Ο πόλεμος στο Ιράν ανέτρεψε αρκετές από τις βεβαιότητες με τις οποίες η Ουάσιγκτον είχε συνηθίσει να αντιμετωπίζει τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Στις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, πολλοί στην αμερικανική πλευρά θεωρούσαν σχεδόν δεδομένο ότι η στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ Το Ιράν δεν χρειάστηκε να υπερισχύσει στρατιωτικά των ΗΠΑ. Χρειάστηκε απλώς να αποδείξει ότι μπορούσε να προκαλέσει αρκετό οικονομικό και γεωπολιτικό κόστος ώστε να περιορίσει την ελευθερία κινήσεων της Ουάσιγκτον. Η αποτυχία του λεγόμενου «Project Freedom» αποτύπωσε αυτή την πραγματικότητα ακόμη πιο καθαρά. Η αμερικανική επιχείρηση συνοδείας πλοίων στα Στενά του Ορμούζ ανακοινώθηκε ως επίδειξη αποφασιστικότητας, αλλά εγκαταλείφθηκε λίγες ημέρες αργότερα, έπειτα από έντονες αντιδράσεις της Σαουδικής Αραβίας, αφήνοντας εκατοντάδες πλοία εγκλωβισμένα στην περιοχή. Η αδυναμία των ΗΠΑ να αποκαταστήσουν πλήρως την ελεύθερη ναυσιπλοΐα χωρίς τον κίνδυνο γενικευμένης κλιμάκωσης λειτούργησε ως έμμεση παραδοχή ότι το Ιράν είχε καταφέρει να επιβάλει τους δικούς του όρους. Σε έναν κόσμο όπου οι οικονομίες παραμένουν βαθιά αλληλεξαρτώμενες, ακόμη και κράτη με περιορισμένη στρατιωτική ισχύ μπορούν να αποκτήσουν δυσανάλογη γεωπολιτική επιρροή αν καταφέρουν να χτυπήσουν τα σωστά σημεία πίεσης. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να αποκαλύπτει η παρατεινόμενη κρίση στα Στενά του Ορμούζ. Οτι η αμερικανική στρατιωτική ισχύς παραμένει τεράστια, αλλά όχι απεριόριστη. Και πως στη σημερινή γεωπολιτική πραγματικότητα, η δυνατότητα να διαταράξεις τις ενεργειακές ροές και τους εμπορικούς δρόμους αποδεικνύεται το ίδιο καθοριστική με την στρατιωτική υπεροχή.
Τα όρια της στρατιωτικής ισχύος
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .