Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: θέλει να στηρίξει την κυβέρνηση που υποστηρίζει στην Υεμένη, χωρίς να οδηγηθεί σε ευρύτερη σύγκρουση με το Ιράν. Οι επιθέσεις των Χούθι στο έδαφός της αναδεικνύουν παράλληλα τα όρια των συμφωνιών ασφαλείας. Η ύπαρξη συμμάχων δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εκείνοι θα στείλουν στρατεύματα όταν ξεσπάσει μια κρίση. Την ίδια στιγμή, οι πολιτικοί υπολογισμοί στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ επηρεάζουν τα περιθώρια αντίδρασης στην περιοχή.
Γιατί δεν παρεμβαίνουν Τουρκία και Πακιστάν
Το μνημόνιο συνεργασίας που συνδέεται με τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν παρουσιάστηκε ως σημαντική αλλαγή στις περιφερειακές ισορροπίες. Ωστόσο, η εικόνα που προκύπτει είναι διαφορετική από μια συμμαχία συλλογικής άμυνας τύπου ΝΑΤΟ. Το Πακιστάν φέρεται να υποστήριξε ότι η συμφωνία δεν καλύπτει σύγκρουση που προϋπήρχε, προσφέροντας βοήθεια σε στρατιωτικό υλικό, αλλά όχι περαιτέρω εμπλοκή. Για την Τουρκία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ως εμπόδιο η εκκρεμής κοινοβουλευτική έγκριση. Η ουσία είναι ότι η συνεργασία δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε αποστολή στρατού.
Το στοίχημα βρίσκεται στην Υεμένη
Κεντρικός στόχος της Σαουδικής Αραβίας είναι να μην καταρρεύσει η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης. Η στήριξή της περιλαμβάνει αεροπορικές επιχειρήσεις, αλλά συνοδεύεται από τον φόβο μεγαλύτερης κλιμάκωσης. Το Ριάντ προσπαθεί ταυτόχρονα, μέσω τρίτων διαύλων, να διατηρήσει κάποια ισορροπία με την Τεχεράνη. Πρόκειται για μια λεπτή άσκηση: επιδιώκει να περιορίσει την προέλαση των Χούθι, χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπο με επιθέσεις από περισσότερες κατευθύνσεις και χωρίς να χαθεί κάθε δυνατότητα ελέγχου των εξελίξεων στην Υεμένη.
Η βοήθεια των συμμάχων έχει συγκεκριμένα όρια
Οι διαθέσιμες μορφές υποστήριξης φαίνεται να επικεντρώνονται σε πληροφορίες, δορυφορικές εικόνες και στρατιωτικό υλικό, όχι σε άμεση πολεμική συμμετοχή. Σύμφωνα με την εκτίμηση που αναπτύσσεται, ο Donald Trump επιδιώκει στην παρούσα φάση να αποφύγει νέα κλιμάκωση, την άνοδο της τιμής του πετρελαίου και την ήδη σημαντική χρήση στρατιωτικών πόρων. Η διαβεβαίωση των Χούθι ότι δεν θα διακόψουν γενικά το εμπόριο στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά θα στοχεύουν τη Σαουδική Αραβία, παρουσιάζεται ως πρόσθετος παράγοντας αμερικανικής αυτοσυγκράτησης.
Το οπλοστάσιο των Χούθι και οι πληροφορίες για τη Ρωσία
Οι Χούθι περιγράφονται ως δύναμη με τεχνολογικά εξελιγμένο οπλοστάσιο, χάρη σε ιρανικά εξαρτήματα, τοπική συναρμολόγηση και εκπαίδευση από Ιρανούς. Παράλληλα, η ανεπαρκής ενίσχυση της υεμενίτικης κυβέρνησης φέρεται να διευκόλυνε την κατάληψη εδαφών. Στη συζήτηση διατυπώνονται επίσης πληροφορίες για ρωσική δορυφορική συνδρομή στην αναγνώριση στόχων. Αυτές πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αναφορές και όχι ως αποδεδειγμένο δεδομένο. Η εκτίμηση είναι ότι η Ουάσιγκτον αποφεύγει να ανεβάσει τους τόνους, εντάσσοντας και αυτό το ζήτημα στην προσπάθεια αποτροπής μιας ευρύτερης σύγκρουσης.
Το Ιράν πιέζεται, αλλά παραμένει παράγοντας ισχύος
Η οικονομική ζημιά που έχει υποστεί το Ιράν δεν σημαίνει απαραίτητα ότι επίκειται κατάρρευση του καθεστώτος. Εφόσον αυτό παραμείνει, οι χώρες της περιοχής ενδέχεται να αναζητήσουν ξανά τρόπους συνεννόησης και εξισορρόπησης μαζί του. Υπό αυτή την έννοια, η επιβίωση της ιρανικής επιρροής μπορεί να αποτελέσει πολιτικό κέρδος για την Τεχεράνη και τις δυνάμεις που συνδέονται μαζί της. Ωστόσο, μια οριστική πρόβλεψη θεωρείται πρόωρη, καθώς η αμερικανική στάση θα μπορούσε να αλλάξει μετά τις ενδιάμεσες εκλογές.
Γιατί μια αλλαγή στο Ισραήλ δεν σημαίνει ανατροπή πολιτικής
Στο Ισραήλ, μια πιθανή κυβερνητική αλλαγή δεν συνεπάγεται αυτομάτως ριζικά διαφορετική εξωτερική πολιτική. Η βασική εκτίμηση είναι ότι η κοινωνία έχει μετακινηθεί προς πιο δεξιές και εθνικιστικές θέσεις μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου και όσα ακολούθησαν. Οι διαφορές ανάμεσα στον Benjamin Netanyahu και στους αντιπάλους του παρουσιάζονται περισσότερο ως διαφορές προσέγγισης και έντασης. Μεγαλύτερες αποκλίσεις μπορεί να εμφανιστούν στο εσωτερικό, ιδιαίτερα στη δικαιοσύνη, στους θεσμούς και στην κοινωνική πολιτική. Ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα είναι η μη στράτευση των υπερορθόδοξων, που προκαλεί δυσαρέσκεια σε πολίτες οι οποίοι υπηρετούν και πολεμούν. Η αντίδραση αυτή δείχνει ότι οι πολιτικές εξελίξεις δεν καθορίζονται μόνο από τις εξωτερικές απειλές, αλλά και από το ποιος επωμίζεται το βάρος της ασφάλειας.
Γνωρίζατε αυτές τις πλευρές των εξελίξεων; Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, μπορείτε να το μοιραστείτε και να περιηγηθείτε στον ιστότοπο για περισσότερα σχετικά θέματα.


