Ηχηρά μηνύματα προς την κυβέρνηση, την Τουρκία, αλλά και τους δυτικούς συμμάχους της Ελλάδας έστειλε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, μιλώντας το βράδυ της Κυριακής (25 Οκτωβρίου) στο Πολεμικό Μουσείο, σε εκδήλωση της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Ο πρώην πρωθυπουργός προειδοποίησε για τον αναθεωρητικό σχεδιασμό της Άγκυρας, χαρακτήρισε αρνητική εξέλιξη την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το λιβυκό Κοινοβούλιο και ξεκαθάρισε ότι οποιαδήποτε απαίτηση τουρκικής άδειας για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου είναι απαράδεκτη. Παράλληλα, άσκησε σφοδρή κριτική στη στάση των δυτικών συμμάχων, θέτοντας ζήτημα αμοιβαιότητας και σεβασμού των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.Υιοθετήθηκε ένα νέο αμυντικό δόγμα που προέβλεπε και την άμεση αμυντική θωράκιση της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Στις αρχές του 1940 ο νέος αμυντικός σχεδιασμός ολοκληρώθηκε. Συστηματικά και κυρίως αθόρυβα, με ατομικές προσκλήσεις, προχωρεί επίσης η μερική επιστράτευση μεραρχιών με καίριο ρόλο και στρατηγικό τομέα ευθύνης στην Ήπειρο και την Δυτική Μακεδονία.Εκρίθη άλλωστε στην πράξη, στο πεδίο. Όμως, ο συσχετισμός δυνάμεων παρέμενε συντριπτικός υπέρ των καραδοκούντων εισβολέων. Κανείς δεν έτρεφε αυταπάτες, όλοι γνώριζαν την πραγματικότητα.– Ηγεσία, αποφασισμένη να υπερασπιστεί με όποιο κόστος το εθνικό συμφέρον, την εδαφική κυριαρχία, την εθνική αξιοπρέπεια,Και τέλος, όταν αρνείται και περιφρονεί τις παραδοχές και προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, και εν προκειμένω του Δικαίου της θάλασσας, αποπειράται, στην θέση των κανόνων δικαίου, να επιβάλλει αυθαίρετα το δίκαιο του ισχυρότερου.Μη μιλάτε με τους Ρώσους, μη συνεργάζεστε με του Κινέζους, στηρίξτε την Αλβανία για ένταξη στην ΕΕ παρ ότι κάνει τα μύρια όσα σε βάρος της ελληνικής μειονότητας, αποδεχθείτε την ετεροβαρή συμφωνία των Πρεσπών, αναγνωρίστε το Κοσυφοπέδιο, στείλτε όπλα στην Ουκρανία, ξεχάστε τις γερμανικές αποζημιώσεις για τα αίσχη και ανοσιουργήματα της Κατοχής, υιοθετείστε άκριτα τις υπερβολές της woke agenda, γιατί έτσι το θέλει μια κοσμοπολίτικη ελίτ χωρίς πατρίδα, χωρίς ρίζες, χωρίς σεβασμό στην ιστορική διαδρομή και την εθνική ταυτότητα.Ότι οι απαιτήσεις συνοδεύονται από κάποια αντιπαροχή. Ότι δεν μπορείς μονίμως να ζητάς χωρίς να δίνεις τίποτα. Ότι όλα τα μέλη μιας συμμαχίας και μιας ένωσης δικαιούνται τον αυτό σεβασμό, παρόμοια στήριξη, αμοιβαία αλληλεγγύη. Και μάλιστα όταν το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η ικανοποίηση αυθαίρετων αξιώσεων, αλλά η αποδοχή και εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.Οι συγκρούσεις πολλαπλασιάζονται, η ρευστότητα και η αστάθεια τείνουν να καταστούν μόνιμη κατάσταση, όπου οι μεγάλοι, παρά την υπεροπλία τους, αδυνατούν να επιβάλλουν την βούλησή τους και μικρότεροι πρωταγωνιστές, ακόμα και μη κρατικές οντότητες, αποθρασύνονται και αποπειρώνται να μεταβάλλουν τα πράγματα προς όφελός τους. Κυρίως εστιάζω στην κοινωνική δυσαρέσκεια και την συνακόλουθη πολιτική αναστάτωση που παρακολουθούμε εντεινόμενη στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Η διαρκώς αυξανόμενη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η μεγάλη συρρίκνωση της άλλοτε ακμάζουσας μεσαίας τάξης, οι αυστηρές περικοπές στο κοινωνικό κράτος, λόγω της άκαμπτης δημοσιονομικής αυστηρότητας, η έλλειψη αισιόδοξης προοπτικής για τους πολλούς, τους λιγότερο ευνοημένους και τους νέους, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα για το μέλλον της ηπείρου μας. Η μεγάλη πλειοψηφία αισθάνεται παραγκωνισμένη, αδικημένη και κυρίως με άδηλο το μέλλον.
Αποκλεισμένη από το τραπεζικό σύστημα, κυνηγημένη από απρόσωπα funds, με αυξανόμενα αδιέξοδα στις ευκαιρίες εργασίας, την στέγαση, τις ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και παιδείας. Χωρίς εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη.
Το ισχύον κοινωνικοπολιτικό μοντέλο αμφισβητείται και απονομιμοποιείται. Οι εύκολοι και αβασάνιστοι αφορισμοί από τις ευημερούσες ελίτ και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης περί ακροδεξιάς επέλασης, ψεκασμένων και παρασυρμένων από ανέξοδους λαϊκισμούς, όχι απλώς δεν συνιστά επαρκή απάντηση, αλλά στην ουσία επιβαρύνει την κατάσταση. Όταν οι σταθεροί ψηφοφόροι των παραδοσιακών κομμάτων στην Γερμανία, την Γαλλία και την Αγγλία εγκαταλείπουν μαζικά την μόνιμη πολιτική τους στέγη, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Το λέω και το επαναλαμβάνω γιατί με ανησυχεί βαθύτατα, για το μέλλον της Ευρώπης και των κρατών μελών της.
Η απονομιμοποίηση του μεταπολεμικού κοινωνικού και πολιτικού οικοδομήματος με ευθύνη της Ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης, πολιτικής και οικονομικής, έρχεται καλπάζοντας και βάζει σε κίνδυνο την ομαλότητα, την κοινωνική συνοχή και ηρεμία, τον τρόπο ζωής που γνωρίσαμε. Η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων τείνει να γίνει εκκωφαντική.
Κυρίες και Κύριοι
Γι αυτό τον δύσκολο κόσμο που ανατέλλει, γι αυτόν τον μολυβένιο ορίζοντα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Ψυχικά κατ΄αρχήν, αλλά και κοινωνικοπολιτικά, πρωτίστως μάλιστα εθνικά. Οι προκλήσεις του μέλλοντος πρέπει να μας βρουν ενωμένους, σοβαρούς και αποφασισμένους. Για την πατρίδα, για τον λαό μας, για τα παιδιά μας.