Ας σταματήσουμε επιτέλους να κρύβουμε την αλήθεια πίσω από διπλωματικές αβροφροσύνες, ανούσια ανακοινωθέντα και βολικούς όρους της πολιτικής επιστήμης όπως “soft power” και “διαμεσολάβηση”. Η πραγματικότητα είναι μία, κυνική και εξοργιστική: Το Κατάρ παίζει εδώ και δεκαετίες ένα άκρως επικίνδυνο, διπρόσωπο παιχνίδι. Χρηματοδοτεί, υποθάλπει και νομιμοποιεί μερικές από τις πιο αδίστακτες τρομοκρατικές οργανώσεις του πλανήτη, την ίδια ακριβώς ώρα που παρουσιάζεται στη Δύση ως ένας «σύγχρονος, προοδευτικός και απαραίτητος» εταίρος.
Είναι να απορεί κανείς με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας. Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος να φιλοξενεί στο έδαφός του τη μεγαλύτερη αεροπορική στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή (Αλ Ουντέιντ) και, μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, να προσφέρει πολυτελή καταλύματα, πεντάστερη διαβίωση και πλήρη διπλωματική ασυλία στους αρχηγούς της Χαμάς και των Ταλιμπάν; Πρόκειται για την απόλυτη πολιτική σχιζοφρένεια. Με το ένα χέρι η Ντόχα υπογράφει ενεργειακές συμφωνίες δισεκατομμυρίων με τις δυτικές πρωτεύουσες και με το άλλο κρατά ανοιχτές τις οικονομικές και πολιτικές αρτηρίες του ισλαμικού εξτρεμισμού.
Η μόνιμη δικαιολογία του εμιράτου ότι «απλώς εκτελεί χρέη ουδέτερου μεσολαβητή κατόπιν αιτήματος της Δύσης» έχει καταρρεύσει προ πολλού. Το Κατάρ δεν μεσολαβεί απλώς· αγοράζει επιρροή. Χρησιμοποιεί το μαύρο χρήμα και τη στήριξη σε ακραία στοιχεία ως μοχλό πίεσης για να εκβιάζει τη διεθνή κοινότητα. Δημιουργεί το πρόβλημα και μετά αυτοπροβάλλεται ως η μοναδική λύση του προβλήματος, καθιστώντας τον εαυτό του απαραίτητο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις.
Τα στοιχεία είναι συντριπτικά και δεν κρύβονται. Κάτω από τον μανδύα των «ανθρωπιστικών δωρεών» και των «ανεξάρτητων φιλανθρωπικών ιδρυμάτων», εκατομμύρια δολάρια από το Κατάρ έχουν καταλήξει σε χέρια τζιχαντιστών, τροφοδοτώντας αιματηρούς εμφυλίους στη Συρία, τη Λιβύη και τη Γάζα. Ακόμα και οι επίσημες «εγκεκριμένες» ροές χρημάτων χρησιμοποιήθηκαν επί χρόνια για να εδραιώσουν το καθεστώς του τρόμου, την ίδια ώρα που το κρατικό δίκτυο Al Jazeera λειτουργούσε ως το επίσημο φερέφωνο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της ριζοσπαστικής προπαγάνδας.
Αυτή η ιδιότυπη ασυλία πρέπει να τελειώσει. Το Κατάρ δεν μπορεί να συνεχίσει να εξαγοράζει τη σιωπή του πολιτισμένου κόσμου επενδύοντας δισεκατομμύρια σε ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες, real estate στο Λονδίνο και τουριστικές υποδομές, ενώ ταυτόχρονα ποτίζει τις ρίζες του φανατισμού που κοστίζει ανθρώπινες ζωές. Η ανοχή απέναντι σε αυτό το καθεστώς ισοδυναμεί με συνενοχή. Το Κατάρ πρέπει επιτέλους να πιεστεί να επιλέξει στρατόπεδο: ή θα είναι με τον πολιτισμένο κόσμο και τους κανόνες του, ή θα συνεχίσει να είναι ο επίσημος τραπεζίτης του τρόμου.