Το Ειδικό χωροταξικό σχέδιο για τις ΑΠΕ Ο ίδιος επισημαίνει ότι άλλη μια “κοροϊδία” στις κυβερνητικές δηλώσεις για τα κριτήρια προστασίας. “Απαγορεύονται τα αιολικά έργα πάνω από τα 1.200 μέτρα”, προβλέπεται στο Νέο Χωροταξικό. Αν όμως διαβάσει κάποιος τις μεταβατικές διατάξεις διαπιστώνει ότι έργα που “έχουν ήδη ΑΕΠΟ” συνεχίζουν με το παλιό καθεστώς. Ακόμη και έργα για τα οποία έχει ήδη υποβληθεί ΜΠΕ Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και έχει εγκριθεί η τυπική πληρότητα του φακέλου, συνεχίζουν επίσης να αξιολογούνται με τις προηγούμενες διατάξεις. Πρακτικά δηλαδή δεν προστατεύεται τίποτε αφού τα περισσότερα έργα για εγκατάσταση Αιολικών βρίσκονται ήδη σε φάση ωρίμανσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εγκατεστημένη ισχύς φτάνει ήδη τα 19 GW. Επιτρέπεται επίσης η χωροθέτηση αιολικών εγκαταστάσεων σε δάση, δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις. Η εγκατάσταση νέων αιολικών σταθμών απαγορεύεται στην Αττική και στη Μητροπολιτική Περιοχή Θεσσαλονίκης, αλλά και σε υγροτόπους Ραμσάρ και μικρούς νησιωτικούς υγροτόπους, σε Τοπία Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους και στους πυρήνες εθνικών δρυμών, καθώς και στις ζώνες απόλυτης προστασίας της φύσης του ν. 1650/1986. Στους λογαριασμούς ρεύματος προστέθηκε από την 1 Αυγούστου μια νέα σημείωση: “Από 01.08.2026 εφαρμόζονται νέες Χρεώσεις Χρήσης Δικτύου σύμφωνα με το ΦΕΚ…./30.06.2026”. Ο Γιάννης Βαμβακάς, αναλυτής συστημάτων που ασχολείται με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, γράφει στη σελίδα του ο ότι “η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το Χωροταξικό ως έμμεσο εργαλείο διαχείρισης της ηλεκτρικής συμφόρησης επειδή η προσθήκη νέων ΑΠΕ χωρίς έλεγχο —στην παρούσα φάση— απλώς θα αύξανε τις περικοπές ενέργειας χωρίς κανένα αντίκρισμα για το σύστημα”. Όπως εξηγεί οι εταιρείες που θα εγκαθιστούν μπαταρίες ή ΑΠΕ χρηματοδοτούνται από τις τράπεζες και ίδια κεφάλαια, αλλά απαιτούν εγγυημένες αποδόσεις για να επενδύσουν. Οι διαχειριστές του δικτύου (ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ) κάνουν τεράστιες επενδύσεις για να αντέξει το δίκτυο τις νέες ΑΠΕ και την αποθήκευση. Το κόστος αυτό εγκρίνεται από τη Ρυθμιστική Αρχή (ΡΑΑΕΥ) και μετατρέπεται σε πάγιες ρυθμιζόμενες χρεώσεις στους λογαριασμούς όλων μας. Ακόμα κι αν η τιμή της ίδιας της κιλοβατώρας (το “ρεύμα” ως εμπόρευμα) πέφτει το μεσημέρι, οι ρυθμιζόμενες χρεώσεις ανεβαίνουν για να πληρωθούν οι υποδομές! Ο καταναλωτής συντηρεί ταυτόχρονα τρία διαφορετικά συστήματα ισχύος μέσω των διαφόρων τελών στους λογαριασμούς ρεύματος.
Δεν μιλάμε πλέον για την προστασία του περιβάλλοντος από την κλιματική κρίση ούτε απλώς για την πράσινη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στις ΑΠΕ, προκειμένου να περιορίσουμε τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Μιλάμε για ένα οριζόντιο πάρτι μεγάλων και μικρών εταιρειών, εργολάβων και κερδοσκόπων της αγοράς ενέργειας, πάνω στη γη, σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Το Ελ Ντοράντο της αποθήκευσης
Το βάρος πλέον πέφτει στην αποθήκευση και τα Δίκτυα Μεταφοράς και όχι στις ίδιες τις ΑΠΕ. Το λογαριασμό όμως θα τον πληρώσουν πάλι οι πολίτες.
