- Επικίνδυνοι για το σύστημα. Ελπιδοφόροι για τον λαο.
Σήμερα, στην αυγή του 5ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, δεν χωρούν ούτε ψευδαισθήσεις ούτε καθωσπρέπει απολογισμοί. Δεν είναι ώρα για ωραιοποιήσεις, για βαφτισμένα ναυάγια. Είναι η ώρα της αλήθειας — της οδυνηρής, της γυμνής, της αναγκαίας. Γιατί μόνο πάνω σ’ αυτή την πληγή μπορεί να φυτρώσει ξανά η ελπίδα.
Σχετικά Άρθρα
Ας το πούμε καθαρά, χωρίς περιστροφές: Ήμασταν η πιο έντιμη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Δεν υποκλιθήκαμε. Δεν γλείψαμε. Δεν ξεπουληθήκαμε. Δεν στήσαμε πλιάτσικο στις πλάτες του λαού. Δεν κάναμε παζάρια με τους νταβατζήδες της εξουσίας. Παραδώσαμε αποθέματα, όχι κουρέλια. Κρατήσαμε όρθια τη χώρα μέσα σε συνθήκες ασφυξίας. Και όμως, καταρρεύσαμε.
Ο λαός που κάποτε μας πίστεψε, σήμερα μας προσπερνά με σιωπή. Ο λαός που κάποτε φώναζε «εσείς είστε εμείς», τώρα σωπαίνει — όχι από αδιαφορία, αλλά από απογοήτευση.
Γιατί; Πού χάθηκε το νήμα; Η απάντηση πονάει: Το κόψαμε εμείς.
Γιατί κάποιοι από εμάς ξέχασαν. Ξέχασαν πού γεννήθηκαν. Ξέχασαν πού μεγάλωσαν. Ξέχασαν ποιοι τους κουβάλησαν στις πλάτες τους. Από τα χαρακώματα της κοινωνίας βρέθηκαν στα γραφεία των «στρατηγικών ισορροπιών». Από τη φωτιά του δρόμου πέρασαν στα κονιάκ των σαλονιών. Και εκεί — ανάμεσα σε καναπέδες και διαδρόμους εξουσίας — έχτισαν τον νέο αριστερό καθωσπρεπισμό.
Μιλώ για τους “λόρδους” της Αριστεράς. Αυτούς που φόρεσαν τη ρητορική της ανανέωσης για να θάψουν ό,τι τολμηρό, ριζοσπαστικό, ζωντανό. Αυτούς που επιχείρησαν να ευνουχίσουν κάθε φωνή που δεν χωρούσε στα καλούπια τους. Αυτούς που αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν παιχνίδι διαχείρισης κι όχι σαν μάχη για ζωή και δικαιοσύνη.
Είναι οι ίδιοι που στραβοκοιτούν ό,τι θυμίζει λαϊκότητα, πάθος, καθαρό λόγο. Οι ίδιοι που λοιδορούν τον αυθόρμητο αγωνιστή, τον απλό άνθρωπο, το μέλος που δεν πήγε σε σχολή πολιτικής καριέρας. Είναι οι ίδιοι που όταν βλέπουν την Αριστερά να φλέγεται, αντί να τρέξουν, κρατούν αποστάσεις ασφαλείας — μη λερωθούν τα πουκάμισά τους.
Όμως η Αριστερά που αντέχει, δεν έχει ανάγκη από λόρδους. Έχει ανάγκη από φωτιά. Από ανθρώπους που ιδρώνουν, που ματώνουν, που πονάνε μαζί με τον λαό.
Γιατί δεν μας τιμώρησε ο κόσμος επειδή αποτύχαμε. Μας γύρισε την πλάτη γιατί έπαψε να νιώθει ότι είμαστε ένας από αυτούς.
Αντικαταστήσαμε τη φλόγα με τεχνάσματα. Το πάθος με επικοινωνία. Την ελπίδα με διαγράμματα. Και το όραμα, με γραφεία και μηχανισμούς.
Ξεχάσαμε να κοιτάμε στα μάτια. Ξεχάσαμε να ακούμε. Ξεχάσαμε να πονάμε με τον πόνο του άλλου.
Και κάναμε το αδιανόητο: δαιμονοποιήσαμε την ίδια τη ρίζα μας. Θελήσαμε να εξαλείψουμε το πιο τίμιο και αγνό κομμάτι μας — το κομμάτι που εξακολουθεί να πατάει τη λάσπη, να οργανώνει λαϊκές συνελεύσεις, να φωνάζει στα πεζοδρόμια. Το κομμάτι που δεν έχει χορηγούς, ούτε προνομιακή μεταχείριση στα πάνελ. Το κομμάτι που ζει με το άγχος του ενοικίου και όχι του υπουργικού γραφείου.
Τους είπαμε «παρωχημένους». Τους είπαμε «αντιπαραγωγικούς». Μα αυτοί είναι που κρατούν ψηλά την αξιοπρέπειά μας.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πώς θα ξαναβγούμε στην εξουσία. Είναι αν έχουμε το κουράγιο να ξαναγίνουμε αυτό που κάποτε μας έκανε επικίνδυνους για το σύστημα και ελπιδοφόρους για τον λαό.
Αν μπορούμε να κατέβουμε πάλι στις ίδιες γειτονιές χωρίς κάμερες, χωρίς φρουρά, χωρίς προσχήματα. Αν μπορούμε να μιλήσουμε στον νέο που φεύγει. Στην εργαζόμενη που λυγίζει. Στον άνεργο που ντρέπεται. Αν μπορούμε να βγάλουμε τα λουστρίνια και να ξαναπατήσουμε στη λάσπη, εκεί που χτυπά ακόμα η καρδιά της κοινωνίας.
Αν όχι εμείς, τότε ποιοι;
Γιατί η Αριστερά δεν είναι μπλοκ εξουσίας. Δεν είναι λέσχη ιδεολογικής ανωτερότητας. Είναι έρωτας με την ουτοπία. Είναι πίστη ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει — αν δεν τον προδώσουμε πάλι.
Ας σταματήσουμε να ζητιανεύουμε σε πάνελ και συνέδρια. Ας ξαναπιάσουμε το νήμα από τη βάση. Ας γίνουμε ξανά επικίνδυνοι. Αληθινοί. Μαχητές.
Και τότε ναι — δεν θα επιστρέψουμε απλώς. Θα αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας.
Όχι για την εξουσία.
Για την ψυχή αυτού του λαού που τόλμησε κάποτε να ονειρευτεί.
Και περιμένει, ακόμη, κάποιον να του θυμίσει πώς είναι να ελπίζεις.
Γιάννης Χανιωτάκης
Μελος Συντονιστικού Ν.Ε Χανίων ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής Επανεκκίνησης