Η πολιτική οικονομία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) περιέχει το πεδίο όπου η εκάστοτε κυβέρνηση εξαγγέλλει την «οικονομική της πολιτική» για τον επόμενο χρόνο. Στο πλαίσιο αυτό, οι εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι αντίστοιχες προτάσεις του Αλέξη Τσίπρα και άλλων αρχηγών κομμάτων συχνά περιστρέφονται γύρω από το «μοίρασμα» δισεκατομμυρίων ευρώ με τη μορφή επιδομάτων, «φοροελαφρύνσεων», επενδυτικών πακέτων και «νέων» παραγωγικών μοντέλων. Ωστόσο, οι διακηρύξεις αυτές -για την υποστήριξη των οποίων πληρώνονται, υποτίθεται, εξειδικευμένες εταιρείες- δεν αποτελούν παρά το «περιτύλιγμα» μιας υποτελούς και εξαρτημένης καπιταλιστικής διαχείρισης που φέρνει φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία, καταστολή, πληθωρισμό, με την τοκογλυφική ιμπεριαλιστική επιτροπεία, το ληστρικό χρέος και τα αιματηρά πλεονάσματα να είναι παρόντα. Η ΔΕΘ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα «θέατρο» διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας, συσκότισης της καπιταλιστικής κρίσης και «συγκαλυμμένης» αναδιανομής του πλούτου υπέρ του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.…πάντα. Αυτό δείχνει χρόνια τώρα το αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο, αφού το έλλειμμα το 2015 ήταν στα 16,457 δισ., το 2020 στα 18,150 δισ. και το 2025 στα 33,515 δισ.
Η κρίση έχει στρατοπεδεύσει «εδώ», απότοκο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος στηρίχθηκε σε δανεισμό, εισαγωγές, χρηματοπιστωτική διόγκωση, με το βάθεμα του τοκογλυφικού δημόσιου χρέους, στην καταστροφική ένταξη στην ΕΕ, αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Οι αντιλαϊκές πολιτικές και οι ιμπεριαλιστικοί φιλοπόλεμοι ανταγωνισμοί βάθυναν τις αιτίες της παραγωγικής αδυναμίας, επιτείνοντας αυτή ακριβώς την κρίση που μεταφέρεται από τη Wall Street, το City του Λονδίνου και τις Βρυξέλλες στις χώρες της περιφέρειας.
Από τη σκοπιά μας, θεωρούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς οι κυβερνήσεις και τα κόμματα εξουσίας με τους προγραμματικούς σχεδιασμούς τους σε σχέση με τις επερχόμενες εκλογές. Ο λαός δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, είναι η παραγωγική διαδικασία που από την ίδρυση του ελληνικού κράτους οργανώθηκε με βάση τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Όλες οι κυβερνήσεις -και η Νέα Δημοκρατία μαζί- επιδιώκουν την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, τη φορολογική διευκόλυνση των ξένων και ντόπιων μονοπωλίων, δίνουν «γη και ύδωρ» στους ιμπεριαλιστές με τη συμμετοχή της χώρας στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές οικονομικές και φιλοπόλεμες στρατηγικές. Στην ίδια λογική κινούνται και οι Τσίπρας, Ανδρουλάκης που, παρά τις διαφορετικές διακηρύξεις, δεν αμφισβητούν αλλά στηρίζουν ουσιαστικά το υποτελές πλαίσιο της ΕΕ, της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας και φιλοπόλεμης πολιτικής.
Δεν υπάρχει πραγματικά «νέο παραγωγικό μοντέλο». Αυτό θα απαιτούσε συνολική ρήξη με την εξάρτηση, κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, σχεδιασμό της οικονομίας με προσανατολισμό τις κοινωνικές λαϊκές ανάγκες. Το μοντέλο των δεξιών, φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών διακηρύξεων επιχειρεί να αναβαπτίσει τον εξαρτημένο καπιταλισμό μέσα στο ίδιο ιμπεριαλιστικό πλαίσιο και να εμφανίσει τη βάρβαρη πολιτική ως αναγκαιότητα. Γι’ αυτό, η πραγματική διέξοδος δεν βρίσκεται σε μια καλύτερη διαχείριση της εξάρτησης και γενικότερα του συστήματος, αλλά στην πάλη για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση, κόντρα στο σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς, κόντρα στα κέρδη του κεφαλαίου.
Πηγή: Λαϊκός Δρόμος