Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Οπότε σχολιάζω δημοσκοπήσεις πάντα υπενθυμίζω ότι ασχολούμαστε με τις τάσεις που αποτυπώνουν και τις αντιδράσεις στα ερεθίσματα μιας συγκεκριμένης περιόδου, κι ότι οι αναγωγές αναποφάσιστων με τη σχολική μέθοδο των τριών, δεν έχει καμία αξία πέρα από το να φανούν τα ποσοστά των κομμάτων λίγο πιο κοντά ή και πάνω από τους στόχους τους.
Τι μας δείχνουν λοιπόν τα τελευταία δεδομένα και γιατί μοιάζει να δημιουργούν μια γενικευμένη αγωνία για το μέλλον;
Το πρώτο είναι ότι η ΝΔ δείχνει να ανακάμπτει μετά το σφυροκόπημα, κυρίως λόγω των Τεμπών, και να υπάρχει θετική αντίδραση στα οικονομικά μέτρα που ανακοινώθηκαν κι όσα ακούγονται για φοροελαφρύνσεις και παροχές στη ΔΕΘ. Μένει να φανεί αν αυτό θα διατηρηθεί και θα ενισχυθεί και ποια άλλα γεγονότα μπορεί να αλλάξουν τις εντυπώσεις θετικά ή αρνητικά.
Στην ευρύτερη Κεντροαριστερά, η Πλεύση Ελευθερίας δείχνει να διατηρεί τη δυναμική της κι όλοι αναμένουν τις κυβερμητικες προτάσεις της κι αν θα κατορθώσει να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον πολλαπλής θεματολογίας, όσο το ΠΑΣΟΚ, κυρίως, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν να μην κατανοούν τις συνέπειες του κατακερματισμού και να λειτουργούν με όρους παρελθούσης μεγαλομανίας.
Τέλος, στα δεξιά του πολιτικού τόξου οι περισσότερες φωνές φθείρονται και τείνουν προς την ανυπαρξία, με την Ελληνική Λύση να είναι η μόνη που αντέχει χάρη στον λαϊκισμό και τη σταθερή επιρροή της στη Β. Ελλάδα.
Με τα ποσοστά των αναποφάσιστων να παραμένουν υψηλά και κανέναν να μη μοιάζει ακόμη ικανός να κινηθεί σε ποσοστά αυτοδυναμίας (πλην ΝΔ κανείς δεν πλησιάζει καν την προοπτική διεκδίκησης της πρωτιάς) είναι σαφές ότι από το υπάρχον κομματικό σύστημα, αναζητούνται λύσεις μελλοντικών κυβερνήσεων συνεργασίας, με τις εναλλακτικές δεν είναι μετρημένες με κυριότερη τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.
Προκύπτει λοιπόν αβίαστα το ερώτημα, υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να συμβεί και να απαντήσει στις δημοσκοπικές αγωνίες που προκύπτουν, όπως πχ κάποιος συνασπισμός κομμάτων ή ακόμη και η δημιουργία νέων φορέων;
Από τα προαναφερθέντα, η πρώτη περίπτωσή πλην την συμπλευσης επιμέρους σχηματισμών της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ με Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας με Κίνημα Δημοκρατίας), δεν φαίνεται πιθανή, υπό οποιονδήποτε αρχηγό. Τι γίνεται όμως με τη δεύτερη; Υπάρχει χώρος για νέα κόμματα; Μπορούν οι πρώην πρωθυπουργοί, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας να προχωρήσουν σε κινήσεις που θα αναταράξουν τα πολιτικά νερά;
Η αυθόρμητη απάντηση είναι ότι φυσικά και θα μπορούσαν. Ο καθένας τους διαθέτει συμπάθειες και επιρροή στον χώρο του και μια τέτοιου μεγέθους πολιτική πρωτοβουλία μόνο απαρατήρητη δεν θα περνούσε, ειδικά σε μια εποχή δυσαρεσκιών και κόπωσης από το πολιτικό σύστημα, ανεξάρτητα από το πόσο είναι θεμιτή και βάσιμη είναι όλη η κατά καιρούς γκρίνια. Η δυνητική εκλογική δυναμική κάθε τέτοιας προσπάθειας είναι κάτι που μένει να διερευνηθεί.
Δεν εμπιστεύομαι ιδιαίτερα τις προθέσεις ψήφου που αποτυπώνονται με υποθετικές μελλοντικές καταγραφές. Τέτοιες αποτυπώσεις έδιναν το ’89 δυναμική στο νεότευκτο ΣΥΡΙΖΑ που θα ξεπερνούσε το 26%. Κάτι αντίστοιχο αφήνονταν αργότερα να εννοηθεί για το πιθανό εγχείρημα του Αβραμόπουλου. Και ήδη κύκλοι πέριξ του Τσίπρα διαρρέουν πιθανή επιρροή πάνω από 20%. Θα μπορούσα να υπενθυμίσω κι άλλες σχετικές περιπτώσεις. Στην πραγματικότητα, έως τώρα, η τελική αποτύπωση κινείται στο μισό ή και πιο κάτω του δυνητικού.
Προς το παρόν, στον ορίζοντα δεν προκύπτει μια συγκροτημένη κυβερνητική αντιπρόταση. Μόνο μία τέτοια πρόταση θα κατόρθωνε να αλλάξει τις ισορροπίες και να μη καταλήξει, είτε συμπληρωματικός συγκυβερνήτης της ΝΔ είτε περιορισμένος αντιπολιτευτικός παράγοντας. Και μια τέτοια πρόταση, πέρα από διακριτικό αξιακό λόγο, ανατρεπτικές θεσμικές προτάσεις, χρήσιμες και εφικτές θέσεις σε μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων (από τα εθνικά έως την ασφάλεια κι από την αναπτυξιακή ανασύσταση έως το σύγχρονο κοινωνικό κράτος), θα χρειαστεί αξιοπιστία σε όλα τα επίπεδα, ικανό πολιτικό προσωπικό αλλά και συνεχή μιντιακή δύναμη και προβολή. Υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις;