας.